star behind the sky

2011-12-24T14:00:00.000+08:00

A heart that's full up like a landfill
A job that slowly kills you
Bruises that won't heal

Radiohead

2011-08-21T13:17:00.000+08:00

စေနေန႔၌ မိုးခိုၿခင္း

ေကာင္းကင္က ...
ပင္လယ္တခု ေမွာက္က်လာသလိုမ်ိဳး
မိုးဟာ ...
ေနေရာင္ၿခည္ေတြ ရႊဲစိုေလာက္ေအာင္ရြာလို႔
အသံဗလံေတြ ေမ်ာပါသြားေလာက္ေအာင္ရြာလို႔
အခ်ိန္နာရီေတြ နစ္ၿမဳပ္ကုန္ေလာက္ေအာင္ရြာလို႔။

ငါကေတာ႔ ...
ေမွာင္က်က် လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ
မိုးခိုမိေပါ႔။

ဟိုမွာ ...
တံစက္ၿမိတ္ေအာက္က ခုိတစ္ေကာင္
အသံုမက်တဲ႔ အေတာင္နဲ႔၊
ေမွာင္လည္းေမွာင္၊ တိတ္လည္း တိတ္ဆိတ္
(မိုးသံကလြဲလို႔ေပါ့ေလ)။

ဒီလိုနဲ႔ ...
မိုးကလြဲလို႔
အားလံုးနဲ႔ လြဲခဲ႔ေပါ႔။

သစၥာနီ

2011-07-05T00:43:00.002+08:00

ဘာသိေတ သမၸဇာနကာရီ ေဟာတိ။

Be mindful while you are talking.

Game of the Life.

2011-06-21T23:32:00.000+08:00

Chapter 28. Conquering the Inner Space.
* Building a big mind will be the main job of the chapter.
* Higher personality is in its highest level of importance.
* Successful communication with others will raise points to game the chapter.
* Exploring will broader the knowledge.
* Calm and mindful actions will help to reach to the end of the chapter.
* Use all gears where suitable to overcome the difficulties and obstacles.
Chapter 29.

work hard

2011-03-30T18:02:00.007+08:00

People say, "this man was working very hard" while they recall the stories of other successful people. You will never heard the opposite. It is kind of universal truth across the globe regardless of time and place. Working HARD is inevitable if we want to achieve of something we value and something we pursue. To work hard effectively, productively, and creatively we must know the right way to follow. Healthy mental and physical condition, concentration, environment, determination, braveness, even neglecting if necessary; all account it. Otherwise, you will end up in dismay and looking at no fruitful result of your effort. If one of them is lacking, we must create it. If one of them is weakening, we must re-energize it. If one them is breaking, we must fix it. Along the way, surely there will be occasions that failure is accompanying you. Depression is shaking your confidence. We must not let it happen for long. Format you bad memories, re-sharpen your skills, re-organize your works, re-build your mind, and re-created your own world again! Feeling HIGH constantly is vital for working hard, it means, for success.

This note is for me, for you and for everyone who'd like to work hard.

တူးတူးပုန္းေနတဲ႔ ေကာင္းကင္ေနာက္က ၾကယ္

2010-01-06T21:16:00.004+08:00

ေအးရာေအးေၾကာင္းပါပဲ။
တခါတုန္းကေတာ့ ဘေလာ႔မေရးေတာ့ဘူးဆိုပီး ဖ်က္ခ်ပစ္ခဲ႔တာေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းဘေလာ႔ေတြလိုက္ဖတ္ပီး ၿပန္ေရးခ်င္လာတယ္။
ေအးရာေအးေၾကာင္းပါပဲ။
ဒီတခါေတာ့ ၿပန္မေရးၿဖစ္ေလာက္ေတာ့ဘူးထင္ရဲ ႔။ ဖ်က္လည္းမခ်ေတာ့ပါဘူး။
လူမသိေပမယ့္၊ ေကာင္းကင္ေနာက္ကၾကယ္ေပမယ့္
ဒီအသိုင္းအ၀ိုင္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ပံုရိပ္က ဒီအတိုင္းရိွေနပါေစ။
တခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ လာသိမ္းစည္းရွင္းလင္းပါမယ္။
(ဒါမွမဟုတ္လည္း လာၿပီးအသစ္အသစ္ေတြ ေလွ်ာက္ေၿပာမယ္ေပါ့)။

ဒီတခါေတာ့ တကယ္တူးတူးပုန္းၿပီ။ ;)

----------------------------------------------------

မိုက္ေသာသူမ်ား ဘေလာဆက္ေရးၾက။ ဟိ။

ပထမဆံုးပိုစ္

2009-12-27T01:37:00.002+08:00

I'm tired of...

2009-12-24T22:40:00.003+08:00

ဒီသီခ်င္းေလးကို ကၽြန္ေတာ္ သည္လိုၾကိဳက္တာ။ နားေထာင္ၾကည့္ပါလား။ သီခ်င္းကိုယ္ႏိုက္က ေကာင္းလြန္းတာပါ။

ေမရီ၀င္း (ရုတ္တရက္ပါပဲ)
mARry wIn ( sUddEnLy )

2009-12-15T22:31:00.005+08:00

အေၾကာက္တရားအလြန္မွာ လြတ္လပ္မွဳရိွတယ္။

Freedom is just beyond fear.

2009-12-12T10:00:00.004+08:00

ဒီဗမာမေလးကို ဘေလာမွာတင္ဖို႔လုပ္ေနတာၾကာပီ။ မတင္ၿဖစ္ဘူး။ ၆ လေလာက္ေတာင္ရိွေတာ့မယ္ထင္တယ္။ သူသီခ်င္းေတြက ကၽြန္ေတာ္ ရံုးမွာ အလုပ္လုပ္ရင္းနားေထာင္တဲ႔ သီခ်င္းေတြထဲက တခ်ိဳ႔ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္အၿမင္ ေၿပာရရင္ေတာ့ ၿမန္မာၿပည္က တခ်ိဳ႔အဆိုေတာ္လုပ္ ေခြထုတ္ေနတဲ႔သူေတြထက္ကို နားေထာင္လို႔ေကာင္းတယ္။ ဟုိတေလာက အေနာနီးမက္စ္ အဖြဲဆိုလား။ ကိုရီးယားေယာက်ၤားေလးအဖြဲ႔တဖြဲ႔ သီခ်င္း(i don't love anybody but u)ကိုေကာ္ပီကူးၿပီး အဲကိုရီးယားအဖြဲ႔အတိုင္း တပံုစံတည္းလိုက္ကၿပီး ယူက်ဳတ္ မွာတင္ထားတာကို သူငယ္ခ်င္ကလာၾကည့္ဆိုပီး ၿပတယ္။ စစခ်င္းေတာ႔ အဲ ငါတို႔ၿမန္မာေတြ မဆိုးဘူး။ စတိုင္လ္ေတာ့ လုပ္တက္လာပီလို႔ထင္လိုက္တယ္။ (ဒါေတာင္ ေယာက္်ားေလးေတြၿဖစ္ၿပီး မိန္းမေတြလို ညိဳ႔အားၿပင္းတဲ႔ မ်က္လံုးမ်ိဳးၾကည့္ေတြနဲ႔ ၾကည့္ၾကည့္ေနတာကို ရြံမိေသးတယ္)။ ေကာ္ပီမွန္းလည္းမသိကိုး။ ေနာက္မွ အေၾကာင္းလည္းသိေရာ အေတာ္ရွက္ပီး စိတ္ပ်က္သြားတယ္။ ဟန္ထူးလြင္ရဲ႔ သီခ်င္းကိုသတိရမိတယ္။ "ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္ ရိန္းပဲ။ ၿမန္မာ႔စိတ္ဓာတ္ ရွက္ဖြယ္။ ကိုရီးယား လမ္းနီးၾကတယ္" ဆိုတဲ႔ဟာ။ ဟား.ဟား။

အခု ေမရီ၀င္းလို စစ္မွန္တယ္လို႔ခံစားရတာေလးေတြကို မွ်ေပးပါတယ္။ http://www.marywinmusic.com/

အိုးဂရက္ဂိုရီ (OLD GREGORY)

တစံုတေယာက္က ၾကည့္ေနတယ္ (SOMEONE IS WATCHING)

2009-12-08T00:23:00.004+08:00

မရီတာပိုစ္ဖတ္ပီး သူကို ဘယ္လိုထင္လဲလို႔ေမးလာတယ္။ ဒါနဲ႔ I don't think she is honest. လို႔ေၿဖလိုက္တယ္။ ၿပီးမွ ငါေၿပာခ်င္တာ မေပၚေသးဘူးဆိုပီး။ And not mature လို႔။ :D သူရဲ ႔ အယူအဆပိုင္းကို ေမးတာဆိုရင္ေတာ့ ေမးတဲ႔လူကို စိတ္ဆိုးတယ္။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႔မွာလည္း အဲလိုၿဖစ္ေနတာေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ လက္ေတြ႔ၿဖစ္ေနတာကို သိနားလည္တာနဲ႔ လုပ္ရမယ္အရာ၊ ေၿပာရမယ္အရာကို လုပ္တာေၿပာတာက မတူဘူးလို႔ထင္ပါတယ္။ မရိုးသားဘူးလို႔ေၿဖမိတာက သူဟာ လိမ္တက္တယ္။ ညာေနတာ။ အဲလိုသေဘာမဟုတ္ပါဘူး။ သူေၿပာတဲ႔ ပိုစ္နဲ႔ ကြန္မန္႔ေတြဖတ္ပီး အဲလိုခံစားရလို႔ ေၿပာလိုက္တာ။ ဒါ တခါတေလ ကၽြန္ေတာ္တို႔လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း အဲလို မရိုးသားတာမ်ိဳးကို လုပ္ၿဖစ္တက္တယ္။ ဒါနဲ႔ အဲဒီထဲမွာ သတိတခုထားမိတယ္။ ကိုညီလင္းဆက္က ၾကိဳက္တယ္။ ခ်ီးယားလို႔ေၿပာသြားတာေလးပါ။ ေတြးမိတယ္။ သူလည္း ဒီလို ကန္႔လန္႔မ်ိဳးေလးေတြဆို သေဘာက်တက္တယ္ပဲ။ ;)

ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး။ ေၿပာစရာလည္း သိပ္မရိွပါဘူး။

2009-12-04T12:16:00.002+08:00

ည ၂ နာရီထိုးၿပီ။ မိုးတစိမ့္စိမ္႔ရြာေနေသးသည္။ မိုးတစိမ္႔စိမ္႔ဆိုမွ သတိရမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၁၀ တန္းစာေမးပြဲၾကီးတြင္ေမးေသာ စာစီစာကုံးမွာလည္း မိုးတစိမ္႔စိမ္႔။ စာစီကံုးသည္ပညာတြင္ ည႔ံလြန္းေတာ့ တၿခားေရႊးစရာမရိွ၊ ဒီေတာ့ မိုးတစိမ္႔စိမ္႔ကိုပင္ ဖ်စ္ညစ္ေရးခဲ႔သည္ကို မွတ္မိေနေသးသည္။ အခုလို ညၾကီးမင္းၾကီးမွာ မိုးရြာေနလွ်င္ စိတ္က အလိုလို လန္းဆန္းတည္ၿငိမ္ေနတက္သည္။ သစ္ပင္၊ မီးလံုးေတြ လွဳပ္ရွားေနေသာ္လည္း ေလာကၾကီးက သက္ၿငိမ္သေဘာေဆာင္ေနသည္။ မိုးေပါက္သံ၊ ေလတိုက္သံေတြၾကားေနေပမယ့္ တိတ္ဆိတ္ေနေသာရသ ရိွသည္။

သဘာ၀တရားကိုခ်စ္ေသာ စိတ္ရိွသည္ဟု ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ယံုမိသည္။ သဘာ၀တရားတြင္ ေကာင္မေလးေတြေကာပါသည္လား။ တေယာက္တည္းၿပံဳးရယ္ေနတာေတြ႔လွ်င္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ဟု ထင္ခံရဦးမည္။ လွ်စ္စစ္မီးေရာင္ေတြေအာက္ မိုးေပါက္ေတြက်ေနသည္ကို ေကာင္းေကာင္းၿမင္ရသည္။ ဒီရက္ပိုင္ ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက၏လြတ္လပ္ေသာစိတ္ ဆိုေသာ စာအုပ္ကို နည္းနည္းခ်င္းဖတ္ေနမိသည္။ အသက္ေတြၾကီးလာ၍လားမသိ။ စာအုပ္တအုပ္ကို ဖတ္သည္အခါ လႏွင့္ခ်ည္၍ ၾကာၿမင့္တက္လာသည္။ လြတ္လပ္ေသာစိတ္ဆိုလွ်င္ ၄၊ ၅ ရြက္ထက္ ပိုဖတ္၍မရႏိုင္ေအာင္ၿဖစ္ရသည္။

ဒါႏွင့္ ဒီေနာက္ပိုင္း မာန္မရိွလာသည္ကို သတိထားေနမိသည္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ။ တၿဖည္းၿဖည္းမာန္နည္းပါးလားသည္ကိုေတြ႔ေနရသည္။ အေၾကာင္းတခုခုေၾကာင့္ မာန္တက္ေနသူမ်ားကိုေတြ႔လွ်င္လည္း နားလည္ေနတက္သည္။ စားမာန္(စမန္)တက္ေလ႔ရိွေသာ အိမ္ကေၾကာင္ေလး အာၿဗဲမကိုလည္းသတိရတက္သည္။ အသက္ၾကီးလာ၍ပဲ ထင္သည္။

တခ်က္တခ်က္ ေလတိုးေ၀ွလာလွ်င္ လန္းဆန္းၿခင္းမ်ားကိုယ္ထဲ တိုး၀င္သြားသလိုခံစားရသည္။ ညၿဖစ္၍ ဘာကိုမွ သဲသဲကြဲကြဲမၿမင္ရၿခင္းသည္ပင္ ႏွစ္သက္ဖြယ္ရာေကာင္းေနသည္။ တရားေလးလည္း ေလ႔က်င္႔ဦးမွပဲ။ တရားမထိုင္ၿဖစ္သည္ေတာင္ အေတာ္ကိုၾကာေနၿပီ။ ေမေမေၿပာေသာစကားကို ၾကားေယာင္မိသည္။ သားက အတၱနည္းၿပီးသားတဲ႔။ ဟုတ္ပါေစဟု ဆႏၵၿပဳမိသည္။ ဒါေပမယ့္ လုပ္စရာေတြအမ်ားၾကီးရိွေနေသးသည္။ တီထြင္ဖန္တီးမဳမ်ားထဲတြင္ ကိုယ္႔ဘ၀ကိုယ္ တီထြင္ဖန္းတီးၿပီးေနၿခင္းသည္ ေကာင္းေၾကာင္းကို လြတ္လပ္ေသာစိတ္စာအုပ္ထဲမွ မွတ္သားမိသည္။ မိုးကေတာ့ ဆက္ရြာေနသည္။ ဟိုးတုန္းကလို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ဆိုလွ်င္ တညလံုးထိုင္ေနၿဖစ္လိမ္႔မည္။

(ဒီစိတ္အေတြးေလးကို ကုလားၿဖဴဘာသာရပ္ႏွင္႔ ေရးႏိုင္ရန္ ၾကိဳးစားရဦးမည္။ အမွန္တြင္ အဂၤလိပ္လိုေရးသားခ်င္သည္။)

ေတးမြန္။
ႏို၀င္ဘာ ၁၄ ၂၀၀၉။ ၁နာရီ ၅၀မိနစ္။

2009-11-28T22:37:00.005+08:00

ဝမရိွပဲ ဝိမလုပ္ရ။

ဆင္မြဲေတာတိုး မေၿဖရွင္းရ။

ေခြးအ ကဲ႔သို႔ အကူႏွင့္မအူရ။

2009-11-22T18:46:00.007+08:00

ဟသၤာ။
ၿမင္း။
တိုးနယား။
ေဒါင္း။
မႏုႆီဟ။

ၿမန္မာရိုးရာ ပံုေလးေတြတခ်ိဳ႔။ မံုရြာတြင္ရိုက္ခဲ႔သည္။

ေတးမြန္။

2009-11-20T00:33:00.004+08:00

အပမၼာေဒန သမၼာေဒထ။

မေမ႔မေလ်ာ႔ေသာ သတိၿဖင့္ ေနပါ။

ေတးမြန္။
၁၉ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၀၉

2009-11-16T12:43:00.016+08:00

ေရႊႏွင့္ယိုးမွား ပန္းစံကား

သိုးကေလ၊ ၊ပုပၸားနတ္ေတာင္၊ အေခါင္ၿမင့္ဖ်ား၊ စံုေတာၿပား၌၊ န႔ံရွားၾကိဳင္လြင့္၊ ခါတန္ပြင့္သည္၊ ၊ ေရႊႏွင့္ယုိးမွားပန္းစံကား။

သိုးကေလ၊ ၊စံကားပြင့္ႏွင့္၊ ႏွိဳင္းတင့္ႏိုးသည္၊ ရဲမ်ိဳးသမီး၊ ေမာင္ၾကီးႏွမ၊ ညက္လွၿပာစင္၊ ၊ မယ့္သည္ပင္သည္ခရီးသား။

သိုးကေလ၊ ၊ ၿမိတ္လြတ္စုလည္း၊ အငယ္တည္းက၊ ကၽြမ္း၀င္ၾကသည္၊ ေမြးဖတူရင္း၊ မ်ိဳးသည္မင္းႏွင့္၊ ခ်စ္ၿခင္းစုရံုး၊ သက္ထက္ဆံုးသည္၊ ၊ ႏွလံုးမၿခားေစာင့္တရား။

သိုးကေလ၊ ၊ မ်က္သုတ္နီစင္၊ ရထည္းဖ်င္းႏွင့္၊ က်ိဳင္းစင္ၿမ၀ါ၊ မတ္ၾကီးလ်ာကို၊ ၊ မယ္သာၾကိဳက္မိတုမရိွ။ ။

အမည္မသိ။

သည္ပင္ (ေပါရာဏ) = လင္ေယာက်ၤား
ၿမိတ္လြတ္ = တပတ္လွ်ိဳ တပတ္ရစ္ဆံထံုကို ဆိုလိုသည္
စုလည္း = ဦးစြန္းကိုၾကက္ေတာင္စီး၍ ထံုးေသာဆံထံုးကို ဆိုလိုသည္
မ်ိဳးသည္မင္း = လင္ေယာကၤ်ား
ရထည္း(ေပါရာဏ) = ပိတ္ထည္
ဖ်င္ (ေပါရာဏ) = အကၤ် ီ
က်ိဳင္းစင္ၿမ၀ါ (ေပါရာဏ) = စင္ၾကယ္ေသာ ၿမေရာင္ရိွေသာ ေဆာင္ထီး

ပုဂံမင္းမ်ားလက္ထက္ေရး ပုပၸားနတ္ေတာင္ဘြဲ႔ပါ။ လကၤာအမ်ိဳးအစား။ ဒါက ကၽြန္ေတာ္၁၀တန္းတုန္းက ၾကိဳက္မိတဲ႔ ၿမန္မာစာကဗ်ာထဲက တပုဒ္။ ခ်စ္စရာလည္းေကာင္း၊ ႏွစ္သက္ ေလးစားစရာလည္းေကာင္းတဲ႔ ကဗ်ာေလးပါ။ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ ေလးစားစရာေကာင္းတဲ႔ ၿမန္မာ အမ်ဳိးသမီးေလးတဦးကို ေတြ႔ရတယ္။

ဒီေနရာမွာ သိုးကေလကို သိုးကေလး (သိုး + ကေလး) လို႔မဖတ္ရဘူးလို႔မွတ္သားဖူးတယ္။ သုိး က ေလ ဆိုၿပီး ဖတ္ရပါတယ္။ (ကၽြန္ေတာ္ကေလ... ဒီလူကေလ...၊ အဲလိုမ်ိဳး သိုးကေလ လိုဖတ္ရတယ္။) အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၁၀ တန္းတုန္းက ၿမန္မာစာကဗ်ာ စာအုပ္ကို သတိရမိမယ္ထင္ပါတယ္။ ဒီစာကို ၿမန္မာစာညြန္႔ေပါင္းက်မ္းထဲက ၿပန္ကူးထားတာမို႔ ၁၀ သင္ရိုးစာအုပ္နဲ႔ "ပန္းစကား" ကို စလံုးေပါင္းနည္းနည္းလြဲမလားမသိဘူး။

အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ရဲ႔ က်ဴရွင္က ၿမန္မာစာဆရာက ေတာ္ေတာ္ကိုေကာင္းခဲ႔တာပါ။ စာေမးပြဲအတြက္ သင္တာမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ ၿမန္မာစာအရသာကို သင္ေပးသြားတာပါ။ သူသင္တာ ေကာင္းလြန္းလို႔ ၿမန္မာစာ၊ ၿမန္မာကဗ်ာကို အရသာခံစားတက္သြားတာဆိုရင္ အမွန္ပဲ။

===================================================================

ဒီတေခါက္ ၿမန္မာၿပန္သြားၿပီး သယ္လာခဲ႔တဲ႔ အထဲမွာ စာအုပ္ေတြမ်ားဆံုးပဲ။ စားစရာနဲ႔ တၿခားဟာေတြက ကိုယ္အတြက္ မပါသေလာက္ပဲ။ သူမ်ားဟာေတြ သယ္ေပးခဲ႔လို႔ အေလးခ်ိန္ကေတာ့ ေက်ာ္သြားတယ္။ ထားပါေတာ့။ အဲဒီ စာအုပ္ေတြသယ္လာလို႔ ေလဆိပ္က ဦးဦးေတြက ရစ္ေသးတယ္ဗ်။ (သူ႔တို႔လည္း ၀တၱရားအရလုပ္တယ္လို႔ပဲ ေတြးပါတယ္။)

"ဘာစာအုပ္ေတြလည္း ၾကည့္ပရေစ" ဆိုေတာ့ ၾကည့္ေပါ့။
"အားလံုး တရား၀င္ စာေပစီစစ္ေရးက ထုတ္ထားတဲ႔ဟာေတြပဲ ဦး။ "

"စာေပစီစစ္ေရးက ခြင့္ၿပဳတယ္ဆိုတာ ၿမန္မာၿပည္မွာဖတ္ဖို႔ခြင့္ၿပဳတာ။ ႏိုင္ငံၿခားယူသြားဖို႔မဟုတ္ဘူး။ ႏိုင္ငံၿခားယူသြားရင္ စာေပစီစစ္ေရးရံုးကိုသြားၿပီးေတာ့ ေထာက္ခံစာယူရတယ္။ ဘာစာအုပ္၊ေရးသူဘယ္သူ၊ ဘယ္ႏွစ္အုပ္ အဲလို ယူၿပီးမွ စာေပစီစစ္ေရးက ခ်ိတ္ပိတ္ေပးလိမ့္မယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ႏိုင္ငံၿခားသယ္လို႔ရတယ္" တဲ႔ဗ်ား။

ဒါနဲ႔ "ကၽြန္ေတာ္ မသိလို႔ပါ။ ၾကည့္ပါ အားလံုး တရားစာအုပ္နဲ႔ ၿမန္မာစာဆိုင္ရာ စာအုပ္ေတြၾကည့္ပဲ။ စစ္ၾကည့္လို႔ရတယ္ ဦး" ေပါ့။ ဟုိဟုိဒီဒီ ၾကည့္ၿပီးေတာ့

"ေအးကြာတဲ႔၊ တရားစာအုပ္ေတြဆိုေတာ့ အားလည္းနာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္တေခါက္ဆို အဲလိုလုပ္ရမယ္ "

လို႔ေၿပာၿပီး သယ္ခြင့္ၿပဳလိုက္တယ္။ ေက်းဇူးၾကီးမားပါတယ္။ တကယ္ပါ။ တၿခားဟာေတြ ခ်န္ထားခဲ႔ဆို သိပ္ေၿပာေနမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ဟာဆို ခ်န္ခဲ႔ရံုပဲ။ အဲလို စစ္တာ ေလဆိပ္မွာ ၂ ေနရာေတာင္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ၂ ေနရာလံုး စကားနည္းနည္းေၿပာၿပီးေတာ့ ခြင့္ၿပဳလုိက္ၾကတယ္။

ထားပါေတာ့။ ေၿပာခ်င္တာက ယူခဲ႔တဲ႔စာအုပ္ေတြထဲက တအုပ္ကို ဒီေန႔ဖတ္မိတယ္။ ေဒ၀ါလီေန႔ကို ဒီေန႔မွ ခြင့္အစားရတယ္ေလ။ စာေလးဖတ္လိုက္၊ နားလိုက္ေပါ့။

နတ္ဆိုး

2009-11-14T20:39:00.001+08:00

ပ်င္းတာဗ်ာ။
ပ်င္းလိုက္တာ။
ပ်င္းရမွာေတာင္ ပ်င္း။
ပ်င္းစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ကို ပ်င္း။

ငပ်င္း။

2009-11-11T22:18:00.001+08:00

ဘေလာ႔ေစာင့္ နတ္ဆိုး။ ငွဲ..ငဲွ..ငဲွ။

မံုရြာ ရပ္ေတာ္မူမွာ ရိုက္ခဲ႔တဲ႔ပံုေတြထဲက တပံု။

2009-10-31T22:26:00.011+08:00

ေအးေတာ့ အရမ္းမေအးေသးဘူး။ မိုးက ဖ်က္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဆာင္းကစေနၿပီေလ။ ၿမဴေတြ ဆိုင္းေနတက္ပီ။

ဒါ မူဆယ္ ေရႊလီသြားတဲ႔လမ္းေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္တို႔အရပ္က 'ဒီလို ေအးေအးခ််မ္းခ်မ္းပဲဗ်။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေအးတာပဲေလ။ (သူမ်ားေၿပာတာပဲ) :D

ဒါက သိႏၵီ လြင္ၿပင္။

ဒါက နာမည္ၾကီး လိြဳင္ဆမ္ဆစ္ ေလ။ ေတာင္သံုးဆယ္။ သိႏၵီနဲ႔ ကြတ္ခိုင္ ၾကားက။

ညေနပိုင္းေရာက္ေတာ့ နမ္႔ခမ္းဘက္ကို သြားမိတယ္။ ေန၀င္ခ်ိန္က အရမ္းႏွစ္သက္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ နမ္႔ခမ္းသူေလးေတြကလည္း ၿမင္ဖူးသမွ် ေၿမာက္ပိုင္းသူေလးေတြထဲမွာ အေခ်ာဆံုးပဲ။ သူတို႔ပံုေတာ့ ရင္ထဲမွာပဲ သိမ္းလာခဲ႔တယ္ေလ။ ;)

ဆန္နီ ကားေခါင္မိုးေပၚမွာ လူ ၁၃ ေယာက္ေလာက္နဲ႔ အတူတူစီးရလို႔ ဒီေန၀င္ခ်ိန္ကုိ ေသခ်ာ မရိုက္ခဲ႔ရဘူး။ စုစုေပါင္း ၂၅ ေယာက္တင္ထားတဲ႔ ဆန္နီကားေလးနဲ႔ တေတာင္တက္ တေတာင္ဆင္း ကြတ္ခိုင္က ပေလာင္ေတြကို နမ္႔ခမ္းရြာေတြထဲ အထိ လိုက္ပို႔ခဲ႔ရတာ။ ကားဆရာက သူငယ္ခ်င္းေလ။ ပို႔ပီးေရာ ကားဆရာက ညည္းပါတယ္။ တကယ္႔ ပေလာင္လူလည္ေတြနဲ႔ လာေတြ႔ေနတယ္တဲ႔။ ကားခကို အိမ္ေရွ႔ေရာက္မွ ေပးမယ္ဆိုပီး ေခၚလာခဲ႔တာေလ။ ကားခအရင္ေပးထားရင္ သူတို႔ေနတဲ႔ေနရာအထိ လိုက္မပို႔မွာစိုးတားကိုး။ [ပံုမွန္ေတာ့ ပေလာင္ေတြက ေတာ္ေတာ္ ရိုးအတယ္။]

ဒီခရီးမွာ အၿမတ္အထြက္ဆံုးကေတာ့ အၿမင္ေတြ မွန္လာပီး လူၾကီးဆန္လာတာပဲ ထင္တယ္။ ဒီအဘြားက ၿခံဳထဲမွာ ဒီအတိုင္းေပါက္ေနတဲ႔ သက္ကယ္ပင္ေတြ ၿဖတ္ေနတာ။(အၾကီး ခ်ဲ႔ၾကည့္ရင္ သူမ်က္ႏွာက ေတာ္ေတာ္ အသက္ၾကီးပီဆိုတာ သိလိမ့္မယ္။) ၿပီးရင္ သက္ကယ္လုပ္ေရာင္းမယ္ထင္ပါရဲ႔။ ဘ၀ေတြက ၾကမ္းတယ္။ စလံုးၿပန္ေရာက္ရင္ ပုိက္ဆံကို မၿဖဳန္းမိဖို႔ ဒီခရီမွာ အၾကိမ္ၾကိမ္ သတိေပးခဲ႔တယ္။

နတ္ဆိုး။

2009-09-26T00:27:00.004+08:00

I love Apples.
I hate Apples.
Last week, I bought an Apple.
I brought it to my home.
I saw then she is not an Apple.
But, she is an Apple.

2009-09-18T20:27:00.000+08:00

2009-09-15T14:24:00.005+08:00

အလြန္အလုပ္မ်ားတဲ႔ ေနရာကို ေရာက္သြားပီ။ အခ်ိန္ပို လုပ္ႏိုင္လား။ စေန၊ တနဂၤေႏြ လာႏိုင္လား။ အိမ္ေထာင္မရိွေသးဘူး? ေကာင္းတယ္။

Those are the words filling the room during the interview.
Generally, I am kind of ready to work. But I value my life also.

Happy busy days ahead. (Actually, I prefer to say - Bloody busy days ahead.) ;)

Natt Natt Soe Soe [shaking voice]

2009-09-13T00:37:00.004+08:00

A cup of Coffee:

An Espresso?

A Cappuccino?

A Mocha?

A Latte?

A Macchiato?

No. No. It is just a simple BLACK COFFEE. ;)

2009-09-06T00:25:00.004+08:00

ညေကာင္းကင္ေအာက္ကလမ္းေလး။
သစ္သားေတြနဲ႔လုပ္ထားတဲ႔လမ္းေလး။
မီးထြန္းထားတဲ႔လမ္းေလး။
အရြက္ေတြေၾကြတဲ႔လမ္းေလး။
လသာေပမယ့္ လေရာင္မရိွတဲ႔လမ္းေလး။

2009-09-06T00:09:00.001+08:00

သူေယာင္မယ္ေလးမ်ားထြက္လာမလားလို႔။

2009-09-05T23:52:00.005+08:00

YELLOW!

2009-08-30T15:23:00.004+08:00

ဒီရက္ပိုင္း ဒီေတးသြားေလး သေဘာက်ေနတယ္။ Joe Satriani တဲ႔။ ဂစ္တာဆရာၾကီး။ နားေထာင္တက္ရင္ နားေထာင္ၾကည့္ေပါ့။ နားမေထာင္တက္ဘူးဆိုရင္လည္း စမ္းၿပီးနားေထာင္ၾကည့္ေပါ့။ မတက္ဘူးဆိုပီး မလုပ္ရင္ မလုပ္ဖူးဘူးၿဖစ္သြားမယ္ေလ။ လုပ္ရင္ တၿဖည္းၿဖည္းနဲ႔ ဘယ္ဟာမဆို ႏွစ္သက္လာတာပါပဲ။ ေကာင္းမေကာင္း ခြဲၿခားႏိုင္လာတာပဲ။ ၿဖည္းၿဖည္းခ်င္းနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ နားေထာင္ရံုပဲ တက္ႏိုင္တယ္။ :)

သီခ်င္းနာမည္က Ten Words တဲ႔။

2009-08-09T20:22:00.000+08:00

Happy 44th Birthday, Singapore. :)

2009-08-08T07:58:00.004+08:00

ဂဂ
.........၂၁

2009-08-07T23:13:00.006+08:00

ပညာ ႏွင့္ ေက်ာင္း

ပညာဆိုတာ လူသားတဦးခ်င္းစီအတြက္ မရိွမၿဖစ္တဲ႔ ရိွကိုရိွရမဲ႔ အရာပါပဲ။ ဒီေနရာမယ္ ပညာ လို႔ဆိုၿခင္းဟာ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာအဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုခ်က္မ်ား အက်ံဳး၀င္တယ္။ အတက္ပညာပိုင္းဆိုင္ရာ ၊ အသိပညာပိုင္းဆိုင္ရာ ၊ ေနာက္တခုက အမွား အမွန္၊ အဆိုး အေကာင္း၊ အက်ိဳး အၿပစ္ စတာေတြကို ေ၀ဖန္ပိုင္းၿခားၿပီး ဆံုးၿဖတ္ႏိုင္တဲ႔ တကယ္႔ပညာ ဒါမွမဟုတ္ အဆံုးအၿဖတ္ပညာ ပိုင္းဆိုင္ရာေတြလည္း ပါတယ္။ လူတဦးတေယာက္ခ်င္းဟာ အထက္ပါ ပညာေတြႏွင့္ ၿပည္႔စံုးဖူလံုေနမွ လူေလာကအတြက္ ရိွရမယ့္၊ ၿဖစ္ရမယ့္ လူသားတေယာက္ ၿဖစ္မွာပဲၿဖစ္တယ္။ တဦးခ်င္းစီက အဲလို ၿပည့္၀ေနမွ အိမ္ေထာင္စုတစု၊ ၿပည္နယ္တခု၊ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံဟာ တိုးတက္ၿပီး ေအးခ်မ္းသာေနလိမ့္မယ္။ တဦးနဲ႔ တဦး အၿပန္အလွန္နားလည္ႏိုင္ၿပီး ၊ အၿပန္အလွန္အက်ိဳးၿပဳႏိုင္ လိမ့္မယ္။ အဲဒီထဲကမွာ အတက္ပညာပိုင္းပဲၿဖစ္ေစ၊ အသိပညာပိုင္းပဲၿဖစ္ေစ၊ ဒါမွမဟုတ္ အဆံုးအၿဖတ္ပညာပိုင္းမွာပဲၿဖစ္ေစ တဖတ္ဖတ္မွာ အားနည္းေလွ်ာ႔ပါးေနခဲ႔မယ္ဆိုလွ်င္ အဲဒီ လူမွဳအသိုင္းအ၀န္းဟာ ပညာမညီမွ်မွဳေၾကာင့္ ပဋိပကၡ ေတြၿဖစ္လာတယ္။ ၿပသာနာေတြ စတင္လာတယ္။ ဟန္ခ်က္မညီမွ်မွဳနဲ႔ သူ႔အက်ိဳးရလဒ္ကို အဲဒီ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းက ၾကံဳေတြ႔ရလိမ္႔မယ္။ ဘယ္ပညာမွ မဖူလံုတဲ႔ လူအဖြဲအစည္းဆိုရင္ေတာ့ ေၿပာစရာစကားမရိွေတာ့ပါဘူး။ ၿပသာနာေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ဘ၀မ်ားစြာ ဆံုးရမွာပဲ။

ရုပ္၀တၱဳပိုင္းဆိုင္ရာေတြမွာ တိုးတက္ၿပီး၊ ကိုယ္က်င့္ပိုင္းဆိုင္ရာ၊ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာေတြမွာ ဆုတ္ယုတ္က်ဆင္းလာၿခင္းဟာ ပညာတမ်ိဳးမ်ိဳးမွာ ေလွ်ာ႔ပါးအားနည္းေနလို႔ၿဖစ္တယ္။ မဖူလံုလို႔ၿဖစ္တယ္။ ကို္ယ္လုပ္လို႔ရသည္ ဆိုၿပီး ထြက္ေပၚလာမယ့္အက်ိဳးအၿပစ္ေတြကို မၾကည့္ပဲ လုပ္ဆာင္ၿခင္းမ်ိဳး၊ တဖတ္စြန္းေရာက္ ေတြးေခၚ၊ေၿပာဆို၊ က်င့္ၾကံၿခင္းမ်ိဳး၊ အသိေတြရိွေသာ္လည္း တီထြင္ဖန္တီးမွဳမွာ အားနည္းတာမ်ိဳး၊ အေၿပာင္းအလဲအသစ္ေတြကို မေတြ႔ႏိုင္တာမ်ိဳး၊ ကိုယ္က်င့္တရားေကာင္းတဲ႔ လူအဖြဲအစည္းၿဖစ္ေပမယ့္ ဆင္းရဲတဲ႔ဘ၀ေတြမွာေရာက္ေနရတာမ်ိဳး၊ တဖတ္နဲ႔တဖတ္ အၿပန္အလွန္နားမလည္ႏိုင္တာမ်ိဳး၊ နာမည္ေတြရိွေသာ္လည္း လူမသိ သူမသိ၊ ဒါမွမဟုတ္ လူသိ သူသိ ေအာက္တန္းက်စြာ ၿပဳမွဳတာမ်ိဳး အဲဒါေတြအားလံုးဟာ ပညာတမ်ိဳးမ်ိဳးမွာ လိုအပ္ခ်က္ရိွေနလို႔ပဲၿဖစ္တယ္။ အဲဒါေတြဟာ ပညာ တမ်ိဳးတည္းေၾကာင့္သာၿဖစ္တယ္လို႔ ေၿပာဖို႔မဟုတ္ေပမယ့္ ပညာဟာ အရင္းခံပဲ။

တကယ္႔တကယ္မွေတာ့ ဒီပညာေတြကို သင္ေပးလို႔ရတယ္။ ေလ႔က်င့္ေပးလို႔ရတယ္။ တဦးနဲ႔ တဦးဟာ ပညာကို လက္ခံယူႏိုင္တာၿခင္း၊ စည္ပင္ပြားမ်ားေအာင္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္တာၿခင္း ကြားၿခားေသာ္လည္း အတိုင္းအတာ တခုအထိ၊ တန္းတခုအထိ လူတိုင္း ပညာဖူလံုေနေအာင္ သင္ၾကားေပးႏိုင္တယ္။

စာသင္ေက်ာင္းေတြဟာ အဲဒါေတြသင္ၾကားဖို႔အတြက္ အဓိကေနရာေတြပဲၿဖစ္တယ္။ ပညာကို ၿဖန္႔ေ၀ဖို႔၊ စည္ပင္ေအာင္လုပ္ဖို႔၊ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတခုထဲအတြင္းမွာ အတူတူေနၾကသူေတြရဲ ႔ပညာကို ေရခ်ိန္ညိွေပးဖို႔၊ အဲဒီအတြက္ ေက်ာင္းေတြေပၚေပါက္လာတာပဲ။ ေက်ာင္းေတြဟာ ဘ၀မွာ ရွာေဖြစားေသာက္ႏိုင္ရံု၊ ဂုဏ္ထူးေတြနဲ႔ၿပည္႔ေနတဲ႔ လက္မွတ္တခုရရံု၊ အတန္းပညာအဆင့္တခုၿပီးရံု အဒီအတြက္ ေပၚေပါက္လာတာမဟုတ္ဘူးဆိုတာကို မ်က္ေခ်မၿပတ္သင့္ဘူး။ ဒီလိုပဲ တီထြင္ဖန္တီးမွဳေကာင္းရံုအတြက္ပဲမဟုတ္သလို႔ ၊ ကိုယ္က်င့္စာရိတၱ ေကာင္းရံုအတြက္ပဲလည္း မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိရမယ္။ စက္ရုပ္ဆန္ဆန္ အရည္အေသြးတသမတ္ထဲရိွတဲ႔ ပစၥည္းေတြထုပ္လုပ္ႏိုင္ေအာင္ သင္ၾကားေပးဖို႔မဟုတ္သလို႔၊ ဘုရားရွင္တပါး ထြက္လာေအာင္ သင္ၾကားေပးဖို႔လည္းမဟုတ္ဘူး ဆိုတာကို နားလည္ရမယ္။ ေက်ာင္းဆိုတာ လူသားတေယာက္ လူ႔အဖြဲအစည္းထဲမွာ လူသားပီသစြာေနထိုင္တက္ဖို႔အတြက္ ေပၚေပါက္လာတာၿဖစ္တယ္။

အဓိကအေနနဲ႔ကေတာ့ အရာတိုင္းမွာရွိသင့္တဲ႔ ဟန္ခ်က္ကို ထိန္းဖို႔ပဲ။

မၿပီးေသးဘူး။ ၾကံဳရင္ ေရးလို႔ရရင္ ဆက္ေရးမယ္။

2009-07-31T19:24:00.007+08:00

I don't have a past
I just get a chance to come
Enjoy the stars, the sky
Happy times where the dark lies
When it starts breaking the night
All are then waiting for the light
Looking at the sunrise, just realize
I don't have a past
I just got a chance.

Natt Soe

2009-07-26T10:36:00.009+08:00

ၿမန္မာစကားသည္ ၾကြယ္၀လြန္းသည္။ ဤကား ဂုဏ္ယူစရာပင္ၿဖစ္သည္။

ေက်ာင္း၀င္းထဲသို႔ မ်က္မွန္ထူထူၾကီးတပ္ၿပီး၊ ဒါမွမဟုတ္ ၾကိမ္တုတ္ၾကီးတကားကားႏွင့္၀င္လာေသာ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီး (သုိ႔) ေက်ာင္းဆရာၾကီးအား ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေၾကာက္စိတ္၊ ခ်စ္ခင္စိတ္မ်ားၿဖင့္ ဆရာၾကီး ဟု ရိုေသစြာ ေခၚေ၀ၚသံုးဆြဲၾကသည္။ ထိုကဲသို႔ေသာ ဆရာၾကီးကိုမ်ားကိုေတြ႔လွ်င္ အၿပံဳးဆင္ထားေသာ မ်က္ႏွာႏွင့္ ကိုယ္ကိုကိုင္းညြတ္ကာ၊ လက္ႏွစ္ဖက္ပိုက္ကာ ရိုေသေလးစားသမွဳ႔ကို ၿပသၾကသည္။ ဆရာၾကီးမ်ားကလည္း တပည့္ငယ္မ်ားကို သားႏွင့္မၿခား ခ်စ္ခင္သည္။ ကာကြယ္ေစာင့္ေလွ်ာက္သည္။ သင္ၾကားၿပသသည္။ သူတို႔၏ ရိုးသားအနစ္ႏွာ ခံတက္ေသာ ပံုရိပ္မ်ားက ရင္၀ယ္တြင္ မေၿပာက္ပ်က္။ ငယ္ငယ္က ေက်ာင္း၀င္းထဲမွ ခ်စ္ေသာထိုဆရာၾကီးမ်ားကို လြမ္းမိသည္။ သတိရမိတုိင္း မွန္း၍ ကန္ေတာ့မိစၿမဲ။

ငယ္ငယ္က ဆရာၾကီးဟုဆိုလွ်င္ ထုိကဲ႔သို႔ေသာ ဆရာၾကီးမ်ားကိုသာ သိခဲ႔သည္။ အသက္အရြယ္အနည္းငယ္မွ်ပို၍ ၾကီးလာေသာအခါ အၿခားအၿခားေသာ ဆရာမ်ားႏွင့္လည္း ထိေတြ႔ရင္ႏွီးလာသည္။

ၿမန္မာႏိုင္ငံသားအမ်ားစုသည္ ယဥ္ေက်းမွွဳၿမင့္ေသာသူမ်ားၿဖစ္ၾကသည္။ လူတဖတ္သားကို ႏွိမ္၍ဆက္ဆံၿခင္းကို တက္ႏိုင္သမွ်ေရွာင္ရွားၾကသည္။ မည္ကဲသို႔ေသာအလုပ္ၿဖစ္ေစ၊ ႏွိမ့္ႏွိမ့္ခ်ခ် ေခၚေ၀ၚသံုးစြဲၿခင္းမ်ိဳးကို ေရွာင္ရွားၾကသည္။ ၾကီးမားေသာအလုပ္မ်ားလုပ္သူမ်ားႏွင့္ တတန္းတည္းေခၚေ၀ၚသံုးစြဲၾကသည္။ တိုင္းၿပည္ကိုအုပ္ခ်ဳပ္ေသာ မင္း ၏ဆရာကို မင္းဆရာ၊ တကၠသိုလ္မွ အဆင့္ၿမင့္ဘာသာရပ္မ်ားကို သင္ၾကားပို႔ခ်ေသာ ဆရာကို တကၠသိုလ္ဆရာ စသည္ၿဖင့္ေခၚၿပီးေၿပာဆိုသကဲ႔သို႔ ဆိုက္ကားနင္းေသာသူကို ဆိုက္ကားနင္းရာတြင္ ကၽြမ္းက်င္ေသာသူၿဖစ္သည့္အတြက္ ဆိုက္ကားဆရာ၊ ကားေမာင္းေသာသူကို ကားေမာင္းရာတြင္ သူ၏ကၽြမ္းက်င္မွဳကို အသိအမွတ္ၿပဳသည့္အတြက္ ကားဆရာ စသည္ၿဖင့္ ဆရာဟု တပ္ကာ ေခၚေ၀ၚသံုးဆြဲၾကသည္။ ၿမင္းလွည္းဆရာ၊ ပိုက္ၿပင္ဆရာ၊ ေရဆြဲဆရာ စသည့္ၿဖင့္လည္းရိွေသးသည္။ ဤကား သူအေနအထားအလိုက္ လူတိုင္း၏ ကၽြမ္းက်င္မွဳကို အသိအမွတ္ၿပဳတက္ေသာ သေဘာပင္။ ေကာင္း၏။

သည္ေနာင္းပိုင္းတြင္ မထင္မွတ္ပဲ ဆရာၾကီးတမ်ိဳးကို ထပ္ေတြ႔လာသည္။ ၿမန္မာစကား ၾကြယ္၀သည္ကို ပိုမိုသိရိွလာသည္။ ဘယ္လိုဆရာၾကီးမ်ိဳးလည္းေတာ့ အားလံုးသိရိွၿပီးၿဖစ္မည္။

"မင္းက ဆရာၾကီးလား"
"ဒီေကာင္က ဆရာၾကီးကြ"
"ငါက ဒီနယ္ပယ္မွာဆရာၾကီးကြ။ မင္းငါေၿပာတာနားေထာင္"
"မင္းက ဘာမိုလို႔လဲ။ ငါဒါေတြလုပ္လာတာ ၂၁ ႏွစ္ ၿပည္႔ေတာ့မယ္။ ဆရာၾကီးကြ။ မင္းမသိပဲ ဆရာမလုပ္နဲ႔။"

လားလား။ ဒီ ဆရာၾကီးမ်ားကို နားလည္ႏိုင္စြမ္းရိွေအာင္ၾကိဳးစားမိသည္။ တရက္တြင္ ဆရာၾကီးပံုၿပင္ကိုၾကားနာဖူးသြာေသာအခါမွ ေအာ္ ဒီလိုကိုး ဟု သက္ၿပင္းခ် ၿပံဳးမိေတာ့သည္။ ေက်ာင္းသားကေလးဘ၀တြင္သိေသာ ဆရာၾကီးႏွင့္လားလားမွ အဓိပၸါယ္ မဆိုင္ေသာ အၿခားအဓိပၸါယ္ေဆာင္ေသာ ဆရာၾကီး အေၾကာင္းကို ေကာင္းေကာင္းနားလည္သြားေလေတာ့သည္။

ဆရာၾကီးပံုၿပင္ ဆိုသည္မွာ ဤသို႔တည္း။

--------------------------------------------။

တခါက အဆိုးတကာ အဆိုးဆံုးဆိုေသာ၊ အယုတ္တကာ အယုတ္ဆံုးဆိုေသာ၊ အမိုက္တကာ အမိုက္ဆံုးဆိုေသာ၊ အေမွာင္တကာ အေမွာင္ဆံုး လူမိုက္မ်ားကို ထားရာ အက်ဥ္းေထာင္တခုရိွေလသည္။ (ၿမန္မာၿပည္က ေထာင္ေတြမွာေတာ့ သူရဲေကာင္းမ်ားလည္းရိွသည္။ ဤကား စကားခ်ပ္။) တရက္တြင္ ေထာင္သားမ်ား စုေ၀းရင္း အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို ေဆြးေႏြးၾကသည္။ သူတို႔တြင္ ေခါင္းေဆာင္လုပ္မည့္ သူမရိွေသး။ ထို႔ေၾကာင့္ ေထာင္ထဲရွိေထာင္သားမ်ားထဲမွ အားလံုးထက္ပိုၿပီး ဆိုးမိုက္ယုတ္မာခဲ႔ေသာသူအား ဆရာၾကီးအၿဖစ္ခန္႔အပ္မည္။ ထိုသူက ေထာင္သားအားလံုးကိုဦးေဆာင္မည္။ လူမိုက္ေတြဆိုေတာ့လည္း အမိုက္ဆံုးက ဆရာၿဖစ္တာဆိုတာ သူ႔ဟာႏွင့္သူ ဂုဏ္ယူစရာပင္။ ဒီလိုႏွင့္ ေထာင္သားမ်ားအမိုက္ၿပိဳင္ၾကသည္။ သူတို႔ အဘယ္ေၾကာင့္ ဤ ေထာင္တကာ ေထာင္ကို ေရာက္လာရေၾကာင္း၊ မည္သည့္အမွဳမ်ားကို လုပ္ခဲ႔ေၾကာင္း ေၿပာဆိုၾကရသည္။ တေယာက္က စ၍ -

"ေဟး. ဘယ္သူ လူဘယ္ႏွစ္ေယာက္သတ္ဖူးလည္း" ဆိုေသာအခါ၊

"ငါ လူ ၂ ေယာက္သတ္ဖူးတယ္"
"ငါ ၇ ေယာက္သတ္ဖူးတယ္"
"ငါ ၁၀ ေယာက္"

စသည္ၿဖင့္ အလုအယွက္ ေၿဖၾကသည္။ အားလံုးမွာ သူ႔ထက္သူလူပိုသတ္ဖူးၾကသူမ်ားၾကည့္ပင္။ ဆရာၾကီးကားေရြးလို႔မရ။ ဒါႏွင့္-

"ေဟး ဘယ္သူ မုဒိန္း ဘယ္ႏွစ္ခါက်င့္ဖူးလည္း"

"ငါတခါက်င့္ဖူးတယ္"
"ငါ မိန္းကေလး ၅ ေယာက္ကို က်င့္ဖူးတယ္"
"ငါက ၁၀ ေယာက္၊ က်င့္ၿပီးေတာ့ အားလံုးကို သတ္ခဲ႔တယ္။"

ဒီတခါလည္း သူထက္ငါ အလုအယက္။ မည္သူကမွ် အေလွ်ာ့မေပး။ ဆရာၾကီးၿဖစ္မယ့္ အေရးကိုး။ ထိုသို႔ မည္ကဲသို႔ေသာ ယုတ္ညံ့မွဳ႔မ်ိဳးကိုမဆို အားလံုးက သ႔ူထက္ငါ သာေအာင္ေၿဖေနၾကစၿမဲ။ ဆရာၾကီးက ေရြးလို႔မရေသး။ ခိုးမွဳ၊ ဓါၿမမွဳ၊ လူကုန္ကူးမွဳ၊ ဘိန္းမွဳ စသည္ၿဖင့္ မေကာင္းမွဳမ်ားလည္း ကုန္သေလာက္ရိွသြားေလသည္။ ဆရာၾကီးၿဖစ္မည့္သူက အေၿဖမေပၚေသးေပ။ အခ်ိန္လည္းကုန္လွၿပီ။ အေၿခအေနလည္း တင္းမာေနသည္။ အားလံုးက ဆရာၾကီးၿဖစ္ခ်င္ၾကသည္။ တိုက္မည့္ခိုက္မည့္ ပံုရိွလာသည္။ တေယာက္အေနအထား တေယာက္ေစာင့္ၾကည့္ၾကသည္။ ဒီလိုအေၿခအေနမွာ ဆရာၾကီးမထားေတာ့၊ အတူတကြ ညီညီညြတ္ညြတ္ ေနထိုင္ၾကမည္ ဆိုလွ်င္လည္း လက္ခံၾကေတာ့မည္မဟုတ္။ ဆရာၾကီးေရာဂါက ရင့္သန္လွ်က္ရိွေနၿပီ။ ထိုအခ်ိန္တြင္ တေယာက္ စိတ္ေပါက္ေပါက္ႏွင့္ ထေၿပာလိုက္ေလသည္။

"ေဟး... ဘယ္သူ ဖင္ဘႏွစ္ခါ ခံဘူးလဲကြ"

"ငါ ၁ ခါ ခံဘူးတယ္"

အားလံုးတိတ္ဆိတ္ေနသည္။ မည္သူမွ်တုတ္တုတ္မွမလွဳပ္။ ေယာင္၍ေအာ္မိေသာသူ တစ္ေယာက္သာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏွင့္ၿဖစ္ေနေလသည္။ တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္ၾကသည္။ မည္သူမွ် ထေၿပာမည့္ပံုမေပၚ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူတို႔သည္ သူတို႔ႏွင့္ထိုက္တန္ေသာ အဆိုးတကာ့အဆိုးဆံုး၊ အယုတ္႔တကာ အယုတ္ဆံုး၊ အမိုက္တကာ့ အမိုက္ဆံုး၊ အေမွာင္႔တကာ အေမွာင္ဆံုး ဆရာၾကီးတစ္ေယာက္ကို ရရိွသြားေလေတာ့သည္။ ထိုသူအား ဦးေဆာင္သူ ဆရာၾကီးအၿဖစ္တင္လိုက္ၾကေလသည္။

----------------------------------------------။

ေအာ္... ဆရာၾကီးဆိုသည္မွာ တခါ ခံဖူးသူကိုး။

နတ္ဆိုး

။ ။ ဒီေကာင္ ရိုင္းလိုက္တာ ဟုဆိုလွ်င္ ရယ္ေနပါမည္။

2009-07-21T21:14:00.002+08:00

ပီပီၿပင္ၿပင္ လုပ္၊ ေမာင္ရင္။

2009-07-19T11:03:00.002+08:00

၂ (ၿမန္မာလြတ္လပ္ေရးအတြက္ တပ္မေတာ္ဖြဲ ့ ဖို ့ ဂ်န္ပန္ၿပည္မွာကြယ္
တကယ္ပဲအသက္နဲ ့လဲလို ့ ဆင္းရဲ ့ဒုကၡခံကာၾကံစည္တယ္
သူရဲ ့ေကာင္းရဲ ့ ဗိုလ္ေအာင္းဆန္းနဲ ့ အာဇာနည္ေတြရယ္)

ငါဒို ့ၿမန္မာၿပည္ မိဘတိုင္းကကြယ္
ဗိုလ္ေအာင္ဆန္းလို ့သူရဲေကာင္းမ်ိးေမြးရမယ္
ငါဒို ့ၿမန္မာၿပည္ မိဘအေပါင္းတို ့ကကြယ္
အာဇာနည္အစစ္ကို ရိွဖို ့ေမြးရမယ္

ေအာ္.. ဘုရင့္ေနာင္နဲ ့ ရာဇာဓိရာစ္တို ့လို ့
မင္းရဲေက်ာ္စြာ ပမာပံုေဆာင္ အေလာင္းဘုရားတို ့လိုကြယ္
ၿမန္မာတိုင္း ၿမန္မာမ်ိဳး အားကိုးေလာက္ေပတဲ့
မေၾကာက္တန္း မရြံတန္း
ၿမန္မာေတြ ေအာင္ပန္းဆြတ္ၾကရွာေလတယ္

[ ၂ (ရာဇ၀င္.. အထၳဳပတၱိလည္းရိွရမယ္
ေမာ္ကြန္း လည္းထိုးေလာက္တဲ့
ၿမင့္ၿမတ္တဲ့ ဗိုလ္ေအာင္ဆန္းရယ္)

တိုင္းၿပည္အက်ိဳးစြန္ခဲ့တဲ့ မ်ားဇာနည္ႏြယ္
လြတ္လပ္ဖို ့ဒို ့မ်ားကို ကၽြန္တြင္းမွာကယ္
ဒို ့ၿမန္မာေတြစိုးမိုးဖို ့ ေမ်ွာ္ၾကရွာလို ့ ေပၚလာတယ္]

၂ (ၿမန္မာႏိုင္ငံ ထူေထာင္ရန္တဲ့
မ်ိဳးရိုးမတိမ္ေအာင္ ၾကံေဆာင္ေလတယ္
ေနမ်ိဳးဇာနည္ ၿမန္မာၿပည္လက္ရံုး
ၿမန္မာႏိုင္လံုး ထင္ေပၚေစတယ္
စိတ္အားသန္သန္ မာန္ကို မေလွ်ာ့တဲ့
ငါဒို ့လူမ်ိဳးတန္ခိုးရိွဖို ့ သူရဲေကာင္းေတြ ၾကံစည္တယ္
တကယ္ပင္ သတိုး မဟာဗႏၵဳလနဲ ့
အစြမ္းသတၱိ ရာဇ၀င္ေၿပာင္တယ္
သားေကာင္းမ်ားလို ့ေခၚေလာက္ရေပတယ္
ဥဒါန္းတြင္ေစကြယ္
ၿမန္မာသူရဲေကာင္းအေပါင္းေတြရယ္)

19 july 2009 - ၁၉ ဇူလိုင္ ၂၀၀၉
19 july 2008 - ၁၉ ဇူလိုင္ ၂၀၀၈

2009-07-15T00:00:00.001+08:00

HAPPY 31!

July 15, 2009

I generally do not post a birthday wish on my blog. But this is special for someone.

Natt Soe

2009-07-12T10:52:00.003+08:00

စကၤာပူ။

2009-07-07T14:16:00.000+08:00

2009-07-06T23:14:00.007+08:00

ဗုဒၶၿမတ္စြာဘုရား၏ တရားဦး
(ခရစ္ေတာ္မေပၚမီ - ၅၄၄ ႏွစ္)
BUDDHA'S FIRST SERMONS
544 BC.

------------------------------

ဧကံ သမယံ ဘဂါ၀ါ
ဗာရာဏသိယံ ၀ိဟာရတိ
ဣသိပတေန မိကဒါေယ။

တပါးေသာအခါ၌ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေသာ ၿမတ္စြာဘုရားသည္ ဗာရာဏသီ ေနၿပည္ေတာ္ၾကီး၏အနီး၌ ေရွးခါေခတ္ေဟာင္း ရေသ့သူၿမတ္အေပါင္းတို႔၏ သက္ဆင္းရာ၊ သားသမင္အေပါင္းတို႔ကို ေဘးမဲ႔ေပး၍ ေမြးရာၿဖစ္ေသာ မိဂဒါ၀ုန္ေတာၾကီး၌ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူ၏။

------------------------------

အဲဒီကေန အစခ်ီတဲ႔ ဓမၼစၾကာတရားေတာ္ကို နားခဲ႔ဖတ္ခဲ႔ဖူးတယ္။ ပါဠိဘာသာနဲ႔ ရြတ္ဖတ္ရတာက အရသာတမ်ိဳးပဲ။ နားမလည္ေပမယ့္ ၿမန္မာဘာသာနဲ႔တြဲဖတ္ရတဲ႔အတြက္ ကိစၥမရိွဘူး။ ငယ္ငယ္တုန္းကတည္းက အေမရြတ္တာကို ၾကားဖူးေနေတာ့ တခ်ိဳ႔ကို နားထဲရင္းႏွီးၿပီးသားပဲ။ စိတ္ေအးလက္ေအး ဖတ္ရတဲ႔အခါမ်ိဳးမွာ အရမ္းအရသာရိွတယ္။ ဒါေတြလည္း မဖတ္ၿဖစ္တာၾကာၿပီ။ မေလ့လာတာလည္း လခ်ီလာၿပီ။

ေမာဟေတြ၊ အတၱေတြမ်ားေနတာလည္း ၾကာေပါ့။ ဒီရက္ပိုင္း အနာဂါတ္ကိုအေလးထားလြန္းလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပစၥဳပါန္ေတြကို ဆံုးရွံဳးေနရတယ္လို႔ ေတြးေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြဟာ အနာဂါတ္အေၾကာင္း အရမ္းအေလးထားတဲ႔ကိစၥေတြကို ဒီရက္ပိုင္းပိုစ္တခုေတာင္တင္မယ္လို႔စိတ္ကူးမိတယ္။

ဒီညေတာ့ ေအးရာေအးေၾကာင္းပဲဗ်ာ။

-----------------------------------------------------------------------------------------

၀ါဆိုလၿပည့္ည။ လၿပည္ညကို ရိုက္မယ္လို႔ ေတြးထားတာၾကာၿပီ။ ဒီညေတာ့ နည္းနည္းရိုက္ၿဖစ္တယ္။ ၀ါဆိုလၿပည့္ညဆိုေပမယ့္ စိတ္ေတြက မည္းေမွာင္ေနလို႔လားမသိပါဘူး။ လ က လံုးလံုးၾကီး သာေနတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ မိုးရြာတယ္ေလ ဒီေန ့။

နတ္ဆိုး

** အေပၚဆံုးက ပံုက သာသနာေရး၀န္ၾကီးဌာနကထုတ္တဲ႔ ဗုဒၶ၏ တရားဦး ဆိုတဲ႔စာအုပ္ထဲက ပံုကို ဓာတ္ပံုရိုက္ထားတာ။

2009-06-24T13:47:00.001+08:00

အလုပ္မ်ား၏။
စိတ္မ်ား၏။
ေအးရာေအးေၾကာင္းေနခ်င္သည္။

2009-06-22T22:54:00.003+08:00

ဒီေန႔မွ ၂၀ ရက္ေန႔က အီရန္ လက္နက္ကိုင္ေတြရဲ ႔ပစ္ခက္မွဳေၾကာင့္ေသသြားတဲ႔ နီဒါဆားရွား (NEDA SALEHI)ရဲ ႔ ေနာက္ဆံုးၿမင္ကြင္းေတြကို ၾကည့္မိတယ္။ တကယ္ကို စိတ္ထိခိုက္စရာပဲ။ သမီးတေယာက္ ေရွမွာတင္ ပစ္ခံရပီး ေသဆံုးသြားတာကို ၿမင္ရမယ့္ သူ ႔အေဖရဲ ႔ ပူေဆြးေသာကကိုလည္း ခံစားမိတယ္။ ဆားရွားဆိုၿပီး ရင္ေခါင္းသံနဲ႔ေအာ္ေနသံကို ကၽြန္ေတာ္ နားထဲကမထြက္ဘူး။

ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ။

(BBC ကေတာ့ သူရဲ ႔အေဖမဟုတ္ဘဲ ဂီတဆရာ လို႔ေၿပာတယ္။)

2009-06-21T14:23:00.001+08:00

နိဒါန္း။

ေနပူပူေအာက္က ေဘာလံုးကြင္းအတြင္းမွာ ေရာက္ေနၿခင္းၿဖစ္သည္။

ႏွစ္ဖက္အသင္းသားမ်ား ေနရာယူကာ စတင္ကန္ၾကေလသည္။ ကန္ေနရင္းႏွင့္ ပထမဂိုးကို ရွဴးလိုက္မိခ်ိန္မွ သတိထားမိလိုက္သည္မွာ တဖက္အသင္းသားမ်ားသည္ သီလရွင္မ်ားၿဖစ္ေနၾကသည္။ ေတာ္ေတာ္အံ့ၾသသြားသည္။ သီလရွင္မ်ားက ေဘာလံုးေကာင္းေကာင္း မကန္တက္ၾက။ တဖုန္းဖုန္းနဲ႔ ရွဴးခံေနရသည္။ ဒီဖက္ အသင္းသားမ်ားက တဂိုးရွဴးလိုက္ ေလွာင္လိုက္ၾက၊ ေၿပာင္လိုက္ၾက လုပ္ေနၾကသည္။ ဘယ္ႏွစ္ဂိုးရိွေနၿပီလည္းပင္ မမွတ္မိ။ စိတ္ေတာ့ မေကာင္းမိသလို ခံစားရသည္။ ဒီလိုႏွင့္ ရုတ္တရက္ အေမွာင္ၾကီးက်လာကာ ေကာင္းကင္က မိုးၾကိဳးပစ္ခ်သည္။ ေဘာလံုးကြင္းအတြင္းမွ ေၿမၾကီးမ်ားလည္း အက္ကြဲေၾကာင္းမ်ားေပၚလာသည္။ အားနည္းသူသီလရွင္ေတြကို အႏိုင္က်င့္ ေလွာင္ေၿပာင္သည့္အတြက္ ေၿမမ်ိဳၿခင္း၊ မိုးၾကိဳးပစ္ၿခင္းခံရမည္ဟု၏။ မည္သူက စေၿပာသည္မသိပါ။ လူေတြ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ေအာ္ၾကသည္။ ဦးတည္ရာသို႔ စြက္အတင္းကာေရာ ေၿပးၾကသည္။ ေၿမၾကီးမ်ား စတင္ၿပိဳက်သည္။ လူမ်ားလည္း ဒေရာေသာပါးလိမ့္က်ကုန္သည္။ ေၾကာက္ရြံၿခင္းၾကီးစြာနဲ႔ေအာ္သံ၊ ေၿမၿပိဳသံ၊ မိုးၾကိဳးပစ္သံတို႔ၿဖင့္ ၿမင္ၿမင္သမွ် ၀ုန္းဒိုင္းၾကဲေနေလေတာ့သည္။

ဘာမွေတြးမေနႏွင့္။

ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ သတိေပးရင္း စတင္ေၿပးေလေတာ့သည္။ ေဘးတြင္ သီလရွင္မေလး ႏွစ္ေယာက္လည္း ပါလာသည္။ ၿပံဳးၿပလိုက္ၿပီး ေၿပးႏိုင္မွလြတ္မယ္လုိ႔အားေပးရင္း ၾကံဳးရုန္းေၿပးၾကသည္။ ေနာက္ေပ ၃၀ ခန္႔အကြာေနာက္မွ ေၿမၿပိဳၿခင္းက ေတာက္ေလွ်ာက္လိုက္ေနသည္။ ေၿပးေနရင္းႏွင့္ပင္ ေၿမၿပိဳသည္က တၿဖည္းၿဖည္း နီးကပ္လာသည္။ ေနာက္လွည့္ၾကည့္ရင္းေတြးမိသည္။ လြတ္ပါေတာ့မလား။ ေနာက္နားက လက္ၿခင္းခ်ိတ္ၿပီးေၿပးေနၾကေသာ သီလရွင္မေလးႏွစ္ေယာက္ကို လက္လွမ္းဆြဲလိုက္ကာ အားကုန္ထည့္ၿပီးဆြဲေၿပးသည္။ ဘယ္နားေရာက္လွ်င္ လြတ္မည္လဲ။ အေၿဖမရိွ။ ေၿပးစရာရိွတာေၿပး။ သီလရွင္မေလး ႏွစ္ေယာက္လည္း ဒရြတ္တိုက္ေၿပးရင္း ပါလာသည္။ ေၿမၿပိဳသံက ေနာက္ေက်ာၿပင္နားကို တၿဖည္းၿဖည္း ကပ္လာေနသည္ကို ခံစားေနရသည္။ ေနာက္ဆံုး ဆူည့ံသံေတြၾကားမွာ အရာအားလံုး မည္းေမွာင္ လႊင့္ေပ်ာက္သြားေတာ့သည္။

အားလံုးၿပီးသြားၿပီဟု အသိ၀င္လာေတာ့ ေခါင္းေထာင္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ကုန္းေၿမၿဖစ္ခဲ့ေသာ ေနရာေဒသမ်ားအားလံုး ဘယ္ေရာက္ကုန္ၿပီလဲ။ အဆံုးမရိွေသာ ပင္လယ္ၾကီးကိုသာ ၿမင္ရသည္။ ဟုိနားမနီးမေ၀းမွာေတာ့ အနည္းငယ္ၾကီးေသာ ကၽြန္းေလးတစ္ခု။ ဒါဆို မေသေသးဘူး။ အားယူထလိုက္ၿပီး ပတ္၀န္းက်င္ကို ေလ့လာလိုက္သည္။ က်ဴပင္ေတြႏွင့္ ၿပည့္ေနသည့္ ကၽြန္းေသးေသးေလးတစ္ခု၏ ေတာင္ခၽႊန္းေပၚတြင္ ေရာက္ေနၿခင္းၿဖစ္သည္။ ေဘးနားတြင္လည္း လက္ဆြဲေၿပးခဲ့ေသာ သီလရွင္မေလး ႏွစ္ေယာက္ ေမ့လဲွက်ေနၾကသည္။ အသက္ရွဴေနၾကေသးေတာ့ သူတို႔လည္း မေသၾကေသး။ ေက်ာက္နံရံကိုမွီၿပီး ထိုင္နားေနလိုက္သည္။

ေရ။ ေရဆာသည္။ ေတာင္ေအာက္ဆင္း ရွာသည္။ အနည္းငယ္ခပ္ယူလာၿပီး ေတာင္ေပၚတက္လာေတာ့ သီလရွင္မေလးႏွစ္ေယာက္လည္း ပင္လယ္ၿပင္ၾကီးကိုၾကည့္ၿပီး အံ့ၾသေနၾကသည္။ သူတို႔လည္း အသက္ရွင္ေနၾကေသးေတာ့ ၀မ္းသာၾကသည္။ ေရေပးလိုက္ေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ အငမ္းမရေသာက္ၾကသည္။ ညစ္ပတ္ေပေရေနေသာ၀တ္ရံုႏွင့္ မ်က္ႏွာမ်ားက သူတို႔အလွကို မဖ်က္ဆီးႏိုင္။ သူတို႔တြင္ ၾကည္ေနေသာမ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ ရိုးရွင္းေသာ အလွကို ေတြ႔ရသည္။ မ်က္ႏွာကိုလႊဲလိုက္ၿပီး ဘာလုပ္ရမည္ကို စဥ္းစားသည္။

ဟိုးမနီးမေ၀းက ကၽြန္းၾကီးကို ၾကည့္ရင္း ဒီကၽြန္းေလးက ေသးေၾကာင္း၊ တကၽြန္းလံုး က်ဴပင္ေတြႏွင့္ ၿပည့္ေနေၾကာင္း၊ ကၽြန္းၾကီးဆီကို ေလွလုပ္ၿပီး သြားမွသာလွ်င္ အဆင္ေၿပမည့္အေၾကာင္းေတြကို သီလရွင္မေလးႏွစ္ေယာက္ကို ေၿပာၿပရသည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က ဘာလုပ္လုပ္ ေနာက္ကလိုက္လုပ္ၾကမည့္ပံုပင္။ ဒီလုိႏွင့္ က်ဴပင္ေတြကိုသံုးၿပီး ေလွေဆာက္ၾကသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ ေလွတစီး ဒီကၽြန္းဖက္ဆီ ေလွာ္ခက္လာသည္ကို ၿမင္ရသည္။ ေလွေပၚတြင္ ေၿခသလံုးအက်ပ္ ေဘာင္းဘီကို ၀တ္ထားေသာ ေရွးခတ္အဂၤလိပ္လူမ်ိဳး တစ္ေယာက္ႏွင့္ အၿခားေ၀ခြဲမရႏိုင္ေသာ လူတစ္ေယာက္တို႔ လိုက္ပါလာသည္။ သူတို ့လည္း ကၽြန္းၾကီးဆီသြားၾကမလို႔ဟု ေၿပာၾကသည္။ လမ္းၾကံဳရင္လိုက္ခဲ့ဟု ဖိတ္ေခၚသည္။ ဒါမ်ိဳး မၿငင္းေကာင္း။ ေဆာက္လက္စေလွကို ထားခဲ့ၿပီး သူတို႔ႏွင့္အတူလိုက္ရန္ဆံုးၿဖတ္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ စုစုေပါင္း ၅ ေယာက္သား ကၽြန္းၾကီးဆီသို႔ ဦးတည္ ေလွာ္ခဲ့ၾကေတာ့သည္။

ကၽြန္းက လွပလြန္းလွသည္။ ေရစပ္မွ ေတာက္ေလွ်ာက္တက္သြားေသာ ကုန္းၿမင့္ၿမင့္ေလး တေလွ်ာက္ အုတ္ေလးခါးေလးရိွေလသည္။ မထင္မွတ္စရာပင္။ ထိုေလခါး၏ အဆံုးတြင္ အေဆာင္ေဆာင္တို႔ၿဖင့္ တည္ေဆာက္ထားေသာ အိမ္ရိွသည္။ ေရွးေဟာင္း အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးၾကီးက ဒီအေဆာင္ေတြထဲတြင္ အလြန္အစြမ္းထက္သာ ရွားပါး ဓါးတစ္ေခ်ာင္းရိွသည္။ သူက အဲဒါကိုလာရွာၿခင္းၿဖစ္ေၾကာင့္ ေၿပာၿပသည္။ ေလွကားထစ္ေတြကို တက္ရင္း ဓါးအေၾကာင္း ေၿပာၿဖစ္သည္။ ထိုဓါးသည္ အလြန္အစြမ္းထက္ေၾကာင္း နားလည္လိုက္သည္။

အိမ္နားေရာက္ခါနီးတြင္ သီလရွင္မေလးႏွစ္ေယာက္နွင့္ အဂၤလိပ္ၾကီးရဲ ့ေနာက္လိုက္ကို အၿပင္မွေစာင့္ရန္မွာခဲ့ၿပီး အိမ္ထဲ၀င္သည္။ ဓါးကို ႏွစ္ေယာက္ခြဲရွာၾကသည္။ ေနာက္ဆံုး ေက်ာက္နံရံ အံ့၀ွက္ထဲတြင္ သိမ္းထားေသာ ဓါးကို ရေလသည္။ သံေက်းတက္ေနေသာ ဓါးကို ကိုင္သြယ္ပြတ္သပ္ၾကည့္ေနတုန္း အဂၤလိပ္ၾကီးက သူ၏ ေရွးေဟာင္းတလံုးထိုးေသနပ္ၿဖင့္ ခ်ိန္ကာ ဓါးေပးရန္ေတာင္းဆိုေလသည္။ ဒီဓါးသည္ ကိုယ္ရသည္ၿဖစ္၍ မေပးႏိုင္။ ထိုဓါးၿဖင့္ ၿပန္ခ်ရန္လုပ္မိသည္။ ထူးဆန္းစြာပင္ အဂၤလိပ္ၾကီးက ေၾကာက္သြားကာ မင္းနဲ႔ထိုက္တန္လို႔ရတာ။ ငါ မယူ၀ံ့ဘူးဟု ေၿပာရင္း ထြက္သြားေလသည္။

အၿပင္ၿပန္ထြက္လာေသာအခါ သီလရွင္မေလးႏွစ္ေယာက္လည္းမရိွေတာ့။ ဒီလိုႏွင့္ ေန ့ၿမင္ မိုးခ်ဳပ္ ဦးတည္ရာမဲ႔ေလွ်ာက္သြားခဲ့သည္။ ဘယ္ေဒသေတြ ေရာက္ေနမွန္းလည္း မသိ။

တညေန ေန၀င္ရိုးရီမိုးခ်ဳပ္ခါစအခ်ိန္တြင္ သစ္ပင္ေအာက္မွာမီးဖိုေနရင္း ေကာင္မေလးသံုးေယာက္ တည့္တည့္ေလွ်ာက္လာသည္။ ေရွဆံုးက မ်က္ႏွာကို ပါ၀ါပါးေလးေလးဖံုးထားေသာ ေကာင္မေလးက အၿဖဴေရာင္၀တ္ရံုကို ၀တ္ထားၿပီး က်န္ႏွစ္ေယာက္က အနီေရာင္ကို ၀တ္ထားသည္။ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေတာ့ ခပ္ေအးေအးပဲ ထိုင္ၾကည့္ေနမိသည္။ သူတို႔ဘာလုပ္မည္မွန္းလည္း မသိကိုး။ ေၿခလွမ္း ဆယ္လွမ္းအကြာေလာက္တြင္ ရပ္သြားၾကၿပီး ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကသည္။ ထိုင္ေလဟု ဖိတ္ေခၚမိေတာ့ ထိုေကာင္မေလးက ရယ္ေလသည္။ ၿပီးေတာ့ ကၿပမယ္ ၾကည့္မလားဟု ေမးလာသည္။ မိန္းကေလးတေယာက္ကၿပတယ္ဆိုတာ ၾကည့္ေကာင္းတဲ့ ကိစၥပဲ။ ၿပံဳးၿပၿပီး ေခါင္းၿငိမ့္လိုက္သည္။

ကသည္။ အဲဒီေကာင္မေလး ကသည္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ေနာက္က ႏွစ္ေယာက္လည္းလိုက္ကသည္။ ေတာ္ေတာ္လွသည္။ တသက္လံုးတြင္ အေကာင္းဆံုးအက၊ ဆြဲေဆာင္မွဳအရိွဆံုးအက၊ မေမ့ႏိုင္ေတာ့မည့္အက ကို ၿမင္ဖူးၿခင္းၿဖစ္သည္။ ရင္ခုန္ဖို႔ ေမ့ေလွ်ာ့ေနသည္။ ေကာင္မေလးက မ်က္ႏွာေပၚက ပ၀ါပါးပါးကို ဖယ္လိုက္ေတာ့ လွပလြန္းသည္။ ၀တ္ရံုေတြ လြင့္ေနသည္။ လက္ေတြ၀ဲေနသည္။ ကိုယ္ခႏၵာေတြ လုပ္ရွား ယိမ္းႏြဲ႔ေနသည္။ မ်က္ႏွာေပး ေကာင္းလြန္းသည္။ ေၿခေထာက္ေတြ ေပ်ာ့ေၿပာင္းသည္။ ေနာက္က ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ ရပ္လိုက္သည္။ ဘယ္ႏွပတ္မွန္းမသိ ခႏၵာကိုယ္ကို လွည့္ပတ္ၿပီးေတာ့ သူလည္း ရပ္လိုက္သည္။ ရင္ထဲတြင္ ေမာလွ် ေက်နပ္ေနသလိုပင္။ သူတို႔အကတြင္ အငိုက္မိသြားသည္။

ေနာက္က ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ ဘယ္ထြက္သြားမွန္းမသိလိုက္။ အၿဖဴေရာင္၀တ္စံုႏွင့္ ေကာင္မေလးသာက်န္ခဲ႔သည္။ သူက ထိုင္ရာမွမထမိ။ အံ့အားသင့္ေနတုန္းပင္။ ထိုအခိုက္ ေကာင္မေလးက ၾကည္ၿပံဳးေနေသာမ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ ရင္၀တ္လႊာကို ဆြဲခြာခ်လိုက္သည္။...........။

==============++++++++++++++++++++++++++++==========================

အခန္း(၁)။

အဲဒါ ဇာတ္လမ္းအစအဆံုးၿဖစ္သည္။ ေရကန္ေဘးမွာ ေရခြက္ကိုကိုင္ၿပီး ဦးေႏွာက္ႏွင့္ မွတ္ညဏ္ကို သူအၾကီးအက်ယ္ အလုပ္ေပးေနသည္။ မ်က္ႏွာသစ္ဖို႔ပင္ သတိမရသလို။ ညက အိမ္မက္ထဲတြင္ ေကာင္မေလး ရင္၀တ္လႊာက်သြားခ်ိန္ သူဘာမွ မၿမင္ခဲ႔ရ။ အိမ္ယာမွ လန္႔ႏိုးလာသည္လည္း မဟုတ္ဘဲႏွင့္ အိမ္မက္က ေမွာင္သြားကာ ၿပီးဆံုးခဲ႔သည္။ လံုးလံုးမေက်နပ္မိ။ လန္႔ႏိုးလာသည္ဆိုလည္း ထားဦး။ အခုေတာ့။ ဘယ္ေလာက္ပင္ စဥ္းစားစဥ္းစား ဒါပဲ ၿဖစ္သည္။ ေကာင္မေလး ရင္လႊာေလွ်ာခ်လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ခ်က္ၿခင္းလိုလို ေမွာင္သြားက အိမ္မက္ ၿပီးသြားသည္။ ဒီထက္မပိုေတာ့။

ဇာတ္သိမ္း။

ဒီလိုႏွင့္ အဲဒီမနက္က လက္ဘက္ရည္ဆိုင္သို႔သာ ရူးသိုးသိုးႏွင့္ ထြက္ခဲ႔မိေတာ့သည္။

-----------

နတ္ဆိုး

5/1/09

2009-06-04T23:09:00.012+08:00

ဟိုတေလာက သီခ်င္းဒီဗီဒီေတြ၀ယ္ၿဖစ္တယ္။ သီခ်င္းၾကီးေတြနဲ႔၊ ဘန္ဒါရီ နဲ႔ လက္တင္ တခ်ိဳ႔။ ဒါကေတာ့ အဲဒီထဲက တစ္ပုဒ္။

သီခ်င္းနာမည္က .. Dreaming in the Moonlight.

တင္ရမွာပ်င္းလို႔ online ေပၚက ဗီယက္နမ္ဆိုဒက္ကေနရွာထားတာ.http://www.nhaccuatui.com။

2009-05-28T15:12:00.017+08:00

ကၽြန္ေတာ္တို႔၊ လြန္ခဲ႔ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ၁၆၀ ခန္႔က အဂၤလိပ္တပ္မ်ားက ေအာက္ၿမန္မာႏိုင္ငံကို သိမ္းပိုက္ထားတဲ႔အခ်ိန္၊ အထက္ မႏၱေလးရတနာပံုေနၿပည္ေတာ္မွ အိမ္ေရွမင္းသားဟာ ကိုယ္႔ႏိုင္ငံရဲ ႔ အားနည္းခ်က္ေတြကို ၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလဲဖို႔ ၾကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္ေနခဲ႔တယ္။ ေခတ္ေနာက္က်စြာေတြးေခၚေနၾကတဲ႔ အဲဒီအခ်ိန္ကာလမ်ိဳးမွာ အိမ္ေရွ႔မင္းသားက ေခတ္မီတိုးတက္စြာ ထိုးေဖာက္ေတြးခဲ႔ေခၚၿပီးေတာ့၊ ႏိုင္ငံေတာ္ကို အင္အားရိွေအာင္ ၿပန္လည္တည္ေဆာက္ေနခဲ႔ခ်ိန္လည္းၿဖစ္တယ္။ ေခတ္မီလက္နက္စက္ရံုမ်ား၊ အထည္လိပ္စက္ရံု၊ ေငြသြန္းစက္ရံုတို႔ကဲ႔သို႔ အၿခားလက္နက္ႏွင့္မဆိုင္ေသာစက္ရံုးမ်ား တည္ေထာင္ၿခင္း၊ တိုးတက္ေနတဲ႔ ၿပင္သစ္လို အေနာက္ဥေရာပႏိုင္ငံမ်ားကို ထက္ၿမက္တဲ႔ၿမန္မာလူငယ္ေတြကို ပညာေတာ္သင္အၿဖစ္ေစလႊတ္ၿခင္း စသည္တို႔ကိုလုပ္ေဆာင္ေနခဲ႔ခ်ိန္လည္းၿဖစ္တယ္။ အိမ္ေရွမင္းသားရဲ႔ ဇာတိမာန္ကို အေနာက္ႏိုင္ငံသားမ်ားႏွိမ္မွာကိုးစိုးရိမ္လို႔ အရပ္ ၆ ေပေက်ာ္သူမ်ားသာ ပညာေတာ္သင္အၿဖစ္ ေစလြတ္တာကို ၾကည့္ၿခင္းၿဖင့္ သိႏိုင္တယ္။

ထိုရဲရင့္ထက္ၿမတ္လွတဲ႔ အိမ္ေရွ ႔စံကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႔ ကေနာင္မင္းသားၾကီးပါပဲ။ နံနက္ခင္းတခုမွာ အိမ္ေရွ ႔စံဟာ လြတ္ေတာ္ထဲမွာ သူရဲ႔၀န္ၾကီးမ်ားႏွင့္အတူ တိုင္းေရးၿပည္ရာ အစည္းအေ၀းတရပ္ကို က်င္းပေနခဲ႔တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အိမ္ေရွ႔မင္းသားနဲ႔ တူ၀ရီးေတာ္တဲ႔ ၿမင္းကြန္း၊ ၿမင္းခုန္ ညီအကိုမင္းသားႏွစ္ပါးက ခိုက္ရန္ၿဖစ္ပြားဟန္ေဆာင္ၿပီးေတာ့ လြတ္ေတာ္ဖက္သို႔ ေၿပးလာခဲ႔ၾကတယ္။ အိမ္ေရွ ႔မင္းသားက ရန္ၿဖစ္ၾကတယ္ထင္ၿပီး တားဆီးဖို႔ လြတ္ေတာ္ထဲကေန ထြက္လာတဲ႔အခါ၊ မင္းသားႏွစ္ပါးက အိမ္ေရွ႔မင္းသားကို ဓါးႏွင့္ခုတ္ကာ လုပ္ၾကံခဲ႔တယ္။ သူတို႔က ဦးရီးေတာ္အိမ္ေရွ ႔စံရိွေနသမွ် ဘုရင္မၿဖစ္ႏိုင္ဟု မိုက္မဲစြာ ထင္ၿမင္ၾကတဲ့အတြက္ လုပ္ၾကံခဲ႔ၾကၿခင္းၿဖစ္တယ္။ (ခမည္းေတာ္ မင္းတုန္းဘုရင္ကို ဆက္တိုက္လုပ္ၾကံဖို႔ ၾကိဳးပမ္းခဲ႔ေပမယ့္ မေအာင္ၿမင္ဘူး။)

ရလဒ္ကေတာ႔ မႏၱေလးရတနာပံုေနၿပည္ေတာ္မွာ သီေပါလိုမ်ိဳး အရည္အခ်င္းမၿပည့္၀တဲ႔မင္းသားက ဘုရင္ၿဖစ္လာတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ၿမန္မာႏိုင္ငံေတာ္တခုလံုး အဂၤလိပ္လက္ေအာက္ကို ကၽြန္ႏိုင္ငံအၿဖစ္ လြယ္လြယ္ကူကူ ေရာက္သြားခဲ႔ရေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ရဲရင့္ထက္ၿမတ္တဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတစ္ေယာက္ကို ဆံုးရွံဳးခဲ႔ရတဲ႔အတြက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကၽြန္ႏိုင္ငံအၿဖစ္ ဆင္းဆင္းရဲရဲ၊ ႏွိမ့္ႏွိမ့္ခ်ခ် အသက္ရွင္ခဲ႔ရတယ္။

အဲဒီကေန ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ၇၀ ေလာက္အၾကာမွာ မတရားသိမ္းပိုက္ထားတဲ႔ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္ေန လြတ္ေၿမာက္ဖို႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြဟာ ရွားမွွရွားတဲ႔ ေခါင္းေဆာင္တေယာက္ကို ထပ္မံရရိွခဲ႔တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဆိုတဲ႔ အမည္နာမကို ေၿပာၾက၊ ၾကားၾကတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမန္မာေတြရဲ႔ ရင္ထဲမွာ ေလးစားၿခင္း၊ ခ်စ္ၿမတ္ႏိုးၿခင္း၊ ဂုဏ္ယူၿခင္း၊ တမ္းတၿခင္းေတြနဲ႔ ၿပည့္ေနခဲ႔တယ္။ ၿမန္မာဆိုတာ သခင္မ်ိဳးဆိုတဲ႔ စိတ္ဓာတ္နဲ႔၊ ၿမန္မာဆိုတာ ကၽြန္ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ႔ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ အဂၤလိပ္ကို ေမာင္းထုတ္ဖို႔ လုပ္ခဲ႔တယ္။ ၁၂ႏွစ္တာကာလေလးအတြင္းမွာပဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ ၿမန္မာၿပည္ လြတ္လပ္ေရးရဖို႔အတြက္ အေၿခအေနအလိုက္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ႔တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ ရန္သူၿဖစ္ေနတဲ႔ အဂၤလိပ္ေတြကိုယ္ႏိုက္က ႏွစ္ ၃၀၀ ေလာက္မွာမွ ရွားရွားပါးပါး ေပၚထြန္းတက္တဲ႔ ေခါင္းေဆာင္လို႔ ေၿပာဆိုခဲ႔ရတယ္။ ရန္သူေခါင္းေဆာင္ ေတြကိုယ္တိုင္ ေလးစားခဲ႔ရတဲ႔သူၿဖစ္တယ္။ လူမ်ိဳးစြဲ မရိွသလို၊ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္းမ်ားကလည္း ယံုၾကည္တာကို ခံရေသာ သူၿဖစ္ခဲ႔တယ္။ ပါတီစြဲ မရိွသလို အၿခားပါတီဦးေဆာင္သူမ်ားရဲ႔ ေလးစားတာကို ခံရသူၿဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူဟာ ၿမန္မာၿပည္အတြက္ မရိွမၿဖစ္ အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ၿဖစ္ခဲ႔တယ္။ ၿမန္မာၿပည္အတြက္ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ၿဖစ္ခဲ႔တယ္။

ၿမန္မာတိုင္း၀မ္းနည္းရတဲ႔ ၁၉၄၇ ဇူလိုင္ ၁၉ မွာ အဲဒီ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခါင္းေဆာင္ဟာ ယုတ္မာလွတဲ႔လူတစုရဲ႔ လုပ္ၾကံတာကိုခံရၿပန္တယ္။ ၿမန္မာႏိုင္ငံအေနနဲ႔ လြတ္လပ္ေရးရခဲ႔ေသာ္ၿငားလည္း ယံုၾကည္ႏိုင္တဲ႔၊ စုစည္းႏိုင္တဲ႔ ေခါင္းေဆာင္မရိွေတာ့တာေၾကာင့္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၿပည္တြင္းစစ္ဒဏ္၊ တိုင္းၿပည္အင္အားနည္းလာေတာ့ က်ဴးေက်ာ္လာတဲ႔ ၿပည္ပဒဏ္၊ အရည္အခ်င္း နည္းပါးသူေတြ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ႔ၾကသည့္အတြက္ ဆင္းရဲၿခင္းဒဏ္၊ အာဏာရွင္မ်ား၏ အုပ္ခ်ဳပ္မွဳဒဏ္၊ ဖိႏွိပ္မွဳဒဏ္ စသည္ၿဖင့္ ခါးစည္းခံစားခဲ႔ရတယ္။

အဆံုးရလဒ္အေနနဲ႔ကေတာ့ ၿမန္မာၿပည္ဟာ အဂၤလိပ္ေအာက္လြတ္လပ္ၿပီး ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္အတြင္း အလြန္ဆင္းရဲေသာ ႏိုင္ငံအၿဖစ္ ေရာက္ရိွသြားၿခင္းပဲ။ ၿမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ သနားစရာေကာင္းတဲ႔လူမ်ိဳးေတြအၿဖစ္ ဆက္ဆံခံလာရေတာ့တာပဲ။ ခ်စ္စရာေကာင္းလြန္းတဲ႔ ဓေလ့စရိုက္ေတြ၊ ၿမန္မာေဟးလို႔ ထြန္းလင္းခဲ႔တဲ႔ သမိုင္းေၾကာင္းေတြ၊ ရဲရင့္ထက္ၿမတ္မွဳေတြဟာ ဆင္းရဲ႔မြဲေတမွဳ၊ အက်င့္ဖ်က္ခံရမွဳ၊ ဖိႏွိပ္ခံရမွဳေတြၾကားမွာ တိမ္ၿမဳတ္ေပ်ာက္ကြယ္လာတယ္။ ဒါအၿပင္ ယေန႔အခါမွာ ၿမန္မာဆိုတာ ဂုဏ္ယူစရာ မရိွသေလာက္ ႏိုင္ငံတကာမွာ မ်က္ႏွာငယ္ေနရတဲ႔အၿဖစ္ပါပဲ။ ၿမန္မာႏိုင္ငံဆိုတာ ဆင္းရဲလြန္းတဲ႔ ႏိုင္ငံ၊ ဖိႏွိပ္မွဳေတြနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ႔ႏိုင္ငံ၊ ေသာက္သံုးမက်သူေတြ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ႔ႏိုင္ငံ (ေသာက္သံုးမက်သူေတြ အုပ္ခ်ဳပ္မွေတာ့ ေသာက္သံုးမက်တဲ႔လူမ်ိဳးလို႔ပဲ ထင္ခံရမွာပဲ။) ၿမန္မာလူမ်ိဳးဆိုတာ တံုးအတဲ႔လူမ်ိဳး၊ ဘယ္သူမွ အထင္မၾကီးတဲ႔လူမ်ိဳး။ အဲဒီလို ေအာက္က်ေနာက္က် ႏိုင္ငံၿဖစ္လာပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ ၿမန္မာ႔သမိုင္းကိုေလ့လာမိၾကတဲ႔အခါ၊ ေဆြးေႏြးမိၾကတဲ႔အခါတိုင္းမွာ မၾကာခဏ 'အကယ္၍' ဆိုတဲ႔ စကားလံုးကို ေၿပာၿဖစ္ခဲ႔ၾကတယ္။ အကယ္၍ ကေနာင္မင္းသားသာ လုပ္ၾကံဳခံရၿပီး အသက္မဆံုးရွံဳးခဲ႔ဘူးဆိုရင္၊ အဂၤလိပ္ေတြဟာ ငါတို႔ႏိုင္ငံကို သိမ္ပိုက္ခ်င္မွ သိမ္းပိုက္ႏိုင္မယ္။ ေခါင္းေဆာင္ဟာ အခရာပါပဲ။ ေခါင္းေဆာင္ေၿပာင္းသြားတာနဲ႔ အရာအားလံုးဟာ ေၿပာင္းလည္းသြားေတာ့တာပဲ။ သိမ္းပိုက္ႏိုင္မည္ထားဦးေတာ့ ဒီမင္းသားလက္ထက္မွာ ၿဖစ္ခ်င္မွၿဖစ္မယ္။ ဒီေလာက္ ၿမန္ဆန္ခ်င္မွ ၿမန္ဆန္ခဲ႔မယ္။ ဒီေလာက္ လြယ္ကူခ်င္မွ လြယ္ကူခဲ႔မယ္။ (ဘာလိုလဲလည္းဆိုေတာ့ ဧရာ၀တီၿမစ္ေၾကာင္းတေလွ်ာက္က အင္း၀၊ သေၿပတန္း စတဲ႔ ဗမာသီေပါဘုရင္ရဲ ႔ ခံတပ္ေတြဟာ မခုခံလိုက္ရပဲ လက္နက္ခ်ခဲ႔ရပါတယ္။)

ဒီလုိပါပဲ။ အကယ္၍ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသာ လုပ္ၾကံမခံရဘူးဆိုရင္ ၿမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ရဲ ႔ ၿပည္တြင္းစစ္မီးဟာ ဒီေလာက္ ၾကီးမားက်ယ္ၿပန္႔ခ်င္မွ က်ယ္ၿပန္႔မယ္။ တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ စိတ္၀မ္းကြဲမွဳ၊ စည္းလံုးမွဳၿပိဳကြဲမွဳေတြဟာ ၿဖစ္ေပၚလာမယ္ မဟုတ္ဘူး။ ေန၀င္းလည္း အာဏာ သိမ္းဖို႔ အေၾကာင္းဖန္တီးလာႏိုင္မွမဟုတ္ဘူး။ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းရဲ ႔ဦးေဆာင္မွဳေနာက္မွာ တိုင္းသူၿပည္သားေတြရိွေနတဲ႔အတြက္ တိုင္းၿပည္ဟာ တိုးတက္စည္ပင္ေနမွာပဲ။ အႏွိမ္ဆံုးအဆင့္အေနနဲ႔ အာရွမွေတာ့ ၿမန္မာဆိုရင္ ေလးစားခံရတဲ႔အႏိုင္ငံၿဖစ္မွာပဲ။ ဒီလို ေအာက္က်ေနာက္က် ႏိုင္ငံၿဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူး။ တၿခားႏိုင္ငံသားေတြရဲ ႔ အထင္ေသးၿခင္းလည္း ခံရမွာမဟုတ္ဘူး။ ၿပည္သူၿပည္သားေတြလည္း ဆင္းရဲ ႔တြင္းနက္ေနမွာ မဟုတ္ဘူး။ အကယ္၍ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသာ ရိွခဲ႔ရင္...။

အဲဒီလို ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြဟာ အကယ္၍ ဆိုၿပီးေတာ့ ၀မ္းနည္းစြာ၊ တမ္းတစြာ၊ အားမလို အားမရၿဖစ္စြာ ေရႊၿပည္ေတာ္ကို စိတ္ကူးနဲ႔ အေကာင္အထည္ေဖာ္ၿပီး ေၿပာခဲ႔ၾကရတယ္။ ေမ်ာ္လင့္ခဲ႔ၾကတယ္။ အဲဒီေခါင္းေဆာင္ေတြသာ ရိွခဲ႔ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေမွ်ာ္လင့္တဲ႔ ေရႊၿပည္ဟာလည္း အမွန္တကယ္ၿဖစ္လာမယ္ဆိုတာ ယံုမွားစရာမရိွဘူး။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြမွာေတာ့ တိုင္းၿပည္ဟာ ရစရာမရိွေအာင္ပ်က္စီးေနခဲ႔တယ္။ ဖ်က္ဆီးခံေနရတယ္။

ဒါဟာ ဘာကိုၿပတာလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြဟာ အေရးအၾကီးဆံုး အခ်ိန္ေတြမွာ အေရးအၾကီးဆံုး ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းေတြကို လက္လြတ္ရၿခင္းရဲ ႔ၾကီးမားတဲ႔ ဆံုးရွံဳးမဳတန္ဖိုးကို ၿပတာပါပဲ။ ဒီအဆံုးအရံွဳးဟာ လက္ရိွၿပသာနာေတြရဲ ႔အဓိကက်တဲ႔ အခ်က္တခ်က္ပဲၿဖစ္ပါတယ္။

ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္အခါမွာ ၿမန္မာၿပည္သူေတြဟာ ဒီလိုမ်ိဳးေၿပာရမဲ႔အၿဖစ္ကို ေနာက္ထပ္တၾကိမ္ေရာက္ရိွရင္ဆိုင္ ေနရတယ္္ဆုိတာကို သတိထားမိၾကပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လူထုတရပ္လံုးက ေလးစားတဲ႔၊ ခ်စ္ၿမတ္ႏုိးတဲ႔၊ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရတဲ႔ ေခါင္းေဆာင္၊ ကမၻာတ၀န္းလံုးက ယံုၾကည္ေလးစားအားထားရတဲ႔ ေခါင္းေဆာင္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ အခုဆိုရင္ ထိန္းသိမ္းခံရပါေတာ့မယ္။ သူအထိန္းအသိမ္းခံရၿခင္းဟာ ၿမန္မာၿပည္အတြက္ အလြန္ႏွစ္နာေစပါတယ္။ လက္ရိွအခ်ိန္အထိ ဒီေခါင္းေဆာင္သာလွ်င္ တိုင္ၿပည္တိုးတက္ေရးအတြက္ မရိွမၿဖစ္တဲ႔ ၿပည္သူအားလံုးရဲ ႔၊ တိုင္းရင္းသားအားလံုးရဲ ႔စည္းလံုးမွဳကို ရေအာင္လုပ္ေပးႏိုင္တဲ႔ တဦးတည္းေသာသူ ၿဖစ္တယ္။ အေၾကာင္းေကာင္းလို႔ ၿမန္မာႏိုင္ငံဟာ အာဏာရွင္ေအာက္က လြတ္ေၿမွာက္သြားသည္ထားဦးေတာ့၊ လက္ရိွအေနအထားအထိ သူမရိွရင္ က်န္သူေတြ မေၿဖရွင္းႏိုင္တဲ႔ ၿပသာနာေတြနဲ႔ ၿမန္မာၿပည္သူေတြ ရင္ဆိုင္ရမွာပဲ။ အဲဒီ ၿပသာနာေတြဟာ ၿမန္မာၿပည္ကို ဒုကၡတြင္းထဲ ၿပန္ေခၚမယ့္ၿပသာနာေတြၾကည့္ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေခါင္းေဆာင္ကို ေထာင္ထဲမွာ ေနာင္ ၅ ႏွစ္ေလာက္ ထိန္းသိမ္းခံရမယ္ဆိုရင္၊ အဲဒီလိုထိန္းသိမ္းခံရရင္းနဲ႔ အဲဒီကာလအတြင္းမွာ ကြယ္လြန္သြားခဲ႔ရင္ အလြန႔္အလြန္ကိုၾကီးမားတဲ႔ ဆံုးရွံဳးမွဳတရပ္ကို ၿမန္မာေတြရရိွၿခင္းပဲၿဖစ္မယ္။ ဒီလိုေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတေယာက္ထပ္ရဖို႔ ေနာက္ထပ္ႏွစ္ဘယ္ေလာက္ေစာင့္ရဦးမယ္ဆိုတာ မေၿပာႏိုင္ဘူး။

ထိုသို႔သာ ၿဖစ္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္ ေနာင္းေခတ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔မ်ိဳးဆက္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔လိုပဲ ‘အကယ္၍ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သာ…’ ဆိုၿပီးေတာ့ ဆက္လက္ေၿပာဆိုေနရပါေတာ့မယ္။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ‘ၿပည္သူလူထုဟာ သူတို႔နဲ႔ထိုက္တန္တဲ႔အစိုးရတရပ္ကို ရရိွတယ္’ ဆိုတဲ႔ စကားတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ထိုက္တန္တဲ႔ ဒီစစ္အာဏာရွင္တစုရဲ ႔အုပ္ခ်ဳပ္ၿခင္းကို ခံရေတာ့မွာပဲၿဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ စုစုစည္းစည္းနဲ႔ တားဆီးႏိုင္ဖို႔ အခြင့္အေရးရိွခဲ႔လွ်က္နဲ႔ အက်ိဳးရိွစြာ အသံုးမခ်ႏိုင္ခဲ႔တဲ႔၊ အသံုးမက်တဲ႔ လူမ်ိဳးအၿဖစ္ သတ္မွတ္ခံရေတာ့မွာပဲၿဖစ္တယ္။ ရဲရင့္ရမယ့္အခ်ိန္မွာ မရဲရင့္တဲ႔လူမ်ိဳး။ စည္းလံုးရမယ္အခ်ိန္မွာ မစည္းလံုးတဲ႔လူမ်ိဳး။ အေၾကာက္တရားေတြ ၾကီးစိုးေနတဲ႔လူမ်ိဳး။ လြတ္လပ္ၿခင္းနဲ႔ မထိုက္တန္တဲ႔လူမ်ိဳး။ကိုယ္က်ိဳးၾကည့္တဲ႔လူမ်ိဳး။ ၿမန္မာဆိုတာ အဲဒီလို ေသာက္သံုးမက်တဲ႔လူမိ်ဳးအၿဖစ္ သတ္မွတ္ခံရမယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သာ ေထာင္ခ်ခံရၿပီး၊ ၿပည္သူအမ်ားစုသာ လက္ပိုက္ထိုင္ၾကည္ေနမယ္၊ ႏွဳတ္ကေန စုတ္တသပ္သပ္ၿဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အသံုးမက်တဲ႔လူမ်ိဳးဆိုတာ ၿငင္းစရာမရိွ လက္ခံရေတာ့မွာပဲ။

အဲဒီလိုေတြ မသတ္မွတ္ခံရဖို႔ ဒီၿဖစ္ရပ္ေတြကို တားဆီးရမယ္အခ်ိန္ၿဖစ္တယ္။ ဇာတိမာန္ဆိုတာကုိ ၿမန္မာေတြ ၿပန္လည္ဆုပ္ကိုင္ရေတာ့မယ္အခ်ိန္ၿဖစ္တယ္။ ၿမန္မာေတြဟာ ကၽြန္စိတ္နဲ႔ ေနထိုင္တာမဟုတ္ဘူး။ သခင္စိတ္နဲ႔ေနထိုင္တဲ႔လူမ်ိဳးဆိုတာကို ၿပန္လည္ၿပသရေတာ့မယ္အခ်ိန္ၿဖစ္တယ္။ ၿမန္မာဆိုတာ မဟုတ္မမွန္တရားကို ေခါင္းငံု႔ခံတက္တဲ႔လူမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးဆိုတာကို သိရိွေစရမယ္။ စည္းလံုးတဲ႔လူမ်ိဳးဆိုတာကို မ်က္ၿမင္ကိုယ္ေတြ႔ၿဖစ္ေစရမယ္။ လြတ္လပ္တဲ႔ၿမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ကိုတည္ေဆာက္ဖို႔ သေဘာထားၾကီးၿခင္း၊ အသိညဏ္ရိွၿခင္း၊ ရဲရင့္ၿခင္း၊ စည္းလံုးၿခင္းေတြကို ၿမန္မာၿပည္သူေတြ ၿပသရမယ္အခ်ိန္ေကာင္းပဲၿဖစ္တယ္။

===================================================================

2009-05-19T15:50:00.002+08:00

ဒီေန႔ ငါ ဘယ္ေနရာမွာ ထူးခၽြန္လဲလို႔ အားအားယားယား ေတြးမိတယ္။
အလိုအေလွ်ာက္ ေခါင္းက အေၿဖထုတ္ေပးပါတယ္။

ဆရာၾကီးလုပ္တဲ႔ေနရာမွာ ေတာ္တယ္။

ဆရာၾကီး... .ဟဲ..ဟဲ.. ဆရာၾကီးလုပ္တဲ႔ေနရာမွာေတာ္တယ္။ ဟဲ..ဟဲ။

2009-05-09T14:37:00.010+08:00

ဒီဓာတ္ပံုကိုၾကည့္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က - မူးေနၿပီးေနမွာ ၿပံဳးေနတာပဲ - လို႔ေၿပာတယ္။ [ကိုယ့္ကိုကိုယ့္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ရယ္မိတယ္။ ခါးေလးကုန္းေနၿပီး အဘိုးေလးနဲ ့တူေနသလိုပဲ။] ဒါကို စိတ္ထြက္ေပါက္၊ ေပ်ာ္စရာ၊ လူ ့ဘ၀လို ့ ကၽြန္ေတာ္ မယူဆပါဘူး။ ဒါမ်ိဳးေတြကို အဆံုးသတ္ဖို ့ လုပ္ေနပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဘီယာ အရက္ ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳက္တယ္လည္းမဟုတ္ဘူး။ အရသာကိုေၿပာတာ။[ေသာက္ၿပီး မူးၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ေပ်ာ္ရတာေတာ့ အလြန္ ၾကိဳက္ပါတယ္။] ဒါေပမယ့္ ဒီလိုပဲ ေသာက္ၿဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အခါအခြင့္သင့္ရင္။ အခါအခြင့္ကလည္း သင့္ခ်င္တိုင္းသင့္ေနၾကတာဆိုေတာ့...။ ဒါေပမယ့္ ဘီယာ တစ္ခါေသာက္ ရိုးရိုးဆိုင္ဆိုရင္ တစ္ေယာက္ကို ၁၅ က်ပ္ေလာက္ကုန္ၿပီး။ ေရးဗားဆိုဒ္ကဆိုင္ေတြမွာလို သြားေသာက္ရင္ တစ္ေယာက္ကို ၁၀၀ ပတ္၀န္းက်င္ကုန္ပါတယ္။ ပံုမွန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မႏွေၿမာတက္ဘူး။

ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္က အလွဴတစ္ခုလုပ္ၿဖစ္တယ္။ နာဂစ္ၿဖစ္ၿပီးေက်ာင္းတက္ဖို႔ခက္ခဲေနတဲ့ကေလးေတြကို ကူညီတဲ့အလွဴပါ။ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ ့ တလ ေက်ာင္းတက္ဖို ့ၿဖစ္ႏိုင္တဲ့ေငြက စလံုးေငြ ၁၅က်ပ္ ကေန ၃၀ အထိရိွပါတယ္။ လစဥ္ လွဴရပါတယ္။ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္မွ ခဏနားပါတယ္။ မႏွစ္က ကၽြန္ေတာ္ ၄ ေယာက္စာ ကူညီဖို ့တာ၀န္ယူခဲ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းက တစ္ေယာက္ ကူခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ စၿပီး ႏွေၿမာမိတာပါပဲ။
ကို္ယ့္ၿဖဳန္းတီးမွဳက တခ်ိ ႔ ဘ၀ေတြအတြက္ အေရးၾကီးတဲ့ ေငြေၾကးၿဖစ္ေနတာပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္သူငယ္ခ်င္းက ေဆးလိပ္ေသာက္တယ္။ ၂ရက္၊ ၃ ရက္ကို ၁ ဘူးေလာက္ေသာက္ပါတယ္။ ၁ ဘူးကို ၁၁ က်ပ္ေပးရတယ္။ သူမ်ားေတြ ဒုကၡေရာက္ေနခ်ိန္မွာ ဒီလိုမ်ိဳး ကုန္က်တာကို စၿပီး ႏွေၿမာမိလာပါတယ္။ ပံုမွန္ စားေသာက္တာမ်ိဳးကို မႏွစ္ေၿမာဘူး။ ေန ့လည္စာကို ၁၈ က်ပ္ဆိုလည္း စားဖို ့ေကာင္းတယ္၊ သင့္ေလွ်ာ္တယ္ဆိုရင္ စားတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဘီယာေသာက္ၿပီးကုန္တာမ်ိဳး၊ မလိုအပ္ပဲ သုံုးၿဖစ္သြားတာမ်ိဳး၊ အသံုးမက်တာေတြအတြက္ သံုးမိတာေတြကို စၿပီး ႏွေၿမာတက္လာပါတယ္။ [အသက္ၾကီးလာတာလည္း ပါမလား မသိဘူး။] ရုပ္ရွင္တခါၾကည့္ရင္ ဘာမွမစားဖူးဆိုရင္ေတာင္ တစ္ေယာက္ကို ၁၀ ကုန္ပါမယ္။ စားမယ္ေသာက္မယ္ ေဘာ္ေဘာ္ေတြလည္း ပါတယ္ဆိုရင္ေတာ့ စုစုေပါင္း ၆၀ ၊ ၇၀၊ ၈၀ ပါပဲ။

ဒီလိုနဲ ့ အခု ဘီယာ၊ အရက္မေသာက္ဖို ့ဆံုးၿဖတ္ပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ၾကည့္တာမ်ိဳးလို မလိုအပ္ပဲ ကုန္က်မွာမ်ိဳးကို မၿဖစ္ေအာင္လုပ္ဖို ့ ဆံုးၿဖတ္ပါတယ္။ မလိုအပ္ပဲ ေစ်းၾကီးတဲ့အ၀တ္အစားကို မ၀ယ္ၿဖစ္ေအာင္ေနဖို ့ဆံုးၿဖတ္ပါတယ္။ အခု ေမလဆိုေတာ့ မၾကာခင္ ၿမန္မာၿပည္ကကေလးေတြ ေက်ာင္းေတြ ၿပန္ဖြင့္ေတာ့မယ္။ အလွဳက အခုထိဘာမွမေၿပာေသးေပမယ့္ လာမယ္လို ့ ေမ်ာ္လင့္ထားပါတယ္။ သူတို႔အတြက္ လွဴရပါမယ္။

လူဆုိတာကလည္း ခတ္ပါတယ္။ ကိုယ့္အတြက္၊ ကိုယ္မိန္းမ၊ ကိုုယ္သားသမီး [တကယ္ေတာ့ ကိုယ္နဲ ့စပ္ဆက္ေနလို ့] သံုးတယ္လို ့ေတြးမိရင္ ၅၀၀ ေလာက္ကုန္သြားပါေစ။ ဘာမွမဟုတ္တတာအေပၚ သံုးမိရင္ေတာင္ သိပ္ၿပီး မတြန္ ့တိုတက္ၾကဘူး။ သူမ်ားအတြက္ ေပးဖို ့ကေတာ့ ၅ က်ပ္ေလာက္လည္း ၅၀၀၀ ေလာက္ေတြးမိၿပီး တြန္ ့တိုၾကတာပါပဲ။ ဒုကၡေရာက္သူတိုင္းကို ကူညီဖို ့၊ အလိုလည္း ေၿပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ [ကူညီႏိုင္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးေပါ့။] ဒါေပမယ့္ ၿမန္မာ ၿပည္က သူေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့တမ်ိဳးသားတည္း၊ တႏိုင္ငံသားတည္းဆိုတာ သတိရေစခ်င္တယ္။ သူတို ့ကို ကူညီဖို ့ ႏိုင္ငံၿခားေရာက္ ၀င္ေငြရိွတဲ့သူေတြမွာ တာ၀န္ရိွတယ္လို ့ ယံုၾကည္ပါတယ္။ ၂၀၊ ၃၀၊ ၅၀၊ ၁၀၀ က်ပ္ ေလာက္ကို တြန္ ့တိုမေနသင့္ဘူး။ ၀င္ေငြ အတိုင္းအတာတခုထိ မဆိုးဘူးလို ့ ယူဆရသူေတြအတြက္ပါ။ မတြန္ ့တိုၾကပါနဲ ့။ တိုက္တြန္းပါတယ္။

ေနာက္တခုက ေကာက္ရိုးမီးေတာက္ အလွဴပါ။ အၿဖစ္အၿပက္ တစ္ခုခု အရိွန္ရေနခ်ိန္မွာ အုန္းအုန္းက်က္က်က္ လွဴၾကတက္တာမ်ိဳးပါ။ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လစဥ္လွဴရမွာမ်ိဳးေတြမွာလည္း အာရုံထားၿပီး လုပ္ၾကေစခ်င္တယ္။ တကယ္႔ အက်ိဳးအၿမတ္က လစဥ္ (နည္းရင္ နည္းပါေစ) လွဴတာက ပိုမ်ားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့စိတ္ရွည္ရွည္၊ အေၿမာ္အၿမင္ရိွရိွ လွဴဒါန္းတက္ဖို ့လိုပါတယ္။ တခါလွဴၿပီး တသက္လံုးစာ မမွတ္ဖို ့လည္း သတိေပးခ်င္ပါတယ္။

မလုပ္ခင္သာ ၁၅က်ပ္ ၂၀ ဟာ မ်ားတယ္လို ့ခံစားရပါမယ္။ ၿပီးသြားေတာ့လည္း အဲဒီ ၁၅က်ပ္ ၂၀ မရိွလို ့ကိုယ့္ဘ၀ ဘာမွမၿဖစ္ဘူးဆိုတာ သိလာၾကမွာပါ။ ဒီေတာ့ လစဥ္ နည္းနည္းေခၽႊတာၿပီး က်ပ္၂၀ ေလာက္ ဒုကၡေရာက္ေနသူမ်ားအတြက္ လွဴဒါန္းရင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းမယ္ဆိုတာ အာမခံပါတယ္။

ၿမန္မာၿပည္မွက နာဂစ္ဒုကၡသည္တင္မကပါဘူး။ တၿခား ေထာက္ပံသင့္၊ လွဴဒါန္းသင့္တာေတြ အမ်ားၾကီးပါ။

ဒါေလာက္ပဲဗ်ာ။ ဘေလာ သိပ္ေရးၿဖစ္ဦးမယ္မထင္ဘူး။ စိတ္ေကာင္းေလး ေမြးၿမဴႏိုင္ဖို ့၊ ေမြးၿမဴၿပီးရင္လည္း ေရရွည္ခံေအာင္ လုပ္ေနႏိုင္ဖို ့ဆုေတာင္းေပးပါတယ္။ လုပ္ဖို ့လည္း တိုက္တြန္းပါတယ္။

2009-05-03T19:12:00.005+08:00

Problems come to us to be solved.

:)

So...

2009-05-02T00:08:00.014+08:00

နာဂစ္ေရ..
တႏွစ္ၿပည္သြားၿပီးေနာ္
မဖိတ္ေခၚပဲ မင္းလာခဲ့ပံုမ်ား...။

အထက္က ကေလးေတြရဲ ႔ဘ၀ ပံုမွန္ၿပန္ၿဖစ္ဖို႔လုပ္ေပးရမယ္လို ့ ေၿပာေနၾကတယ္။ ခ်စ္စရာေကာင္းလြန္းတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ရဲ ့မ်ိဳးဆက္ေတြပါ။

ဒီအမၾကီးက မုန္တိုင္းထဲမွာ သားႏွစ္ေယာက္ ဆံုးရံွဳးသြားတယ္။ သူတို႔ ရဲ ႔ေန႕စဥ္ေနထိုင္မွဳ ဘ၀ေတြကို ကိုယ္ခ်င္းစာၾကည့္ႏိုင္မလား။

ဒီကေလးေလးကေတာ့ မိဘေတြ မေသခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္ႏွမ သံုးေယာက္ ဆံုးရွံဳးခဲ့ရတယ္။

တႏွစ္အၾကာမွ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေသြးခ်င္ေတြရဲ ့ ဘ၀ေတြဟာ ဒီလုိၿဖစ္ေနဆဲဆိုတာ မေမ့ထားၾကပါနဲ႔။
သတိထားမိလား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုး သနပ္ခါးလိမ္းတယ္။ ခင္ဗ်ားအခုမလိမ္းလဲ လိမ္းခဲ့ဖူးမယ္။
ဒီေဒသ၊ ဒီေရေၿမ မွာ ဒီေလရွဴၿပီး ေမြးခဲ့ၾကသူေတြ ၾကည့္ပါပဲ။

(ပံုအားလံုး BBC မွယူထားတာၿဖစ္သည္။)

http://ahnai.blogspot.com/2008/06/blog-post.html

2009-05-01T18:55:00.001+08:00

2009-04-28T21:15:00.001+08:00

ၿမိဳေတာ္ခမ္းမ ေဘးက ဘုရားေက်ာင္း။

2009-04-27T21:58:00.005+08:00

ဘယ္သူက အဖြင့္၊ ဘယ္သူက အပိတ္လည္း။

အစထြက္တယ္ဆိုတာ.. ေအာက္စလြတ္တာမွမဟုတ္ပဲ။ ၾကည့္လိုအဆင္ေၿပသလိုပဲ။ ကၽြန္ေတာ္႔အက်ၤ ီေလ။

ဂစ္တာ တလက္၊ သီခ်င္းတပုဒ္၊ အိပ္တာပဲေကာင္းပါတယ္။

နတ္ဆိုး

2009-04-25T16:18:00.016+08:00

It was my very first days of Singapore, everything seemed so expensive and was a major threat to the hope of saving a lot. One evening, we were on the Taxi heading to IMM shopping center at Jurong East, as we heard it had been a good place for shopping, to buy some presents for the friends in Myanmar. After going 3 or 4 rounds inside the building, finally we found ourselves in a shop that sells very cheap things not more than 2 dollars per item, and I saw these two Su Buu at one corner. How nice! The childhood habit forced me to buy and I was unable to resist.

On those items, it says kind of 3 hundreds thousands saving in bank. I dropped the first 1 dollar coin, listened to the sound of touching the bottom, and felt myself like a child with full of expectation on saving money. Later, every time I got 1 dollar or 50 cents, I kept myself not to spend and put them in the blue Su Buu. Almost all the past months, I alerted myself and inserted 10, 50, or 100 dollar notes to the other one in white too.

Few days ago, I saw that the blue Su Buu was nearly full and it would not accept any more coins. It does today. With a smile, I pick it up but cannot make it as the box is on very heavy weight now. I notice that it has been 2 years already. How time flies. But I can no longer think about it. Holding the Su Buu with my two hands firmly, I start thinking of how much it is saving for me. Feeling the weight, I am examining the amount. 300$? 500, or perhaps, even 1000$? Wonderful!

There had been doubts, since the first time I dropped the first coin, about to complete filling the Su Buu. Every friend, myself too, believed that it might not be finished; the reason was because we are adult people. Funny? But if you think more, it is reasonable and true for us. Most of the adult people are shy or, they cannot keep their mind on it, to finish this kind of work. I did it because , perhaps, I am still like a child. It is good, anyway, isn't it?

Beside saving easily, let's say, 800 $, I also get a lesson that by doing and finishing pieces by pieces constantly for a long time without over loading, at least we will get some noticeable result for it after that. Sometime we are very greedy; want to be something or to get something in a very short period. Then we emphasize just only on it by using all of our time and full effort. But most of the time, experience says it does not work by any reasons. Time is a very serious factor to consider to achieve our aims.

I have one more Su Buu but do not know how much it is saving. Hopefully, it has now more than a thousand or two. Yay!!!

2009-04-24T00:13:00.008+08:00

Sometime life doesn't go according to the plan.

I was thinking to go bed early - I did it at around 10:30 pm - and to wake up early at 5:30 am tomorrow morning. But you know, I can't sleep until now; 12:20 am.

We do have to be flexible, don't we? So I get up and read a book, and now writing this post. But these days, I feel like I cannot control my mind anymore. It is something like very feathery, I mean, the feeling is light and wispy. I cannot concentrate on anything. I cannot grab it. I do not find it. I don't know what is happening to my mind. Untraceable.

Okay, it is better to let it happen. :)

2009-04-13T14:35:00.002+08:00

သၾကၤန္ေရ.. ပိေတာက္ေရ..
ႏွစ္သစ္ေရ..
ေပ်ာ္ရြင္ပါေစ..ေအးမွ်ပါေစ။

(တကယ္ေတာ႔ စိတ္ေတြ ဂေယာက္ဂယက္ၿဖစ္ေနလို႔၊ ေယာင္ေတာင္ ေပါင္ေတာင္ ထေအာ္မိတာပါ ။ ၁၆ ဧၿပီ ၂၀၀၉)

2009-04-09T10:34:00.002+08:00

ေနသာတဲ႔တေန႔ သားအဖႏွစ္ေယာက္ ငါးမွ်ားထြက္ခဲ႔ၾကတယ္။ ေလွေပၚမွာ ငါးမွ်ားေနၾကရင္းနဲ႔ ေကာင္ေလးက ရုတ္တရက္ သူပတ္၀န္းက်င္ကို သတိထားမိသြားၿပီး သူ႔အေဖကိုေမးပါတယ္။
“ေဖေဖ၊ ေလွကေရေပၚမွာ ဘယ္လိုေပၚေနတာလဲဟင္”
“ငါ ေသခ်ာမသိဘူး”

ခဏေနေတာ့ ေကာင္ေလးကထပ္ၿပီးေမးၿပန္တယ္။

“ေဖေဖ၊ ငါးေတြ ေရထဲမွာ ဘယ္လိုအသက္ရွင္ၾကတာလဲ”
“အင္း.. ေဖေဖ ေသခ်ာမသိဘူး”

ခဏေလာက္တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္နဲ႔ ငါးဆက္မွ်ားၾကၿပန္တယ္။ တေအာင့္ၾကာေတာ့ ေကာင္ေလးကထပ္ေမးတယ္။

“ေဖေဖ၊ ေကာင္းကင္ၾကီးက ဘာလို႔ၿပာေနတာလဲဟင္”
“ေအး.. အေဖ ေသခ်ာမသိဘူးကြ”

ေကာင္ေလးဟာ သူအေဖမ်ားစိတ္ဆိုးသြားမလားလို႔ ေတြေတြေလးၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးမေနႏိုင္ေတာ့ပဲ ထပ္ေမးမိတယ္။

“အေဖ၊ ခုနက သားေမးခြန္းေတြ ေမးတာကို စိတ္တုိုလားဟင္”
“ဘယ္တိုမလဲ သားရ၊ မင္းသာ သိရွိနားလည္ခ်င္ရင္၊ ေမးခြန္းေတြ ေမးမွရမွာေပါ့။”
---------------------------------------------------------------------------

ေစ့ေစ့ေတြးၿပီး ၿပံဳရလို႔ ဘာသာၿပန္ၿပီး ၿပန္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ တခါတေလ ဆရာၾကီးလုပ္ရင္ ကိုယ္လည္း ဆရာေတာ့ ၿဖစ္သင့္တယ္လို႔။ ဖတ္ဖူးသည္၊ ၾကားဖူးသည္ႏွင့္ေတာ့ တခါတေလ မလံုးေလာက္လို႔ပါ။ ဒီလိုအၿဖစ္မ်ိဳး ကိုယ္တိုင္ေရာ၊ ေရွ ႔မွာေရာ မၾကာခဏ ၿမင္ေနၾကားေနရတယ္။

2009-04-04T10:53:00.022+08:00

အရွိန္တင္ၿပီး သြက္သြက္လွမ္းလိုက္သည္။ မိုးအံု႔မေနေသာ အပူၿပင္းၿပင္းနံနက္ခင္းက ခံစားခ်က္ကိုပိုမိုလံွဳ႔ေဆာ္လာေစသလိုပင္။ ေက်ာပိုးအိပ္နဲ႔ ကပ္ေနတဲ့ေက်ာၿပင္တစ္ခုလံုး ေခႊ်းစို႔လာသည္။ ၁၀မိနစ္ေလာက္ေလွ်ာက္ရေသာ ဒီလမ္းခရီးသည္ ဒီေန႔မွ ပိုမိုအလွမ္းကြာေ၀းေနသလို။ ေႏြရာသီနံနက္ခင္းလို႔ေၿပာလို႔ရသည္လား။ မသိပါ။ ဒီပံုမ်ိဳးႏွင့္ဆို ေန႔လည္ ခ်စ္ခ်စ္ေတာက္ပူမည္ဟုေရာ ေၿပာလို႔ရမည္လား။ မေသခ်ာ။ ရာသီဥတုက အေၿပာင္းအလဲၿမန္လြန္းလွသည္။[မိန္းမႏွင့္ ရာသီဥတု အေတာ္တူသည္ဟုေတာ့ ၾကားဖူးသည္။ ဒါလည္း ဟုတ္မဟုတ္ မသိ။] မနက္ေနက ၿပင္းၿပင္းထန္ထန္ပူေပမယ့္ ေနလည္တြင္ မိုးေတြရြာ၊ မိုးၾကိဳးေတြ အၾကီအက်ယ္ပစ္ေနတက္တာေတြက ရိုးေနၿပီ။ ၿပီးခဲ့တဲ႔ရက္ပိုင္းေလာက္တုန္းက သစ္ရြက္ေတြေၾကြေနေတာ့ ေႏြဦးဟု ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူးေတြးမိလိုက္သည္။ ႏွစ္ရက္ေလာက္ပဲၾကာသည္။ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ မိုးဆက္တိုက္ရြာေလသည္။ ဒီေတာ့လည္း လွလွပပမိုးၾကိဳးပစ္၊ လွ်က္စီးလက္ေနတာကို ဓာတ္ပံုရိုက္ဖို႔ၾကိဳးစားခဲ့ေသးသည္။

ခံစားခ်က္က တစ္ကိုယ္လံုးကအေၾကာအခ်ဥ္ေတြကို တင္းမာလာေစၿပန္ၿပီ။ လက္သီးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္လိုက္သည္။ နားသယ္မွ ေခၽႊးေစးတို႔စီးလာသည္။ တကယ္တမ္းတြင္ ေခၽႊးထြက္မွဳနည္းသည္ဆိုေတာ့ ဒီလိုေခၽႊးၿပန္လာတာ က်န္းမာေရးအတြက္ ေကာင္းမည္ထင္သည္။ လွဳပ္ရွား အားကစားတမ်ိဳးမ်ိဳးမလုပ္ပဲႏွင့္ ေခၽႊးထြက္ေလ့မရိွ။ ကိုယ္ခႏၵာ အႏွံ႔မထြက္ေသာ လူမ်ိဳးဟု ေက်နပ္ခဲ့ဖူးသည္။ စိတ္ေမာလွစြာႏွင့္ ၾကည္လင္ေနေသာေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။ ေလပူေတြကို တစ္ခ်က္မွဳတ္ထုတ္ၿပီး အသက္ၿပင္းၿပင္းတခ်က္ ရွဴလိုက္သည္။ ေအာက္စီဂ်င္ရလွ်င္ ဦးေႏွာက္ကပိုၿပီးလန္းဆန္းလာတက္သည္မဟုတ္လား။ ဒါဆို ထိန္ခ်ဳပ္အားလည္း ပိုေကာင္းလာေပမည္။

ၿပသာနာက ညညအိပ္ရာ၀င္ေနာက္က်ၿခင္းကစသည္။ အိပ္ရာ၀င္ေနာက္က်ေတာ့ အိမ္သားအားလံုးက မနက္ဆိုလွ်င္ အိပ္ရာထေနာက္က်သည္။ ၿပိဳင္တူနီးပါးထၾကေတာ့ ေရးခ်ိဳးခန္း၀င္ဖို႔ တန္းစီေစာင့္ရသည္။ ေနာက္ဆံုးမွ အၿမဲ၀င္ရၿပီး ေနာက္မက်ေရးအတြက္ အလွ်င္အၿမန္ေရခ်ိဳးရသည္မွာ ေနစဥ္ၿဖစ္ေနက်အၿဖစ္အပ်က္ၿဖစ္သည္။ ဒီေန႔လည္း မထူးၿခားနား။ အလုပ္ေနာက္မက်ေရးအတြက္ ဒီလိုလံုးပန္းၾကရသည္။ ဟိုသီခ်င္းထဲကလိုဆိုရလွ်င္ မဟာလူတန္းစားအိမ္မက္မ်ားႏွင့္ အိပ္ခန္းထဲမွာ တံခါးပိတ္ၿပီးက်ိတ္ငိုေနရေသာ ဘ၀မ်ားပင္ၿဖစ္မည္။

ေနေရာင္ကိုလွန္ၿပီးၾကည့္မိေတာ့ တဖက္လမ္းမွေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ၿဖတ္ကူးလာသည္ကိုေတြ႔သည္။ ၿမန္မာလူငယ္ေတြ အသံုးၿပဳေနေသာ အသံုးအႏွံးႏွစ္မ်ိဳးရိွသည္။ အလန္းေလး ႏွင့္ အလန္ေလး။ ဒီတစ္ေယာက္ကေတာ့ အေတာ္ကိုအလန္းေလးၿဖစ္ၿပီး နည္းနည္းလန္ေလသည္။ လန္းၿခင္းသည္ ေကာင္းမြန္ၿခင္းၿဖစ္ၿပီး၊ လန္ၿခင္းကေတာ့ ၾကည့္ေကာင္းၿပီး ၿမင္မေကာင္းေသာအရာဟုဆိုလွ်င္ မွန္မည္လားမေၿပာတက္။ ေတာ္ေတာ္ကိုေၿပၿပစ္လွပေသာ ေကာင္မေလးၿဖစ္သည္။ စကဒ္တိုတုိေလးႏွင့္၊ စြတ္က်ယ္ဟုပဲေခၚရမည့္အ၀တ္ကို အနက္ေရာက္အေပၚထပ္ေလးႏွင့္တြဲ၀တ္ထားသည္မွာ ၾကည့္ေကာင္းေလသည္။ ဒီမွာေတာ့ ေကာင္မေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေၿခေထာက္လွၾကသည္။ အရပ္ၿမင့္ၾကသည္။ ၀တ္စားဆင္ယင္တက္သည္။ ခါး၊ရင္၊တင္ စသည္ၿဖင့္ေၿပာလွ်င္ေတာ့ နားဘူးက်သည္ၿဖစ္ေတာ့မည္။ မ်က္ႏွာကေတာ့ အေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား "ခ်စ္စရာေကာင္းသည္" ၿဖစ္ၾကၿပီး လွပသည္ကရွားေလသည္။

ေရာက္လာေသာ ၿမန္မာသူငယ္ခ်င္းေတြကို ေၿပာရေလ့ရိွသည္။ ဒီလွပေဂးေလးေတြကို ေဂၚေတာမ်က္စိ ႏွင့္ မၾကည့္ဖို႔။ မၿမင္ဖူး၍လည္းေကာင္း၊ နားမလည္ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း ၿမန္မာၿပည္တြင္ ဒီေလာက္မၾကည့္ၿဖစ္ၾကေပမယ့္ ဒီေရာက္ေတာ့ၾကည့္မိၾကေလသည္။ ဒီလူမ်ိဳးေတြ တဏွာရူးၾကသည္ဟု ထင္ခံရၿခင္းမၿဖစ္ဖို႔လိုသည္။ အရုိုင္းအစိုင္းဟုဆိုလွ်င္ေတာ့ လူသားဆန္ေသာ၊ လြတ္လပ္ေသာ ယဥ္ေက်းမွဳတရပ္ပဲၿဖစ္သည္။

အေတြးမွမဆံုးေသး ရုတ္တရက္ လွံဳ ႔ေဆာ္မွဳကသိသိသာသာၿဖစ္ေပၚလာၿပန္သည္။ ထိန္ခ်ဳပ္ထားရသည္အတြက္ ေသြးလည္ပတ္မွဳက ၿပင္းထန္ၿမန္ဆန္ေနေပလိမ့္မည္။ ၾကြက္သားမ်ားလည္း မာေက်ာေတာင့္တင္းေနေပမည္။ ေတာင္ေရာက္ေၿမာက္ေရာက္အေတြးေတြေၾကာင့္ ခဏေမ႔ေပ်ာက္ေနေပမယ့္ သဘာ၀တရားက လြန္ဆန္ဖို႔မၿဖစ္ႏိုင္။ ဟိုးေရွးနားဆိုလွ်င္ေတာ႔ေရာက္ၿပီ။ လွဳပ္လီလွဳပ္လဲ႔မဟုတ္ေပမယ့္ ဆြဲေဆာင္မွဳရိွစြာေလွ်ာက္သြားေနသည္ ေကာင္မေလးကို ေက်ာ္တက္လိုက္သည္။ ေရေမႊးန႔ံသင္းသင္းေလးက အနည္းငယ္ေတာ့ အေၾကာအခ်ဥ္မ်ားေၿပေလွ်ာ႔သြားေစသည္။

ၿခံ၀င္းထဲကို၀င္လိုက္ေတာ့ အစြမ္းကုန္ဆႏၵၿပေနၿပီၿဖစ္သည္။ အေဆာက္အအံုတံခါးကိုဖြင့္ၿပီး၀င္လိုက္သည္ႏွင့္ ေလးေအးေပးစက္ၿဖင့္ ေအးစက္ေနေစေသာ ခန္းမၾကီးကဆီးၾကိဳသည္။ ဒါေပမယ့္ ဒီအပူမ်ိဳးကို သူလည္းေအးမွ်ေအာင္မလုပ္ေပးႏိုင္။ ကဒ္ကို လံုၿခံဳေရး၀န္ထမ္းကုိ ၿပလိုက္ၿပီး ဟိုးေရွ ႔ကေဒါင့္ခ်ိဳးေလးဆီကို အေၿပးတပိုင္ႏွင့္ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။ အေပၚကိုတက္ေနက်ဓာတ္ေလကားကိုေက်ာ္ၿပီး ေဒါင့္ခ်ိဳးကိုေကြ႔လိုက္ခ်ိန္မွာ ဘ၀ၾကီးတစ္ခုလံုးေမွာင္မိုက္သြားေတာ့မေယာင္ ခံစားလိုက္ရသည္။ တင္းထားစမ္း။ အားတင္းမိသည္။ ကမၻာ႔ေနရာအႏွံ႔အၿပားမွာေတြရေလ႔ရိေသာ မတ္တပ္ရပ္ေနသည္႔ အမ်ိဳးသားပုရိသတေယာက္၏ဟန္ ဆိုင္းဘုတ္ေလးကေတာ့ ေခါင္းအထက္မွလွ်င္ၿမန္စြာ က်န္ရစ္ခဲ႔ေလသည္။

၀န္ထုပ္၀န္ပိုးကို ထမ္းထားရၿခင္းသည္ မည္မွ်ပင္ပန္းႏြမ္းနပ္သည္ဆိုတာကို ထိုအရာကို ေအာင္ၿမင္စြာလြတ္ခ်ႏိုင္ေတာ့မွ ေအးေအးေဆးေဆးၿပန္ေတြးႏိုင္ေတာ႔သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ ေလာကၾကီးတစ္ခုလံုးက ေပါ့ပါးၿပီးအဓိပၸါယ္ရိွေနေလသည္။ ေက်နပ္လြတ္လပ္ၿခင္းမ်ားက တကိုယ္လံုးပ်ံ ႔ေနေလသည္။ ေစာေစာကထြက္ခဲ့ေသာေခၽႊးေစးတို႔ တၿဖည္းၿဖည္း ေလွ်ာ႔နည္းသြားသည္။ ေခါင္းကို လက္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္အုပ္ၿပီး စိတ္လြတ္လက္လြတ္ ေၿဖေလွ်ာ့ေနမိသည္။ သန္႔ရွင္းေၿခာက္ေသြ႔ေသာ ေရအိမ္ကလည္း စိတ္ခ်မ္းသာစရာပင္ၿဖစ္သည္။ ဘ၀ၾကီးသည္ တခါမွဒီေလာက္ အဓိပၸါယ္ရိွလွသည္ဟု မခံစားခဲ့မိဖူးသလိုပင္။ ဒီလိုစိတ္အေၿခအေနမ်ိဳးသာ အၿမဲတမ္းၿဖစ္ေနခဲ့မည္ဆိုလွ်င္ ကမၻာၾကီးကို ကိုင္လွဳပ္ပစ္ႏိုင္ေလာက္ေသာေအာင္ၿမင္မွဳမ်ိဳးသည္ ကိုယ္ႏွင့္ေ၀းကြာေနမည္မဟုတ္ေတာ့။ ဘ၀တြင္ေအာင္ၿမင္လိုလွ်င္ အိမ္သာတက္ၿပီးေသာအခါ ေပါ႔ပါးေက်နပ္ေသာ၊ လြတ္လပ္ေသာ၊ အဓိပၸါယ္ရိွေသာ စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးႏွင့္လုပ္ကိုင္ဟု ညီငယ္၊ ညီမငယ္ေတြကို ေၿပာဆိုဆံုးမရမည္။

ဒီလိုႏွင့္ အိမ္သာထိုင္ကမုတ္ေပၚမွေန၍ အဓိပၸါယ္ၿပည့္၀ေသာ မနက္ခင္းတစ္ခုကိုၿဖတ္သန္းေနမိသည္။ အေတြးတစ္ခု ဖ်က္ခနဲ႔ေပၚလာသည္။ ခုနကေတြ႔ခဲ့ေသာ စြဲမက္ဖြယ္ရာ၊ လွလွပပေကာင္မေလးလည္း အိမ္သာထဲတြင္ထိုင္ေနလွ်င္ ဒီလိုပင္ၿဖစ္ေနလိမ္႔မည္။ စိတ္ထဲတြင္ တမ်ိဳးၾကီးၿဖစ္သြားသည္။ ေတာ္ၿပီ။ ေတာ္သင့္ၿပီ။ ေစာေစာစီးစီး ရပ္ထားတာေကာင္းမည္။

ရပ္သြားသည္ဟု ယံုၾကည္ရေလသည္။ ။

2009-04-01T21:38:00.004+08:00

Today is April Fool day, 1st of April. Strange! I did not get any April Fool messages both on my mobile and in my email. I also did not have any ideas to fool others. In contrast to last year, it was just a silent day. No fun. No creative ideas for April Fool. Perhaps, everybody is sinking deeply in the current of popular global recession.

Last Monday, our project PM asked us for showing the situation of learning Microsoft Sharepoint - you won't know how stupid that product is - to him on this day. At today afternoon presentation session, he did not satisfied with my result. We have been running with self-study for nearly a month. To me, learning and mastering the basic is the most important. After getting the strong basic, the rest, all the advance things, will not be hard to understand. Despite the Sharepoint is new technology for us, he wanted us to implement the advance features by asking continuously for it. I said more than one time that BASIC is more important. He said that he accepted but still blindly asking for advance features. Something might be misunderstood between us. I do not like Microsoft Sharepoint though it is getting popular. I am a C# .Net developer. I have many things to learn about new features of C#, SQL and, also, I have to find the beautiful mystery of Design Pattern. However, I will have to make him satisfied with Sharepoint next week. Bullshit!

Last year, NCS, my company, bought more than a 90% stake of SCS (Singapore Computer System), and today is the first day of actual combining of the two companies. It started from 4:30 pm and ended at 6:00 pm. CEO was giving a speech; people were busy with talking. As I did not listen carefully, I got only a few words like the Company is still strong. Good news! Isn't it? After it, a group of staffs and then all the NCS leaders, including CEO, sang a song, named 'Hand in Hand'. Of course, it was not good to listen. :) It seemed like everybody was waiting for the buffet session. As feeling tired of walking around, I went up to my room and read the articles on the internet.

At 28th Feb, I made a rule that I would not visit to the blogs and news sites for one month, and I did it. Gtalk had got the same rule. It had ended yesterday. So, I visited to some of my friends' blogs this morning, but as the benefit of staying away the whole month from them, I did not have a passion for going to many other blogs and news sites. Good news too, right? :P I did it with hoping to improve my skills in English by using the time in learning English instead. I went to the NLB (National Library) at early days of last month, took several kinds of How-to books - 6 or 7. Among them, the book - 'Perfect Written English' by Chris West - gave me a lot of lessons. It made me to feel that I came to know something about English. I do not think my writing skill is good, but now, I feel more comfortable despite of still having errors.

OK, let's go on.

Life is not about others, it is about you, and, me. :)

NattSoe

2009-03-31T23:03:00.011+08:00

ေၾကာင္ၾကည့္တာ.. အဟဲ

2009-03-29T17:18:00.003+08:00

2007 june လ တုန္းက ေရးခဲ့တာပါ။ အဲဒီ ဘေလာက ဖ်တ္ခ်ခဲ့ေတာ့ ဒီစာေတြ မရိွေတာ့ဘူးလို႔ ထင္ထားခဲ့တာ။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ မိတၱဳ ကူးထားခဲ့မိတယ္။ ဖိုင္ေတြ ရွင္းရင္းနဲ႔ ၿပန္ေတြလို႔တင္လိုက္တယ္။

-------------------------------------------------------------------

ေလက သည္းသည္းထန္ထန္ တုိက္ေနတုန္းၿဖစ္သည္။ ေတာင္ေစာင္းတေလွ်ာက္ ခါးလယ္ေလာက္ရိွမယ့္
သက္ကယ္ပင္မ်ား ယိမ္းထိုးလွဳပ္ခါလို ့။ ဟိုးတဖက္ၿခမ္းမွာေတာ့၊ ခရမ္းပန္းေရာင္ေတြ။ မိုးသားတို ့က
မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းကို လြမ္းထားဆဲ။ ေဆာင္းရာသီမွာ မိုးရြာလွ်င္ ရင္ထဲ၌ လြမ္းေလ့ရိွသည္။
ေနရထိုင္ရတာ တမ်ိဳး။ ၾကည္လင္ေအးခ်မ္းလို ့ေနသည္။ မိုးကေတာ ရြာၿပီးသြာၿပီ။ အရာအားလံုး
သန္ ့သန္ ့ရွင္းရွင္း၊လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္။ ဟိုးေအာက္က ၿမိဳေလးကလည္း ေအးခ်မ္းစြာသက္ၿငိမ္လို ့။

ဒီမွာ ေမြးဖြားခဲ့ၾကသည္။ ဒီမွာ ၾကီးၿပင္းခဲ့ၾကသည္။ ဒီမွာပင္အရိုးထုပ္ၾကမယ္သူေတြ၊ ဒီၿမိဳေလးထဲမွာမ
နည္း။ ဤၿမိဳ ့ေလးတြင္ ရိုင္းစိုင္းၿခင္းရိွသည္။ လြတ္လပ္ၿခင္းရိွသည္။ ၀မ္းနည္းၿခင္းမ်ားရိွသည္။ ေပ်ာ္ပြဲ
ရြင္ပြဲမ်ားရိွသည္။ တေယာက္နဲ ့တေယာက္ သိၾကသည္။ တေယာက္နဲ ့တေယာက္သိပ္ခ်စ္ၾကသည္။
ရိုးစင္းလြန္းလွသည္။

ေကာင္းကင္မွာ မိုးသားတို ့ရံုးႏွိမ့္သြာၾကသည္။ ၀င္ခါစ ေနမင္းက အလင္းေရာင္ကို လွပစြာ ၿဖာခ်လို ့ေန
သည္။ေလထန္တို ့ေနရာတြင္ ေလၿပည္ေတြ၀င္ေရာက္လာသည္။ မၿဖတ္တာ ၾကာၿပီၿဖစ္တဲ့ ဆံပင္တို ့
၀ဲ၀ဲ လြင့္သြားသည္။လြမ္းမိသည္။

ဒီတခါ ခြဲခြာၿပီးလွ်င္ ဒီၿမိဳေလးကို ဘယ္အခ်ိန္ ၿပန္ေရာက္ပါမလဲ။

မိသားစုအတြက္၊ ခ်စ္သူအတြက္၊ ပညာေရးအတြက္၊ ေရွ ့ေရးအတြက္၊ တြက္ဆမွဳ ့ေပါင္းအမ်ိဳးမိ်ဳးနဲ ့
လူငယ္လူရြယ္တုိ ့ ဒီၿမိဳ ေလးမွ ခြာဖို ့ၿပင္ဆင္ေနၾကသည္။ က်န္ခဲ့ရမယ့္သူေတြက လြမ္းၾကသည္။ သြားရမယ့္
သူေတြလည္းလြမ္းၾကသည္။ ၿမိဳ ့ေလး အလယ္က ဒီေတာင္ေပၚဘုရားမွာ လာၿပီး ဆုေတြေတာင္းၾကသည္။
မ်က္ရည္ေတြ၀ဲၾကသည္။ ထင္းရွဴးပင္ၾကီးေအာက္မွာ အနမ္းေတြ အလဲအလွယ္လုပ္ၾကသည္။ အမွတ္အသား
ေတြထားၾကသည္။

ေတာင္အဆင္းလမ္းေလးကလူသူကင္းရွင္းလွသည္။ ၾကည္ႏူးလန္းဆန္းၿခင္းမ်ားက ၿမိဳ ့ေလးကိုလြမ္းေအာင္လုပ္
ေနၿပန္ၿပီ။ ေဟာဟိုးမွာ ေၿမနီနီနဲ ့ ေကာလိပ္ ေဘာလံုးကြင္း။ ဒီေၿခေထာက္မွာ ဒီေၿမနီေတြ ဘယ္အခ်ိန္မ်ား
ၿပန္ၿပီးေပေရႏိုင္ပါေတာ့မလဲ။ ၀ဲလွတဲ့ ေတာင္ေပၚသားတို ့ရဲ ့ေလသံ၊ ဘယ္အခ်ိန္ၿပန္ၾကားႏိုင္ပါေတာ့မလဲ။

"ေတာင္ေပၚ ၿမိဳ ့ေလးတၿမိဳမွာ ၿမွဴမွဳန္ေတြကဆိုင္းလာ..
ဒီအခ်ိန္နင္သြားေတာ့မွာ၊ ေနရာေဟာင္းကို ထားခဲ့လို ့..
ဒါ . အနာဂတ္အတြက္ပါ..
နင္ဆိုၿပီး သြားခဲ့ေတာ့လဲေလ... မတားရက္္ဘူး.."

ေဆြးေဆြးေလးလြမ္းသြားသည္။ ေခါင္းငံုလိုက္မိေတာ့၊ ဆံပင္တုိ ့၀ဲက်လာၿပန္သည္။

"ခ်ယ္ရီပင္ ေတြ ၾကားထဲ၊ အတူတူေပ်ာ္ပါးခဲ့ၾကဖူးတယ္..
ကေလးဘ၀ရဲ.. အရင္အခ်ိန္ ၿမိဳ ့ေလးထဲ.. နင္ေမ့ၿပီလား..
ခ်ယ္ရီပင္ အို သြားလည္း.. နင္သာ တကယ္တမ္းေၿပာင္းလဲမသြားရင္.."

အသံတို ့ေ၀းေ၀းသြားသည္။
က်န္ရစ္ခဲ့ရမယ့္သူေတြ လြမ္းၾကသည္။ သြားရမယ့္သူေတြလည္းလြမ္းၾကသည္။
ဒီၿမိဳေလးက လူေတြ တေယာက္ကို တေယာက္ အရမ္းခ်စ္ၾကသည္။
ဒီၿမိဳေလးက လူေတြ..... တေယာက္ကို.. တေယာက္ .အရမ္းခ်စ္ ..ၾကသည္။
ဒီၿမိဳေလးက လူေတြ......... တေယာက္ကို..... တေယာက္ ...အရမ္းခ်စ္ ....ၾကသည္။
ဒီၿမိဳေလးက လူေတြ............ တေယာက္ကို........ တေယာက္ ......အရမ္းခ်စ္ .......ၾကသည္။

နတ္ဆိုး
Tuesday, 12 June 2007

21:41

2009-03-23T21:59:00.001+08:00

It has been 23 days that I do not sign in this blog for a new post. No, I even did not come to my home page. I had things to do, things to learn, and things to improve. I decided not to visit to every blog which is written in Burmese, and every news sites too. No Exception. I was very disappointed for my poor skill in English. I cannot talk fluently. I cannot write correctly. I can listen but it does not include a perfect understanding. That's why, I determinedly stuck to reading the blogs and news sites which are written in English. But this will not going for months.

Having just a few friends in the MM Blog Society, I have not much people who will come and urge me to come back. I think I am lucky - hope nobody will think that I am nutty. Since I have started writing this blog, excluding friends from real world, I have only three - Gyittu, Pandora, PonYate - who give consistent support. To be honest, that is great! I have got real-three out of this blog.

I also get myself away from gtalk to avoid wasting too much time of my daily life, except using two times in these days: one for my best friend from Yangon, and the other for my Dad. I feel it is a kind of peace that not clinging to gtalk and waiting for someone to make a conversation. Less and less accounts in my gtalk list helped to strengthen my decision.

Instead, I used these time for reading the books. Since the start of my days in Singapore, there are only three types of books, or articles, which I commonly read: one relating to Computer Science and IT; one about Politic and Political Science; and the other for Buddha Dhamma. Off cause, I read some posts from the good blogs, and from my friends' blogs too.

Surely, these areas are really wide, complicated, and deep to learn. It is taking time to understand even the basic concept of them. But I never think that I can grab and master them within a short time. I am not a genius. But no doubt that I have seen some people have proved that they can. Proud of it, but I am not them too.

Though it has not been very seriously, I have been studying to Buddha Dhamma for nearly 7 years. It may not be a short period for some people. But it is just enough time, for me, to understand the basic. As the Buddha Dhamma is not a philosophy nor a -ism, what I am doing - thinking or reading - is not enough for mastering. Much more miles ahead of me to go.

Hope to be continued.

Natt Soe *

* - Formerly, I used "Nat" in my nick, but because of Natti and Gyittu, I come to love to use Natt Soe

2009-03-01T01:03:00.005+08:00

..give a :) to you all and see you.

2009-02-23T13:44:00.004+08:00

ေဖေဖၚ၀ါရီ ၂၃၊ ၁၉၈၃ ခု
မွ
ေဖေဖၚ၀ါရီ ၂၃၊ ၂၀၀၉ ခု

စုစုေပါင္း = ၂၆ ႏွစ္

မိန္ရာသီဖြား ရာဟုသား အတြက္ေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ အီလည္လည္ၾကီး ၿဖစ္ေနဆဲပါလား။

2009-02-19T11:01:00.016+08:00

The post, Simple Loss of Faith, published by Thway Ni on http://bbwob.blogspot.com/ saddened me. I was wondering that the author was trying to say losing of faith in Burma, or in some people of Burma. It is different.

As a Buddhist and a Burmese, the scandal about Shwe Da Gon is totally miserable, and also a shame: although nobody can prove or deny it so far. Despite there was a denial in an interview with one of the members of Shwe Da Gon Pagoda Committee, the Burmese are still in doubt because all what he was saying could not be reliable. The first time I read about that story, I was in doubt, then felt sad, and marked it as one of the bad things we need to change. After that, I tried not to think about. I skipped almost all the news for it, except reading the title to consider for going details, and deleted all kinds of forwarded emails concern with it. I did not want to mass my mind up. I know - what we are, how we live, which are the real properties belong to the Burmese, how we are getting bad by the situations, and which are the sources of all these happenings.

People start wondering about our nation on the factor relating to Buddhism. In September 2007, several numbers of Monk were beaten, shot dead, put into the jail, and were treated everything that we never even imagine in our thoughts. It becomes a main stimulation for reconsidering about Buddhism in Burma, a well known country for its' world best and the truest Theravada.

Many Burmese are questioned - unsurprisingly also done by themselves - that why the government, believed as a Buddhist by international, had behaved like that. They also ask about if Burma is a Buddhist country, or, if majorities in Burma are Buddhist. There may be several kinds of answers, but surely all will not be good.

To the people who are in confusion, I want to give an answer; which is not the one from me, it is from the Lord Buddha.

Once, Buddha was saying -

"One will be very close to a Buddha, only if who knows, and practices the Dhamma. Even though one is holding His robe, who will be very far away from Him unless practices it."

It is now obvious that someone can be said as a Buddhist only when he or she practices the Dhamma of Buddha. Otherwise, one - no matter how much paying respect to the Buddha, or, no matter how much he or she chants the scriptures, and prays to the Buddha - will be a so-called Buddhist.

So, the question is: does the Government of Burma or majorities of the people of Burma close to the Buddha? Sadly, the answer is 'NO'. On the other words, they are not true Buddhist. They do not know, nor interest, about the true Dhamma of Buddha. As the outcome, all these kinds of shameful stories come out. (There is also no doubt that there are people and monks who are real Buddhist.)

Beside, there are good and bad in every society. Especially, in this period of dark years in Burma, it is not a surprise or not for losing faith, if some people are full of dishonest, or if corruptions and lies clouding over the country. Instead, we have to aware of the evil behaviours, and have to change it when we get a chance to do. Until now, I can say exactly that most Burmese in Burma are still honest, helpful, kind, generous, happy-typed, and soft-minded people.

I understand the feeling - happens when we know the terrible stories of our country - and realize how bad it is. But think about that they have been living continuously under the undeveloped and worse governments for several years. Within those years, there was only a small period and few chances to change it, but failed. Honesty, Discipline, Morality, and Unity all are getting damage. I do agree all this things and accept what is happening in these days to us.

So finally, I want to urge you all not to lose faith in Burma and in the people. We have to accept what is happening, but we have to see thoroughly and deny to lose faith.

NattSoe

18 Feb 2009

*[update for learning English: put some commas, dashes, semi-colons, colons, and little changes for better reading.
12Mar2009

2009-02-14T15:06:00.011+08:00

Vanessa Mae (Theme from Caravans)

ကၽြန္ေတာ္ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္အနည္းငယ္က အိမ္မွာ တေယာက္တည္း ပ်င္းပ်င္းနဲ႔ က်န္ခဲ့တဲ့အခါတိုင္း၊ သူငယ္ခ်င္းေတြမလာလို ့ အိမ္မွာပ်င္းတဲ့အခါတိုင္း၊ တကိုယ္တည္း ရိွေနတယ္လို ့ ခံစားရတိုင္း၊ အေဖၚေတြနဲ ့ ေ၀းတိုင္း ဒီလို ေတးသြားေတြ အက်ယ္ၾကီးဖြင့္ၿပီး ေနတက္တယ္။ လက္ေတြ ေၿမွာက္ခ်င္ ေၿမွာက္ေနမယ္။ ကိုယ္ခႏၵာက ယိမ္းခ်င္ယိမ္းေနမယ္။ မ်က္လံုးေတြ မွိတ္ထားခ်င္ မွိတ္ထားမယ္။ ေၿခေထာက္ႏွစ္ေၿခာင္း မိုးေပၚေထာင္ထားတာလည္း ၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္မယ္ေပါ့။ တေယာက္တည္းဆိုေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ပဲ။

ဒီေတးသြားကေတာ့ Theme from Caravans တဲ့။ တကယ္ေတာ့ ကမၻာၾကီးက အက်ယ္ၾကီးပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ စိတ္လြတ္လပ္သေလာက္ က်ယ္ပါတယ္။ ခံစားၾကည့္တာေပါ့။ တေယာထိုးထားသူကေတာ့ စလံုး(Singapore)မွာေမြးၿပီး လံုဒံု(London)မွာၾကီးတဲ့ ဗီေနဆေမး (Vanessa-Mae) ပါ။ ခ်စ္စရာ ေကာင္းတဲ့ ေကာင္မေလးေပါ့။

အလုပ္နဲ ့ ဆႏၵနဲ ့ လက္ေတြ က်လားဆိုရင္ ေခါင္းခါရမဲ့အထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ပါတာေပါ့။ မၿဖစ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့အခါ ေက်နပ္ဖို႔လည္း လိုအပ္တယ္ေလ။ သူမ်ား ဖန္တီးထားတာေတြကို ခံစားရလည္း မဆိုးပါဘူး။ :)

2009-02-13T01:05:00.001+08:00

ဒီေန႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေမြးေန႔။
ေဖေဖၚ၀ါရီ ၁၃ ဆိုတာ ငယ္ငယ္ကတည္း ငါစြဲလန္းခဲ့တဲ့ ေန႔ရက္။ ဒီေန႔ဆို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ အသက္ ၉၄ ႏွစ္ရိွခဲ့ၿပီ။ သူလိုလူမ်ိဳးကို ၿမန္မာၿပည္ဟာ ၿပန္မရေသးဘူး။ သူ႔ရဲ ႔ ရိုးသားခိုင္မာတဲ့သေဘာဟာ ငါ့ကို ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ထူးထူးၿခားၿခား ဆြဲေဆာင္ခဲ့တယ္။ ငါ အၾကိဳက္ဆံုး အႏွစ္သက္ဆံုး ရုပ္ရည္ရိွတဲ့ လူၿဖစ္တယ္။ သူ ႔ မ်က္ႏွာဟာ ထူးထူးၿခားၿခား ရွင္းလင္း ရိုးသားတယ္။ ဇာတာကို ဘုရားစင္ေပၚကေန ယူၿပီး မၾကည့္မိေသးတဲ့အခ်ိန္ထိ သူေမြးခဲ့တဲ့ ေန႔ရက္နဲ႔လမွာ ငါကိုေမြးခဲ့တယ္ဆိုၿပီ ၁၃ ႏွစ္သား ေလာက္အထိ ဂုဏ္ယူခဲ့တယ္။ ငါက သူ႔ထက္ ၁၀ ရက္ ေနာက္က်ေမြးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အရည္အခ်င္းက်ေတာ့ ၁၀ သန္း စာေလာက္ကြာသြားတယ္။ သူ႔ကို ေလးစားတဲ့ ငါ့ရဲစိတ္ေတြဟာ ေသတဲ့အထိ ေပ်ာက္မွာမဟုတ္ဘူး။ ငါ အေလးစားဆံုး လူသားတစ္ေယာက္ပဲ။
ကမၻာ႔ႏိုင္ငံေခါင္းေတြထဲမွာ သူ႔ထက္ ပိုၿပီး နာမည္ၾကီးတဲ့ သူေတြ ရိွတယ္။ ၾကီးက်ယ္တဲ့ကိစၥေတြကို လုပ္ခဲ့သူေတြရိွတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ ႔ ရုိးသားမွဳ၊ ပြင့္လင္းမွဳနဲ ့ အစြဲကင္းမွဳမွာ သူဟာ က်န္သူအားလံုးနဲ ့ ရဲရဲၾကီး ရွင္ၿပိဳင္ အႏိုင္ယူႏိုင္တယ္။ အတၱ ထက္ အက်ိဳးရိွမွဳကို ေရွရူ ႔လုပ္ခဲ့တယ္။ သူရဲ ႔ေခါင္းေဆာင္မွဳမွာ အတုယူစရာေတြ မ်ားစြာရိွတယ္။ သူဟာ ငါတို ့ ၿမန္မာႏိုင္ငံသား အားလံုးအတြက္ သူရဲေကာင္းသာ ၿဖစ္တယ္။
အကယ္၍ ၿမန္မာႏိုင္ငံသာ ကမၻာ႔မွာ တင့္တယ္ေနရင္ သူဟာလည္း ကမၻာ႔သူ ကမၻာသားေတြရဲ ႔ ေလးစားရမယ့္ ပုဂိၢဳလ္ေတြထဲက တစ္ေယာက္ ၿဖစ္လာမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ လက္ရိွ ငါတို႔ ၿမန္မာေတြဟာ ေသာက္သံုးမက်ဘူး။ ဒီေလာက္ပဲေၿပာခ်င္တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဆိုတာ ၿမန္မာေတြ ေလ့လာရမယ့္ စာအုပ္တစ္အုပ္ဆိုလည္းဟုတ္တယ္။ ဒီစာအုပ္ကို ငါတို႔တေတြ စာအုပ္စင္ေပၚတင္မထားသင့္ေတာ့ဘူး။ စာအုပ္ရိွတာေလးကို ဂုဏ္ယူၿပီး ေၿပာေနရံုသက္သက္၊ လူအထင္ၾကီးရံုသက္သက္ မၿဖစ္သင့္ေတာ့ဘူး။ ဒီစာအုပ္ရဲ ႔ သက္တမ္းဟာ အခုဆို ၉၄ ႏွစ္ရိွေနၿပီ။ ဖတ္သင့္ၿပီ။ ေလ့လာသင့္ၿပီ။ က်င့္ၾကံသင့္ၿပီ။ ေလးစားစိတ္ကို စိတ္ထဲမွာ နက္နက္နဲနဲ ထားၾကပါ။ ၿပီးရင္ ဖြင့္ထုတ္ၿပၾကပါ။ လူေတြသိပါေစ။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္သို ႔ အမွတ္ရလွ်က္-

2009-02-12T00:47:00.001+08:00

ရိုးသားၿခင္းကို အရင္းခံ
ယံုၾကည္ၿခင္းကို ကိုးစား
ညီေႏွာင္မ်ားအၾကား
မွ်တမွဳ...တိုးတက္မွဳ...
စည္ပင္၀ေၿပာမွဳေတြအတြက္...
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္...အနာဂါတ္အတြက္...
စည္းလံုးၿခင္းသက္ေသ
ၿပည္ေထာင္စုေၿမ။

တေန႔ေန႔ေတာ့ ဒီလိုၿဖစ္ပဲၿဖစ္လာပါေစ။
( ေဖေဖၚ၀ါရီ ၁၂ ၁၉၄၇ခု ပင္လံုစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုႏိုင္ခဲ့ေသာ ၿပည္ေထာင္စုေန႔သို႔)

2009-02-10T19:24:00.007+08:00

တညေန ကၽြန္ေတာ္ ရံုးကေန အိပ္ၿပန္လာခဲ့တယ္။ ညို ့ေနတဲ့ မ်က္ကြင္းနဲ႔ အရာရာဟာ အားအင္ေဖ်ာ့ေလွ်ာ့စြာ ၿမင္ေနရတာမ်ိဳးေပါ့။ တလမ္းလံုးလည္း အရူးမီး၀ိုင္းေနၾကတာဆိုတာ့ ေၿပာစရာလည္းသိပ္မရိွပါဘူး။ ေၿခလွမ္းေတြကို တည္ၿငိမ္ေအာင္ထိန္းလိုက္တယ္။ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ေနာက္ေကာက္က်က်န္ေနခဲ့မွာ စိုးလိုထင္ပါရဲ ႔ ေဘးနားကၿဖတ္သြားသူေတြကေတာ့ အရွိန္ အၿမန္တင္လို႔ ။ အေၿဖကသိၿပီးသားပဲ။ သြားႏွင့္ၾကပါေစ။ တစ္.... ႏွစ္......... သံုး.......... လို႔ စိတ္ထဲက တိတ္တိတ္ေလး ၾကိတ္ေရလိုက္ၿပီးေတာ့ ေခါင္းေမာ့လိုက္တယ္။ ေညာင္းညာေနတဲ့စိတ္က ဇတ္ကို အလိုလိုၿပန္ငိုက္စင္း လာေစခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ တဘ၀လံုး တစ္၊ ႏွစ္၊ သံုးလို႔ ေရခဲ့ရေပါင္းလည္းမ်ားၿပီ။ ဆက္ၿပီးလည္း ေရတြက္ေနရဦးမွာပဲ။ လိုအပ္ခ်က္ဆိုတာ အၾကိမ္းမ်ားစြာလုပ္ၿပီးတိုင္း မလုပ္သင့္ေတာဘူးလို႔မွ မဟုတ္ပဲေလ။ အထပ္ထပ္အခါခါ လုပ္ေဆာင္ၿခင္းမွာ စြမ္းအားေတာ့ ရိွမေပါ့။

အမွန္ဆို အဲဒီီညေနဟာ ေလလည္း ၿဖဴးၿဖဴးတိုက္တယ္။ ေန၀င္ခ်ိန္ကလည္း လွတယ္။ အလုပ္ေတြလည္း ေကာင္းေကာင္းၿပီးခဲ့တယ္။ ရံုးၿပန္ခ်ိန္ဆိုတာလည္း လန္းဆန္းေနရမယ္ေလ။ ဘာလို႔လဲ။ တခါတေလ ေမးခြန္းေတြ ေမးၿပီး ၊ အေၿဖေတြ ေၿဖေနတာမ်ိဳးဟာ အဓိပါယ္မရိွဘူး။ ေပးခ်က္ေတြ ေပးၿပီး အေၿဖရွာရတာ ပ်င္းစရာေကာင္းတာမ်ိဳး။ အေၾကာင္းအရာေတြဟာ ပစ္ပစ္ခါခါေရာ လုပ္ေကာင္းရဲ ႔ လား။ ဒါမွမဟုတ္ တဘ၀လံုး သက္သက္သာသာပဲ ေနခဲ့မိတာမ်ားလား။ မ်က္ႏွာေတြေရာ အမ်ားၾကီးရိွခဲ့တာလား။ စိတ္ေတြပဲ ေထြၿပားခဲ့တာလား။ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ တင္းထားခဲ့တာလား။ လုပ္ခဲ့သမွ်ပဲ အခ်ီးအႏွီးၿဖစ္ခဲ့တာလား။ ေမးမိၿပန္ၿပီ။ ဟန္ေဆာင္ရာ ကမၻာေၿမ ဆိုေတာ့လည္း။ ေခါင္းေတြလည္း ေလးလာတယ္။ လွမ္းေနတဲ့ ေၿခေထာက္ေတြလည္း ႏြမ္းလာတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဟိုအေ၀းမွာ ငွက္တအုပ္ ပ်ံသန္းသြားခဲ့တယ္။

လမ္းေဒါင့္ကို ခ်ိဳးလိုက္ေတာ့ ထိုင္သူမရိွတဲ့ ခံုေတြ စီတန္းေနတာကိုၿမင္လိုက္ရတယ္။ ေရွ ႔မွာေတာ့ ကြင္ၿပင္က်ယ္က်ယ္ ကုန္းေစာင္းေလးတစ္ခု။ ကုန္းေစာင္းၿမက္ခင္းေပၚသြားလွဲလိုက္ၿပီးေတာ့ လွပလန္းဆန္းေနတဲ့ ေကာင္ကင္ကိုၾကည့္မိတယ္။ ေန၀င္ခ်ိန္ဆိုေတာ့ အေရာင္ေတြ စံုတာေပါ့။ ၿပံဳးမိေသးသလားပဲ။ဒီမ်က္လံုးေတြ မွိတ္ဖို ့ တန္ၿပီ။ တစ္.... ႏွစ္......... သံုး.......... လို႔ စိတ္ထဲမွာ ေရလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ မ်က္လံုးေတြကို အသာအယာမွိတ္ၿပီး အသက္ကို မွန္မွန္ရွဴေနလိုက္တယ္။ အရာရာဟာ တၿဖည္းၿဖည္းခ်င္း ၿငိမ္သက္က်ဆင္းသြားသလိုပဲ။

အဆံုးမရိွတဲ့ လြတ္လပ္နယ္ဟာ တသားတည္းပဲေလ။

2009-02-09T20:34:00.001+08:00

ၿငိမ္းခ်မ္း တည္ၿငိမ္ေသာ စိတ္ၿဖင့္
ထိုးထြင္း သိၿမင္ၿခင္း -

စဥ္းစားဆင္ၿခင္ၿခင္းၿဖင့္ ရအပ္သည္ မဟုတ္ပါ။

1/2/09

2009-01-31T23:06:00.006+08:00

ဒီေန႔ ၿမိဳ ႔ေတာ္ခမ္းမကို ကိစၥတခုရိွတာနဲ႔သြားခဲ့တာ လူေတြစုရံုးရံုးနဲ႔ဆိုေတာ့ ဓာတ္ပံုနည္းနည္း ရိုက္ခဲ့ေသးတယ္။ တခ်ိဳ ႔ေကာင္မေလးေတြ ေခ်ာသလို ႔ အိႏၵိယသားေတြရဲ ႔ဗံုသံနဲ ့ အကလည္း ၾကည့္ေကာင္းတယ္။

ဒါကေတာ့ ထိုင္းလား ၊ ကေမၻာဒီးယားလားမသိပါဘူး။ၾကည့္လိုေတာ့ ေကာင္းတယ္။ ဟုတ္တယ္ဟုတ္။ ;)

---------------------------------------------
ဒါက မေလးလား အင္ဒို လားမသိဘူး။ အသံႏွစ္မ်ိဳးတည္းကို ၀ုိင္းေအာ္ၿပီး ကေနၾကတာ။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ မၿမင္ဖူးေတာ့ ထူးဆန္းတာပဲ။

---------------------------------------------
ဒီေကာင္မေလးက talent princess တဲ့။ ဟိ.. ခ်စ္စရာေလး။

---------------------------------------------
ေအာ္.. လွပ။ လွပ။

---------------------------------------------
ဟိ.. ကၽြန္ေတာ္လည္း အခ်ိန္ရရင္၊ အဲလို မ်က္ႏွာကို ခ်ယ္ၿပီး ၀င္ကခ်င္ေသးတယ္။

---------------------------------------------
ဒီ ေကာင္မေလး ႏွစ္ေယာက္ ေကာ.. :)

---------------------------------------------
ဒီလူေတြ ဗံုတီးတာ ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းတယ္ဗ်။ သူတို ့ အ၀တ္အစားကလည္း စိတ္၀င္စားစရာပဲ။

---------------------------------------------
ဘယ္သူပိုလွ? :P

---------------------------------------------
သူတို႔အလွဆံုး .. ဟုတ္...

ဓာတ္ပံုရိုက္မယ္ဆိုတိုင္း အၿပံဳးေလးေတြနဲ ့ အရိုက္ခံေပးၾကတာက တကယ္ကို စိတ္ခ်မ္းသာစရာပဲ။ လူမေရြးဘူး။ တခ်ိဳ ႔ကေတာ့ သူတို ့နဲ ့အတူတူ ၀င္ပီး ရိုက္ၾကေသးတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ေတာ့ ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ တြဲရိုက္ခ်င္ခဲ့ေပမယ့္လည္း.. ဟင္း... ။

နတ္ဆိုး

2009-01-25T15:33:00.006+08:00

"ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေလာက္ ေသာက္ရရင္ ေကာင္းမယ္။ "

သူ ဖတ္လက္စစာအုပ္ကို ေၿမၾကီးေပၚခ်ရင္း ေၿပာလိုက္သည္။ ေႏြလည္ ေန ့ခင္းက ၿပင္းၿပင္းထန္ထန္ပူသည္။ ေလရူးက သူသာမဟုတ္ လူကိုပါ ရူးေအာင္လုပ္ေနသလိုပင္။ မလွမ္းမကမ္းတြင္ ေကာင္းကင္သို ့ ဆန္ ့ဆန္ ့တန္းတန္း ထြက္ေနေသာအပင္မွ လက္ပံပြင့္ နီနီရဲရဲတို ့ အုပ္စုလိုက္ ေၾကြေနၾကသည္။ ဒီ ကုကၠိဳလ္ပင္ကေတာ့ အရိပ္ေကာင္းေကာင္း ေပးေလသည္။

အေညွာင္းအညာ ဆန္႔လိုက္ၿပီးေတာ့ ငယ္ငယ္ကသင္ခဲ့ရတဲ့ ကဗ်ာတပိုင္းတစကို သူ ခပ္က်ယ္က်ယ္ဆိုလိုက္သည္။ အပ်င္းေရာဂါ စြဲကပ္လာ ၿမန္စြာ ကုဖို ့ၿပင္၊ မကုစားပဲ အပ်င္းစြဲ ငမြဲ ငႏံုပင္။ ရယ္က်ဲက်ဲၿဖစ္ေနေသာ မ်က္ႏွာႏွင့္ ေကာင္းကင္မွ လြင့္ေမ်ာေနေသာ တိမ္တို ့ကို ၾကည့္ေနလိုက္သည္။

"ရန္လံုေတာင္ မင္းေလာက္မပ်င္းဘူး။ "

ဒါေတာ့ ဒီေကာင္ အတိႆယ၀ုတၱိ အလကၤာသံုးၿခင္း ၿဖစ္မည္။ နိယာမ အေၾကာင္းမ်ားထဲတြင္ ဥတုနိယာမဆိုတာ ရိွသည္။ ဥတု၏ သက္ေရာက္မွဳကို ခံရၿခင္းၿဖစ္သည္။

"ဒီလိုေန ့မ်ိဳး မပ်င္းလိုက္ရရင္ လူမဟုတ္မွာ စိုးရတယ္။ ပ်င္းစရာ ရိွရင္ ပ်င္းမွကြ။ ေနာက္ၿပီး ပ်င္းတဲ့လူေတြက အသိညဏ္ပိုရွိတယ္လို ့ ငါထင္တယ္။"

တကယ္ေတာ့ ရန္လံုးလည္း ပ်င္းပ်င္းႏွင့္ အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္မွာ ေၿခႏွစ္ေခ်ာင္းေတာင္ မိုးေပၚေထာင္လို ့ေနၿပီ။ ဒီလို အခ်ိန္အခါမ်ိဳးတြင္ ဘ၀ဆိုတာ ေတြးၾကည့္မိလွ်င္ ဘာမွ မဟုတ္ေတာ့ သလိုပင္။ ဆႏၵေဇာမ်ားၿဖင့္လုပ္ေဆာင္ခဲ့ေသာ အရာေတြသည္ အဓိပၸါယ္မရိွေတာ့သလို ခံစားရသည္။

ေခၽြးသံရြဲရြဲႏွင့္ ေရခဲေခ်ာင္းသည္ၾကီး စက္ဘီးနင္းလာသည္ကို ၿမင္ေတာ့ သူ ့ေရခဲေခ်ာင္းေတြ စားလို ့ေကာင္းမွာပဲ ဟု မဆီမဆိုင္ေတြးမိသည္။ ႏို႔ေအးထုပ္ ႏွစ္ထုပ္၀ယ္လိုက္သည္။ ေရခဲေခ်ာင္းသည္ၾကီး အေ၀းေရာက္ၿပီးေပ်ာက္သြားမွ ရန္လံုက အိပ္ရာ ႏိုးလာကာ အၿမီွးလာနန္ ့ေလသည္။

"၂ ထုပ္ပဲရိွတာဟ။ မင္းေကၽြးလိုက္။ မင္းက ရန္လံုကို ပိုခ်စ္တယ္။"

"ရန္လံုက မင္းနားကေတာင္းေနတာပဲ။ မင္းေကၽြးလိုက္ေပါ့။"

အခ်ီအခ် ၿငင္းခုန္ေနၾကေပမယ့္ ရန္လံုက ေမ်ာ္လင္ခ်င္အၿပည့္ ၿဖင့္ေမ်ာ္ၾကည့္ေနဆဲ။ သူ ့သခင္ေတြကို ယံုပံုရသည္။ သခင္ေတြကေတာ့ ဒီလိုေန႔လည္မ်ိဳးမွာ ဒီႏို႕ေအးထုပ္ကို မစြန္႔လြတ္ႏိုင္။ သူေကၽြး ငါေကၽႊး ၿဖင့္ သခင္ေတြ တြက္ကပ္ေနသည္ကို ၇န္လံု သိလွ်င္ သူသစၥာ ေစာင့္သိရသည္ကို ေနာင္တရေနမလားမသိ။ ႏို႔ေအးထုပ္ကိုတခ်က္ကိုက္လိုက္ေတာ့ ရန္လံုက သူလည္း စာခ်င္ေၾကာင္း အသံထြက္လာသည္။

"ဒီလိုလုပ္ ငါတ၀က္စားၿပီး က်န္တာ ရန္လံုကို ေကၽြးမယ္။ မင္းလည္း တ၀က္ေကၽြး။ ဒါဆို အတူတူပဲ။"

"ေအး ရတယ္။"

ဒီလုိႏွင့္ ရန္လံုက ၁ ထုပ္စားရၿပီး သခင္မ်ားက တ၀က္ဆီစားလိုက္ၾကသည္။ အာသာ ေၿပသလိုၿဖစ္သြားေသာ စိတ္ဆႏၵမ်ားက ေႏြရာသီေန ့လည္ခင္းကို ေကာင္းေကာင္း ၾကည့္ႏိုင္သြားၾကသည္။ ေဘးနားမွာ ေပါက္ေနေသာ ရိုးတံရွည္ၿမက္ပင္ကို ယူၿပီးကိုက္ေနလိုက္သည္။ သည္ၿမက္ပင္ေလးမ်ား ေတာ္ေတာ္လွသည္။

ေႏြရာသီ အပူရွိန္ေၾကာင့္ ေၿမၿပင္မွာ တံလွပ္ ထသည္။ ဟိုးအေ၀းဆီမွ ေလတံခြန္ေလး တစင္းကလည္း ၀ဲလိုက္၊ ၀ိုက္လိုက္ လုပ္ေနသည္။ ရန္လံုကေတာ့ လွ်ာၾကီးထုတ္ၿပီး အသက္ပ်င္းပ်င္းရွဴကာ အေအးခံလို ့ ေကာင္းတုန္း။ ေကာင္းကင္ၿပာၿပာမွာ ေလယ်ာဥ္ပ်ံတစ္စီးၿဖတ္သြားသည္။ အၿဖဴေရာင္ အေငြ ့တန္းၾကီးက ေလယာဥ္ေနာက္တေလွ်ာက္ အရွည္လိုက္က်န္ရစ္ခဲ့ေလသည္။ မနီးမေ၀းက ေဆာက္လက္စ တိုက္ေပၚမွာေတာ့ အလုပ္သမားေတြက ေႏြရာသီဆိုတာကို ဂရုမစိုက္အားၾက။ တခါတေလ ၿဖတ္သြားေသာ ေထာ္လာဂ်ီသံမွလြဲ၍ ေလရူးတိုက္ေသာေၾကာင့္ သစ္ရြက္ေတြတိုးသံသာ ထင္ထင္ရွားရွား ၾကားေနရသည္။

နတ္ဆိုး

ဇန္န၀ါရီ ၂၅ ၂၀၀၉

2009-01-23T02:06:00.002+08:00

စည္းလံုးၿခင္း
ရဲရင့္ၿခင္းနဲ ့
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တို ့ ေပါင္းစပ္ၿခင္း...

ရိုးသားၿခင္း
စြန္ ့စားၿခငး္နဲ ့
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တို ့ ေပါင္းစပ္ၿခင္း...

နားလည္ၿခင္း
ခုိင္မာၿခင္းနဲ ့
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တို ့ ေပါင္းစပ္ၿခင္း...

ညီမ်ၿခင္း
လြတ္လပ္ၿခင္းနဲ ့
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တို ့ ေပါင္းစပ္ၿခင္း...

ၿပည္ေတာ္သာမဲ့ ဒီေမ်ာ္လင့္ခ်က္
အႏွစ္ရာခ်ီၾကာလည္း ငါဒို ့ဆက္ၾကမယ္
မေလွ်ာ့တန္း
မေၾကာက္တန္း။

၁၀ ၾသဂုတ္ ၂၀၀၈။

2009-01-17T13:13:00.026+08:00

It was just after raining, a boy was at the age of 12, and his dad was reading a book, sitting on a chair on the corridor. The rain was just stopped. Because of the sunset, the world was really like a haven of pleasant. Everything was fresh, green, and the fragrant of rained soil, the garish sky made his mind soft. As he walked by, saw a small puddle occurred by the heavy rain, and a group of red ants, usually seen in highland areas, trying to across it. Some of them were running rashly on both sides of the puddle. He was not sure at that time that some other ants were swimming in the puddle or they were struggling to survive in it. As in total, the ants were not less than a thousand. As he closed and looked carefully, than realized they were suffering a big natural disaster.

At first, he was wondering why these small creatures were not choosing the other way because the puddle was just as big as 12 inches in wide and nearly 7 feet long. Several ants were not even stirred anymore and realized he did not have much time to rescue them. After running quickly to a tree near by, and getting several leaves, he was deeply emphasizing to save the poor ants. One, or two, at a time by touching with the leaves and drawing them back to the soil. But there was several numbers of ants in the puddle still, and seemed like they were going to die before the rescuing. A lot of their Ant Society members were also trying eagerly to across the puddle. He then closed the eyes, had to run his brain quickly, effectively, about what to do for them. Finally, his eyes opened with an idea of building a bridge for that poor creatures. A brilliant idea.

But, the first template that he imagined was really like a actual bridge with the bars and the poles. He searched then several sticks and small pieces of ropes to set up to build a bridge. No one could stop, but exactly he. Because, later, he came to realize it would not be easy and quick enough to built in time. He had another factor to consider: hundreds of ants lives. As a clever boy running around the yard, it was easy for him to cope with this kind of problems. He ran to the back of the house and took a broken wood, nearly 8 inches in wide, from a old wooden-box, then placed it across the puddle, and let the ants went over it. A perfect bridge: quick; strong; safety first - for those ants from Singapore; reliable - though no insurance plan from AIG for passer-by. As soon as he had put it in place, a lot of red ants were coming onto and going around. After that he was able to save happily the rest - who were still enjoying in the puddle. At the end of that day, despite there was small amount of causalities, he could manage a perfect resettlement to the victims.

Years later...

That young boy was not a child any more, but a happy, lovely, and bravery man. **[believe it or not]

A very large scale cyclone entered to his country. Thousands of people lost their lives, millions of people lost their homes, and resettlement was an urgent, extremely important and vital needs for them. No foods. No drinking-water. No shelters. No medicine for dying people. People were floating in the water: exactly there were not swimming. Children were crying for starving; looking for their mothers, fathers and siblings. Mothers were feeling heartbroken for seeing their child's starving, but nothing to feed them. All were really emotional. Everyday was full of tragedies, bravery stories, and surprisingly - believe that no one would expect about it - full of upset feeling in all the people mind for being negligible: although the victims had escaped luckily from the killer cyclone.

ံHe was away from his country and expected for a hero - UN, US, FRENCH, UK, ASEAN, whoever even CHINA, the only requirement for them was - had to able to save the people of his country. He prayed, despise he knew it would be impossible, or had too little chances to happen.

Along the human history, people say that truth wins in the end, or, good beats the bad. But now, everywhere, everybody can see evil wins all the time. An obvious example is: all the heroes , expected for help by the people, gave a look with a spark of compassion, and, turned away - because the evil did not allow them to help in. No doubt that more lives were lost. From that time on, he decided he would never expect the heroes at all. He also hoped for that his people would do too. And he deeply understood that to become a good haven for the people, evil will have to be demolished first, and people must be united for doing it. After holding strong base at the certain positions, then they have to try to build a peace, happy and free society in the free land.

More years later....

What will happen to him, his people, and his country?

*[update for learning English: put some commas, dashes, semi-colons, colons for better reading. 12Mar2009

NattSoe

စိတ္ကူးယဥ္ထားၿခင္း မဟုတ္ပါ။ အၿဖစ္အပ်က္ ႏွင့္ ခံစားခ်က္ မ်ားသာ ၿဖစ္သည္။
**[believe it or not] ဒီစာေၾကာင္းမွလြဲ၍။

၁၆ ဇန္န၀ါရီ ၂၀၀၉

2009-01-15T17:22:00.004+08:00

တစ္ႏွင့္တစ္ေပါင္းလွ်င္ ႏွစ္ရသည္ဟု ဆိုၾကသည္။ တခ်ိဳ ့ကလည္း တစ္ပဲရသည္ဟု ဆိုၿပန္သည္။ ဆရာၾကီး (၀ါ) လူတက္ၾကီးလုပ္ခ်င္လွ်င္ေတာ့ ဘယ္သခ်ၤာမ်ိဳးနဲ ့ ေပါင္းၿပရမွာလည္းဆို ခပ္၀င့္၀င့္ေလး ေမးၾကႏိုင္သည္။ တကယ္ေတာ့ အခု တစ္ႏွင့္တစ္ ေပါင္းလို႔မရတာာခ်ည့္ပဲ ၿမင္ေနရၿခင္းၿဖစ္သည္။ သူတို႔သည္ သီးၿခားစီ “တစ္” ေနၾကသည္။ မေပါင္းၾကပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ တစ္ႏွင့္ တစ္ေပါင္းၿခင္းလည္ လြယ္ကူလြန္းသည္ဟု ထင္ခဲ့သည္။ အတန္းထဲမွ ဆရာမကေသာ္လည္းေကာင္း၊ ထမင္းစားဆင္း စစ္တိုက္တန္းကစားသည့္ အခါတြင္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကေသာ္လည္းေကာင္း တစ္ မ်ားေပါင္းစည္းဖို ့ အလြယ္တကူ ၿဖစ္ခဲ့ေလသည္။ ႏွာရည္မ်ားကို လက္ၿဖင့္သုပ္၍ ေက်ာင္းလြယ္အိပ္ကို စာအုပ္အၿပည့္အသိပ္ၿဖင့္လြယ္လာေသာ ကေလးငယ္မ်ားသည္ တစ္မ်ာကို ေကာင္းစြာေပါင္းတက္ခဲ့သည္။ သံပရာေပါင္း တစ္ေခ်ာင္းကို ၀ိုင္းစုပ္ၾကရင္ တစ္မ်ားကိုေပါင္းခဲ့သည္။ ေက်ာင္းအဆင္း လက္ဆြဲေၿပးၾကရင္း တစ္မ်ားကိုေပါင္းခဲ့ၾကသည္။ ဆရာမရိုက္တာကို တစ္ေယာက္မ်ာႏွာတစ္ေယာက္ ၾကည့္ရယ္ရင္း တစ္မ်ားကို ေပါင္းခဲ့ၾကသည္။ ထိုေၾကာင့္ ေက်ာင္း၀င္းသည္ ေပ်ာ္စရာေနရာေဒသ ၿဖစ္ခဲ့သည္။ အသက္ၾကီးလာေသာအခါ ေနထိုင္ရာအရပ္္သည္ ေနစရာေကာင္းသည္ဟု လက္ခံယူဆသူကို ရွာေဖြခ်င္ခဲ့ပါသည္။တက္ဖက္တြင္ ေနခ်င့္စဖြယ္လုပ္မည္ဟု အာမဘႏၱေဒခံသူမ်ား၊ ေၾကြးေၾကာ္ေနသူမ်ား၊ လုပ္ကိုင္ေနသည္မ်ားကို ေတြ ့ခဲ့သည္။ ထိုသူမ်ားသည္ တစ္မ်ားကို ေပါင္းတက္ဖုိ ့ေတာ့လိုလိမ့္မည္။ ရိုးရွင္းေသာ ဒီေပါင္းၿခင္းကို သူတို ့တက္ေၿမွာက္မည္ဟု ရိုးရိုးသားသားယံုၾကည္ခဲ့သည္။ ယခုမူ တစ္မ်ားကို အေပါင္းမတက္ေသာေၾကာင့္ တစုတစည္း၊ တစည္းတလံုး ဆိုတာေတြပင္္ ၿပန္႔က်ဲလို ့ေနၾကသည္။ ဒီသံသရာသည္ ဘယ္ေတာ့ရပ္မလဲေမးဖို ့ လူလိုက္ရွာ ေနခဲ့တာၾကာၿပီၿဖစ္သည္။ ေၿဖဆိုႏိုင္သူကို သမိုင္းစာအုပ္ထဲတြင္ ေတြ ့ေသာအခါ၊ ၿခံစုတ္စုတ္ေလးအတြင္းမွာ ေတြ ့ရေသာအခါ၊၊ ခိုင္မာေသာ အုပ္ရိုးၾကီးေတြအတြင္းမွာ ေတြ႔ေသာအခါ ရင္ေမာရေတာ့သည္။ ေမြးခါစကေလးငယ္တစ္ဦး၊ သူကိုယ္တိုင္ အၿခားေမြးခါစကေလးငယ္ကို ပုခက္ဆြဲေပးေနရသည္ဆုိလွ်င္၊ (၀ါ) ခ်စ္သူကို အနမ္းေခၽြေပးေနတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ ၊ ဆံပင္ၿဖဴေတြႏွင့္ ထုတ္ေထာက္သြားေနရသည္ ဆိုပါလွ်င္ အခ်ိန္ေတြသည္ မမ်ားေသးပါဟု ေၿဖဆိုမည့္သူကို တအံ့တၾသၾကည့့္ခ်င္ပါေသးသည္။ (၀ၿဖိဳးလာေသာလူမ်ားကို မေမးပါ)။ ရိုးသားမည္ဆိုပါက၊ စြန္လြတ္မည္ဆိုပါက၊ ငါတေကာ မေကာေတာ့ပါဟုဆိုပါက တစ္မ်ားေပါင္းစည္းၾကေစခ်င္သည္။ တစ္မ်ားမေပါင္းစည္းပဲႏွင့္ ၊ တစ္ကြဲတစ္ၿပား လုပ္ေနၾကၿခင္းအားၿဖင့္၊ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္ ေနၾကမည္ဆိုလွ်င္ ယံုၾကည္မွဳဆိုတာကို ဆံုးရံုးရလိမ့္မည္။ ထိုအခါ အရာအားလံုး အဆံုးအရံွဳးၿဖစ္မည္။ အသံုးမက်ၿခင္းသည္ မွတ္တမ္းတင္ က်န္ရစ္မည္။ ေနာင္တခ်ိန္မွာ ေႏွာင္းလူတို ့ရဲ ့ နာက်င္ ေခါက္ခက္ ေတာက္ ေခါက္ၿခင္း မခံရၾကေစနဲ ့။ ဆုေတာင္းေပးပါသည္။

ဒီေန ့ ေနေကာင္းေကာင္းပူသည္။ ေလလည္းတိုက္ေလသည္။ ေႏြဦး ၀င္ခါနီးမို ့ထင္။

2009-01-14T21:02:00.009+08:00

It was around 3 am when a terrible dream made me woke up. By the time I opened the eyes, I felt that I was deep in the heavy sweat, and thirsty. My hand was sticking out for the water bottle, and after drinking seriously a half of it, I could take all those bloody feelings out with a sigh as I realized it was a dream. Luckily, the room was not also scary with the complete darkness because the faded light from the outside got through the window, and it made me ease a little. The night was decorated with silence except the fade and harsh sounds from a distance made continuously, for a while, by the insects.

What a terrible dream it was.
I looked through the window and saw the world was falling asleep. The lanes were lit up by multiple neon lights but there was no sign of any creature - even a dog or an angel. I let the breeze to cold down my body, and stared blindly for a few moments at the front space. I still felt a bit dizzy because of the evening heavy drink. I took the wallet, mobile, and got out of the room. It was like going to rain at outside as I was walking along the road.

Get out! A dream is just a dream. Nothing more! I tried not to think about the dream again. I got an idea to call to Nway Mon, a girl who really knows me well, and would like to talk to her. I believed it would appease the feeling of frightening. I pressed the number, but stopped at the half as I knew she would be falling asleep by that time. I did not want her to worry and to sit the whole night for me.

That is why I am here alone at this time. I lust for the cigarette but forget it in the room. Suddenly, I get the memory back that there is one in my jean pocket, I placed it in the afternoon. Yes, there is. By taking several puffs, I feel like happy, get forgetting about the dream for the time being though the cigarette is nearly broken. Mum does not like smoking, drinking and doing all the bad things. I have never been a good boy to her, I sigh. I miss you, Mum.

The whole city is trying to get the darkness away, or the darkness is trying to get the whole city away. Who knows? Perhaps, it is the beauty, or perhaps, it is a sin city. Sin City? I suddenly remember a girl who sat together, look to the sky together, and was telling nearly the whole night about her sin life.At last, she lay down to me, cried, and said sorry, but I was unable to make her feel well though I tried. I still recognize her eyes; the eyes showing me the passion: the eyes telling me about the compassion: the eyes reminding me to the sin. We were talking a lot that night. What will she be doing now? She might be still paying or suffering for her sin. I suddenly feel sad. The city is getting darker. Is it the same as in my dream? Is it going to happen? It is coming. I throw the cigarette away and waiting for it.

I get my consciousness back as the raindrops start touching to my skin. I do not know how long I have been sitting here. It is raining now, isn't it? I lie back and face to the sky - from where the drops come down. They are cold, and soft, but try to show that they cannot be negligible by speedy touching. It seems like the most pleasant rain I have ever seen. I close the eyes and free myself with it.

Dream is just a dream after all.
(It can neither make a life to evil nor... who can say dream comes true?).

NattSoe

တပတ္ကို ၁ ပုဒ္ အဂၤလိပ္လို ့ ေရးမယ္လို ့ ေတြးထားေပမယ့္ မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ အဂၤလိပ္စာကလည္း တအားညံ့ေတာ့ ဘာလုပ္ရမွန္းကိုမသိဘူး။ ေရးခ်င္ရာ ေလွ်ာက္ေရးတာေတာင္ မၿဖစ္ေတာ့ ခတ္ပ။ တက္စရိွက တက္ခ်င္ခ်င္ လို ့ဆိုထားေတာ့ အားတင္းပီး လုပ္ေနရတာပဲ။ ဖတ္ပီး ဘာေတြလည္းလို ့မေမးနဲ ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိဘူး :D။

[update for learning English: put some commas, dashes, semi-colons, colons for better reading. 11Mar2009

2009-01-13T22:38:00.003+08:00

လြတ္လပ္ၿခင္းဆိုတာ.. သီခ်င္းထဲမွာေတာင္ ခ်ိဳၿမိန္တာ..

FREEDOM
(McCartney)

This is my right
A right given by God
To live a free life
To live in freedom

Talkin' about freedom
I'm talkin' 'bout freedom
I will fight
For the right
To live in freedom

Anyone tries to take it away
They'll have to answer
'Cause this is my right

I'm talkin' about freedom
Talkin' 'bout freedom
I will fight
For the right
To live in freedom

Everybody talkin' 'bout freedom
We're talkin' 'bout freedom
We will fight
For the right
To live in freedom

ဒါကေတာ့ ၿမန္မာ ပံုရိပ္ေတြနဲ ့။
http://www.youtube.com/watch?v=-VP31sm2qq4

2009-01-04T11:54:00.008+08:00

လြတ္လပ္ၿခင္းတို ့ ႏွစ္ေၿမာ ပ်ံ႔လႊင့္ေစ..
စည္းလံုးၿခင္းတို ့ ခိိုင္ၿမဲ တည္ရိွေစ..
ရိုးသားၿခင္းတို ့ စြဲၿမဲ ကိန္း၀ပ္ေစ..
တိုးတက္ေသာ လူသားမ်ား..
ေပ်ာ္ရြင္ၿခင္းအၿပည့္ ေနရက္မ်ား..
ေကာင္းေသာ အနာဂါတ္.. ေကာင္းေသာ ဗမာၿပည္အတြက္.. ... ..

(၆၁ ႏွစ္ေၿမွာက္ လြတ္လပ္ေရးေန ့)

ေတးမြန္
ဇန္န၀ါရီ ၄၊ ၂၀၀၉။

2009-01-01T09:43:00.004+08:00

ဖေရာင္တိုင္မီးနဲ ့ ေမွာင္မိုက္မိုက္ညေတြ ...

-----------------------------------------------------------------------------------

အဲယားကြန္းေခတ္မွာ ပန္ကာကို ခ်စ္ေနတုန္း

Natt Soe

2008-12-26T22:06:00.007+08:00

အိမ္သို ့ အၿပန္။

သီေပါ ေဘာ္ၾကိဳဘုရား

------------------------------------------
ကားလမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ဒီလို ပန္းအ၀ါ ရိုင္းေတြနဲ ့ လွတယ္။

------------------------------------------
ေဆာင္းရာသီဆိုေတာ့ ရိပ္သိမ္းခ်ိန္ေပါ့။

------------------------------------------
ႏွမ္းခင္းေတြ လည္း အမ်ားအၿပား။

------------------------------------------
ဒီလိုၿမင္ကြင္းေတြလည္း ေတာင္ေပၚေဆာင္းရာသီမွာ ေကာင္းေကာင္းၿမင္ရတာေပါ့။

Natt Soe

2008-12-26T20:42:00.006+08:00

မႏၱေလး က်ံဳးကို သြားတုန္းက ရိုက္ထားတဲ့ ပံုတခ်ိဳ ့ပါ။ မေကာင္းေပမယ့္ မတက္ႏိုင္ေပါ့။ :D

Natt Soe

2008-11-29T02:17:00.001+08:00

I am away.
I..am....away.

2008-11-22T12:35:00.005+08:00

ပုရစ္ေတြ

အသံနဲ႔ေပ်ာ္
ပုရစ္ေတြ ေအာ္ကာစဲ။

လူ႔အက်ဳိး သူမျဖည့္ႏိုင္ဘု။
ဟိုေ႐ႊ႕ထိုင္ ဒီခုန္ကူးနဲ႕
ၾကည္ႏူးကာ သံကုန္ဟဲေတာ့
နားညည္းတဲ့ပြဲ။ ။

(ကမၻာတ၀ွန္းလံုး႐ွိ အာသမားမ်ားအတြက္
တိုက္႐ိုက္ရည္ညြန္းသည္။)

ရဲထိန္

၂၈/၁၂/၈၈ ေတာင္ကုန္း အမွတ္ ၃

ကိုေအာင္သာငယ္ရဲ ့ ဒီပိုစ္ ထဲက ေတြ ့တဲ့ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါ။ ကိုတိုက္ေမာင္း ေရးတာတဲ့။ သူတို ့ဘယ္သူေတြလည္းဆိုတာ မၿမင္ဖူးေပမယ့္ သူကဗ်ာေတာ့ၾကိဳက္တယ္။

ကိုယ္လက္ရိွခံစားေနရတာနဲ ့ ကိုက္လို ့လားမသိ၊ သည္လိုကို ၾကိဳက္မိတယ္။ ကိုေအာင္သားငယ္ဆီေတာ့ ကြန္မန္ ့ကေန ေၿပာထားပါတယ္။ သူေၿပာတာ ၿပန္မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့လို ့ ခြင့္ေပးတယ္လို ့ပဲ ယူဆၿပီး ၿပန္တင္ပါတယ္။အ..ဟဲ။

2008-11-18T19:15:00.007+08:00

ပလံုဂြမ္ဆရာ

တကယ့္ကို ပလံုဂြမ္ဆရာပါပဲ။ ကြန္ၿပဳတာႏွင့္ စထိေတြ႔ေတာ့ အမ်ားနည္းတူ MS Word၊ Excel၊ စတဲ့ အသံုးခ်အေၿပာ့ထည္ (Application Software) မ်ိဳးေတြနဲ ့စခဲ့တာပဲ။ မေမ့ႏိုင္တဲ့ ဆရာမေလးေၾကာင့္ ပရိုဂရမ္ဘက္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ (ဆရာမေလးက ရိုးရိုးေနာ္။ သူမ်ားလို ခ်စ္သူလည္းမဟုတ္ဘူး။ ခ်စ္လို ့လည္းမဟုတ္ဘူး။ ေတာင္ေတာင္အီအီေတြးမွာလည္း စိုးရေသးတယ္။) ဆရာမေလးက ကၽြန္ေတာ္တို ့ကို အသံုးခ်အေၿပာ့ထည္ သင္ေပးတဲ့ဆရာမေလးပါ။ ေခ်ာေခ်ာေလး။ (ဟိ..ဒါေတာ့ သိသား)။ ကၽြန္ေတာ္က ေလ့က်င့္ခန္းေတြ လုပ္ခိုင္းရင္ လုပ္ခ်င္ရာေလွ်ာက္လုပ္ေတာ့၊ စိတ္ကူးေပါက္ရာေလွ်ာက္လုပ္ေတာ့ ဆရာမနဲ ့ ရင္းနီးေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ခုခုလုပ္ေနရင္ သူကေနာက္ကေန တိတ္တိတ္ေလး လာၾကည္ေနတက္တယ္။ (သူတို ့ကဒီလိုပဲ တတန္းလံုးပါတ္ၾကည့္ေနတက္တာ)။ ဒီလိုနဲ ့ ရင္းနီးေတာ့ ဂိမ္းကစားခြင့္ေပးဖို ့ ဂ်ီက်တာေပါ့။ ၁၀တန္း ၿပီးခါစဆိုေတာ့ လူကတဇြတ္ထိုးရယ္။ ဒီလိုနဲ ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ ့သူငယ္ခ်င္းတို ့ဂိမ္းကစားခြင့္ရတယ္။ ဂိမ္းက အခုေခတ္လိုမဟုတ္ပါဘူး။ ေသးေသးေလးရယ္။ အတြက္အခ်က္လုပ္ၿပီး ကစားရတဲ့ဂိမ္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ကပြဲတိုင္းႏိုင္ေနတယ္။ ဆရာမက ေနာက္ကၾကည့္ၿပီး ေတးမြန္ နင္က ပရိုဂရမ္အတန္းတက္ရမွာ တဲ့။ အဲဒါက ဒီလိုဂိမ္းေတြေရးတာမ်ိဳးကို သင္ေပးတာတဲ့။ C programming တန္းတက္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီလိုဂိမ္းေတြလုပ္တာသင္ေပးတာဆိုေတာ့ စိတ္၀င္စားသြားတာေပါ့။ ဆရာမက ကၽြန္ေတာ္ကိုေတာ္ေတာ္ခ်စ္ပါတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ဆရာကို လိုက္ေၿပာေပးတယ္။ စိတ္၀င္တစား လာၾကည့္တယ္။ အားေပးတယ္။ လမ္းမွာေတြ ့ရင္မၿမင္ရင္ေတာင္ လမ္းေခၚၿပီးႏွတ္ဆက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္တဲ့ ဆရာ ၊ ဆရာမေတြအနည္းငယ္ထဲမွာ အဲဒီဆရာမေလးလည္းပါတယ္။ စိတ္မေကာင္းတာက ဆရာမေလးရဲ ့နာမည္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္မေမးခဲ့ရဘူး။ အဲဒီဆရာမေလးေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း C Programming ကို ၾကိဳက္သြားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ ကြန္ၿပဳတာတကၠသိုလ္ကို ေလွ်ာက္ၿပီးေနၿပီ။ ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တို ့ၿမိဳ ့ကိုရုတ္တရက္ၿပန္သြားေတာ့ ဆရာမနဲ ့ေလးထပ္မေတြ ့ၿဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ၿပန္ေတြးမိတုိင္း အဲဒီဆရာမေလးကို ေလးစားတာေရာ၊ ေက်းဇူးတင္တာေရာနဲ ့သတိရတယ္။

ဒါေပမယ့္ ကြန္ၿပဳတာတကၠသိုလ္တက္ေနတဲ့ ကာလတစ္ေလွ်ာက္ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ ရန္သူမ်ိဳး တစ္ပါးေၾကာင့္ အိမ္ကစီးပြားက်ေနေတာ့ ကြန္ၿပဳတာေတာင္ ၀ယ္ဖို ့မေတာင္းဆိုခ်င္ခဲ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ ့ စိတ္ေလေလနဲ ့သီအိုရီေတြၾကည့္ထိုင္ဖတ္၊ ေနာက္ေတာ့ ေက်ာင္းကလည္းမေကာင္းေတာ့ စာလည္း စိတ္မ၀င္စား။ အတန္းလည္းမတက္။ တက္လည္း မသင္တဲ့ အခ်ိန္ကမသင္နဲ ့။ ဒါေပမယ့္ ဆရာမေလးေက်းဇူးအရွိန္နဲ ့ C အေၾကာင္း၊ Database အေၾကာင္း၊ Software Engineering အေၾကာင္း၊ Operating System (OS) အေၾကာင္းတို ့ဆိုစိတ္၀င္တစားဖတ္တယ္။ နားေထာင္တယ္။ က်န္တဲ့ Business တို ့၊ Accounting တို ့နဲ ့ဆိုင္တဲ့ဟာေတြ ဆို သိကိုမသိခဲ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ ့ ၄ ႏွစ္တက္ၿပီးေတာ့ဘြဲရလာခဲ့တယ္။ ကြန္ၿပဳတာနဲ ့ငါနဲ ့ေတာ့ ဘာမွမဆိုင္ေတာ့ဘူးလို႔ေတြးၿပီး စီးပြားေရးလုပ္မဟဲ့လို႔ ၾကံေတာ့တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္ကလည္း မၿဖစ္ေတာ့ ဂုဏ္ထူးတန္းေလးတက္ၿပီး ေက်ာင္းမွာသြားသြားအိပ္ေနတာေပ့ါ။ အခန္ ့ မသင့္ရင္ ေက်ာင္းကမာန္ၾကီးတဲ့ (တကယ္ေတာ့ မာန္တက္တဲ့လို႔ ေၿပာခ်င္တာ) ဆရာမေတြနဲ ့ေတာင္ မေက်မလည္ ၿဖစ္လိုက္ေသး။ (ကိုယ္ကလည္း ငယ္မာန္တက္ေနခဲ့တာကိုး)။ ဒါေပ့မယ့္ ဒီမွာလည္းကၽြန္ေတာ္ ကံေကာင္းပါတယ္။ ရန္ကုန္ေရာက္ေနတဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သူအသိကေနတဆင့္ အေၿပာ့ထည္ (software) ေတြေရးတဲ့ကုမၸဏီတစ္ခုမွာ လုပ္မလားဆိုေတာ့ ခ်င္ၿခင္းပဲအထုတ္ဆြဲၿပီး ရန္ကုန္ဆင္းလာလိုက္တာ ပလံုဂြမ္ဆရာဘ၀စေတာ့တာပဲ။

ရန္ကုန္မဆင္းခင္ အင္တာဗ်ဴးက မႏၱေလးကို ဖုန္းကေနတဆင့္ ဗ်ဴးတယ္။

HTML သိလား ၊( မသိဘူးအကို။ )
Web page ေရာသိလား ( မသိဘူးအကို)
Database ေရာသိလား။(စာေတြေတာ့ဖတ္ဖူးတယ္အကို။)
C# ေကာ။ (ၾကားဖူးတယ္ ၊ C ေတာ့ သိတယ္အကို။)
.Net (dot Net) ေကာသိလား။ (မသိဘူးဗ်)
XML ေရာ ၾကားဖူးလား။ (မၾကားဖူးဘူး)

ေအးေအး၊ မင္းဘယ္ေန ့လာႏိုင္မလဲ။ ေနာက္တပတ္ေလာက္ဆင္းခဲ့ေလ။ ဒီၾကားထဲ HTML တို ့C#တို ့ ေလ့လာထားေပါ့။ အကိုတို ့က အဲဒါေတြနဲ ့လုပ္ၾကတာ။

ဟား..ဟား။ ဒီလိုနဲ ့အလုပ္ရခဲ့တာ။ ရယ္ရတာရိွေသးတယ္။ ေၿပာေပးတဲ့သူက အဲဒီအကို ကို ဘာေၿပာထားလည္းဆိုေတာ့ မႏၱေလးမွာ သူအရမ္းေတာ္တဲ့လူကိုေတြ ့ခဲ့တယ္။ (သေဘာကေတာ့ တကယ့္ ေတာထဲကေန ထြန္းေပါက္မယ့္သူကို ေသခ်ာရွာေတြ ့ထားသလိုမ်ိဳး အဲလိုေၿပာထားတာ။ ဟား..ဟား။) အဲဒီ အကိုကကၽြန္ေတာ္ သိပ္ေလးစားတဲ့ဆရာတစ္ေယာက္ၿဖစ္ခဲ့တယ္။ သူဆီမွာအလုပ္လုပ္တဲ့တေလွ်ာက္ ေသခ်ာသင္ေပးတယ္။ ကြန္ၿပဳတာပရိုဂရမ္ဘာသာရပ္တင္မကဘူး၊ ဗုဒၶ ဓမၼနဲ ့ ဆိုင္တဲ့ဟာေတြပါ ေၿပာဆိုသင္ေပးခဲ့တယ္။ တကယ္ကို ေက်းဇူးၾကီးခဲ့တဲ့သူေတြထဲကတစ္ေယာက္။ အခုေတာ့ သူလည္းဒီမွာ။ အခုအခ်ိန္အထိ ဖုန္းဆက္လိုက္ရင္ ညီ မင္း စာဆက္ဖတ္ၿဖစ္ေသးလား။ ေသခ်ာလုပ္။ ေအး ဒီဇိုင္း ပံုစံ (Design Pattern) မတက္ပဲ ေရွ ႔ ့ဆက္ေလွ်ာက္ဖို ့မလြယ္ဘူး စသည္ၿဖင့္ ေၿပာဆိုအားေပးတုန္း။ (ဆရာေတြထဲမွာ တေယာသင္ေပးခဲ့တဲ့ဆရာရယ္၊ ဒီဆရာရယ္ကို ေတာ္ေတာ္သေဘာက်တာ)။

ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ ညမအိပ္ ေန ့မအိပ္ ဖတ္လိုက္ရတဲ့ စာေတြ။ ကံေကာင္းၿပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လုပ္ခဲ့တဲ့ Top Boys ဆိုတဲ့ကုမၸဏီက နာမည္ၾကီးမဟုတ္ေပမယ့္ ပညာကိုတအားဦးစားေပးတယ္။ အဲဒီကလူေတြကလည္း စိတ္ေရာ ၊ လူေရာ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းၾကတယ္။ အဲဒီမွာ ၁ ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ လုပ္လိုက္ရတယ္။ စလံုးထြက္ဖို ့ စိတ္ကူးမိတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဒီေရာက္လာတာေပါ့။ အလုပ္ရမယ္လို ့ မသိႏိုင္ပဲနဲ ့ ခပ္တည္တည္ ထြက္လာတာ။ အေတြ ့အၾကံဳေတာင္ သိပ္မရိွေသးဘူး။ (ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းတုန္းကေၿပာသလို ေၿပာရရင္ "ခပ္တည္တည္". . .ဟဲ..ဟဲ)။

ပလံုဂြမ္ဆရာလို ့သာေခၚသာ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္လုပ္ေနရတဲ့ ၊ စိတ္၀င္စားတဲ့ ဘာသာရပ္ေတြကလြဲရင္ က်န္တာေတြသိပ္မသိဘူး။ မသိဆို ေတာ္ေတာ္မသိတာပါ။ Face Book၊ FriendSter၊ Forums၊ Chat Room ဘာဆိုဘာမွမသိခဲ့တာပါ။ အခုထိလည္း စိတ္မ၀င္စားဘူး။ internet ကိုေလွ်ာက္လည္ရင္ သတင္းနဲ ့ ကိုယ္ရွာခ်င္တာရွာေနတာနဲ ့ ၿပီးသြားခဲ့တာ။ အခုေတာ့ ဘေလာဖတ္တာလည္းပါလာတယ္ေပါ့။ ဘေလာေတာင္ အင္ဂလုန္ေရာက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ စိုးၾကည္ ေကာင္းမွဳနဲ ့သိတာ။ HTML ကိုေကာင္းေကာင္းနားလည္ေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္တက္လည္းဆိုတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဘေလာပဲ ၾကည့္ေပါ့။ ေပစုတ္စုတ္ရယ္။ ဟီး။ ဂရပ္ဖစ္ လံုး၀မသိဘူး။ တခါတေလ ဘေလာေပၚက ဆရာေတြ သူတို ့ဘေလာေလးကို အလန္းေလး ေတြၿဖစ္ေနေအာင္လုပ္ၾကေတာ့ အားက်ပါတယ္။ နာမည္ၾကီးေတြကိုလည္း အားက်ပါတယ္။ ဟိုေကာင္မေလးကလာၿပီး အကူအညီေတာင္းလိုက္၊ ဒီေကာင္မေလးကလာၿပီးႏွတ္ဆက္လိုက္နဲ ့.. ဟိ.. အားပဲက်ႏိုင္တာပါ။

ဟိုတေန ့ကကို ပန္ဒိုယာနဲ ့ ဂ်စ္တူး ဘေလာေတြမွာ Twitter ဆိုတာေတြ႔တာနဲ ့ ဘာလဲလို ့ ပန္ဒိုယာကို ေမးၾကည့္မိပါတယ္။ IT သမားၿဖစ္ၿပီး မသိဘူးလားတဲ့။ ေအာ္ .. ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ဘ၀။ ေခြးမီွးကုတ္သြားသလိုပဲ။ ခံစားလိုက္ရတာ ေၿပာပါတယ္။ ဂဂ်စ္ေတြ (Gadgets )၊ ရွိၿပီးသား တန္းပလိတ္ေတြ သံုးဖို ့လည္း မၾကိဳက္ေတာ့ မလုပ္ၿဖစ္။ ဒီလိုနဲ ့ ဘေလာစုတ္စုတ္ေလးမွာပဲ ေရးေနရတာေပါ့။

လမ္းမွာေတြ ့လို ့ ဘာလုပ္ေနတာလည္းဆို ပရိုဂရမ္မာဆို လူေတြကလည္း အထင္ၾကီးၾကတယ္။ (မေတာ္ ငါ့ကို သူတို ့စက္ၿပင္ခိုင္းေနရင္ဒုကၡလို ့။ မၿပင္ေပးခ်င္လို ့ထက္ သိပ္ၿပင္တက္တာမဟုတ္ဘူး။ အဲ ကိုယ္စက္ကိုယ္ဆိုရင္ေတာ့ လာထားပဲ၊ သူမ်ားစက္က်ေတာ့ သတိထားရတယ္။) လခ ဘယ္ေလာက္ရလဲ။ "" ေလာက္ရတယ္ဆို ဟယ္ တဲ့။ ပူလိုက္တဲ့မ်က္ႏွာ။ တကယ္ေတာ့ သူတို ့နဲ ့ယွဥ္ရင္သာ မ်ားေနတာ။ သိပ္မ်ားတယ္လည္း မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္လခက မၿဖစ္စေလာက္ရယ္။ (ၿမန္မာကလာတဲ့ ၿမန္မာေတြ အတြက္ေတာ့ အင္ဂ်င္နီယာေတြထက္ ကြန္ၿပဳတာသမားေတြက လစာပိုရၾကတယ္။) အခုေတာ့ မရၾကေတာ့ပါဘူး။ ၂၀၀၀ ပတ္၀န္းက်င္က အေသလိုၿဖစ္သြားတယ္။ ဒါေတာင္ အခု ၁၈၀၀ ေလာက္နဲ ့လုပ္ေနတဲ့ေက်ာင္းက အသိတစ္ေယာက္ေတြ ့ေတာ့ ဘာလို ့လုပ္ရတာလည္းဆိုၿပီး ေၿပာမိေသးတယ္။ အခုေတာ့ မရၾကေတာ့ဘူး။ စီးပြာက်တာေရာ၊ မၿပင္မဆင္ပဲ လိမ့္၀င္လာတာေရာ။

ဒီစလံုးမွာလည္ တကယ္ေတာ့ လြယ္တယ္လည္းမဟုတ္ပါဘူး။ ခက္လားဆိုလည္း အဲလိုလည္းမခက္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ၿပသာနာရိွတယ္။ ကြန္ၿပဳတာပိုင္းထက္ ဆက္ဆံေရးပိုင္းပါ။ ကုလားၿဖဴဘာသာရပ္က တခါတေလ ကြန္ၿပဳတာအသိထက္ ပိုအေရးပါေနတက္တယ္။ အခု ကၽြန္ေတာ္က ဆက္ဆံေရးေၾကာင့္ အလုပ္မွာ အေႏွာက္အယွက္ၿဖစ္ေနတယ္။

ဒါနဲ ့ သတိရလို ့ လြန္ခဲ့တဲ့ တႏွစ္ေက်ာ္က ကိုနတၱိက အလုပ္ထဲက အေၾကာင္းေတြ ေရးရင္ေကာင္းမယ္လို ့ အၾကံၿပဳခဲ့ဘူးတယ္။ အဲတုန္းကေတာ့ ၿငင္းခဲ့ေပမယ့္ အခုေတာ့ အေတြ အၾကံဳသေဘာမ်ိဳးနဲ ့ ေရးဖို ့စဥ္းစားမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုမၸဏီနဲ ့ဆိုင္တာေတြ ေတာ့ ေရးလိုမရဘူးေပါ့ေလ။

တကယ္ေတာ့ မလြယ္လိုက္တဲ့ ပလံုဂြမ္ဆရာဘ၀။
(ဟို Google တို ့ဘာတို ့က ဂုရုၾကီးေတြေတာ့ မပါဘူးေပါ့ေလ။)

ပန္ဒိုယာက IT သမားမဟုတ္ဘူးလားဆိုတာေၾကာင့္
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က မင္းတို ့ေတာ့ အဆင္ေၿပေနၿပီေပါ့လုို ့ လွမ္းေၿပာတာေၾကာင့္

ေရးၿဖစ္သြားတာပါ။

တခါတေလေတာ့လည္း Google တို ့ Microsoft တို ့ Mozilla တို ့ စသည္ၿဖင့္ အိမ္မက္ေတာ့ မက္မိခဲ့ပါတယ္။ဟား..ဟား။ :P (ေအာ္ အိမ္မက္..အိမ္မက္)

(အခုေတာ့ မမက္ေတာ့ပါဘူး။ မၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။) :)

နတ္ဆိုး

2008-11-17T09:12:00.003+08:00

Obstacles? Difficulties? ....?
You all are welcomed.
I am kind of trying to use my skills only by the time you are around me.

2008-11-16T11:57:00.012+08:00

Dear Ba Gyi San

How are you?

It has been a long time that I don't even write a letter to you. Though I knew, you will be waiting for my letter, it was very difficult for me to write a letter since last year - every day was full of sadness and disappointment. I remember, the last time I sent a letter to you was a day last August, slightly over 1 year ago. Since then, I have a lot of things to share with you but they are not going according to the way I want.

As I mentioned in my previous letters, this - small but developed - country has a lot of things to learn from both good or bad aspects. You laughed me when I told you about my feeling at the time I see this country's developments. Everything emerges from nothing makes me impress, on the other hand, their social problems in the society warn me not to follow, and make me respect to our own culture. Beside, with the given slim freedom, I wonder it will lead this country to a difficult situation in the future. Yes, Ba Gyi San, I also do believe what you told me that our homeland can be one of the best nations in Asia, if we have a government of free ,equal and good. One day, I do believe all the goodness will be materialized. Yes, Deal! Ba Gyi San.

Ba Gyi San, do you know that I am facing a downturn at work? But I never forget that I am a Burmese and never give up in this kind of situation. Now I am trying to recover, but it is still a big problem to decide where I ought to go. I really admire you because you could make a strong decision even when you were younger than my age, and followed it without betraying.

You know, Ba Gyi San, now this tiny country is also facing the global financial crisis which was started from United States by some greedy companies, perhaps, you have already known about it. I have been heard that some of the foreign workers, including Burmese, are unemployed as a consequence of the crisis. The experts say following year will be worse than now. There will be more troubles for our Burmese. I don't mean to make you sad and worry. Yes, Ba Gyi San, there are a lot to tell you about global recession, DR Congo civil war, US president election, and about Burmese inside, or outside. But I don't want to tell about them now. I will do in the next letters and wait for it :) .

Hope you will be fine and happy , Ba Gyi San.

Yours,

Tay Mon

*[update for learning English: put some commas, dashes, semi-colons, and colons for better reading. 11Mar2009

2008-11-10T19:31:00.023+08:00

ဒီေန ့ ပက္စ္ပိုတ့္သက္တမ္းက ၅ လက်န္ေသးေသာ္လည္း သက္တမ္းတိုးဖို ့ သြားခဲ့သည္။ မသြားခင္ သြားႏွင့္ပီးေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားထံမွ သတင္းစုသည္။ အမ်ိဳးမ်ိဳးၿဖစ္ေန သည္မဟုတ္ပါလား။ တပတ္တမ်ိဳးေလာက္ ေၿပာင္းေနၾကေတာ့။ ၿပင္ဆင္စရာရိွတာ ၿပင္ဆင္ပီး ၄ နာရီ သံပတ္ေပးလိုက္သည္။ သံပတ္ကေတာ့ အခ်ိန္မွန္စြာ ေအာ္သည္။ လူက အခ်ိန္မမွန္လို ့ မထခ်င္။ သို ့ေသာ္မၿဖစ္ - မသြားမပီး၊ မတီးမမည္ - ဆိုတဲ့ စကားလည္း ရိွေသးသည္ဆိုေတာ့။ (ဟီး.. ရိွမရိွမသိဘူးေနာ္။ လာပီး မရစ္နဲ ့။ ) ဒီလိုနဲ ့မ်က္ႏွာသစ္၊ သြားတိုက္၊ ပလုပ္က်င္း၊ မ်က္ႏွာသုတ္၊ အိပ္ရာသိမ္း ၊ သမ္းေ၀ (အမွန္ေတာ့ အဲဒီ မူလတန္းေက်ာင္းဖတ္စာမွာ သမ္းေ၀ပါထည့္ရမွာ) ေဘာင္းဘီေလး၊ အက်ၤ ီေလးလည္း အ၀တ္ေဟာင္း ေတာင္းထဲကေန ၿပန္ထုတ္ပီး ၀တ္တာလည္းပါသည္ေပါ့၊ ေနာက္ တက္ကစီေခၚပီးသကာလ၊ ငိုက္စိုက္ငိုက္စိုက္ ႏွင့္ သြားသည္ေပါ့။

၄ နာရီခြဲေက်ာ္တြင့္ သံရံုးေရွ ့သို ့ ေရာက္သြားသည္။ ခပ္ေခ်ာေခ်ာေကာင္မေလး တစ္ေယာက္အပါအ၀င္ လူ ၄၊ ၅ ေယာက္ေလာက္ထိုင္ေနၾကသည္။ နံပတ္အစဥ္ကိုိ ၾကည့္ေတာ့ ၂၄။ (ေနာင္မွသိရသည္မွာ ထိုေကာင္မေလးက နံပါတ္ ၂ ၿဖစ္ပီး၊ မနက္ ၂ နာရီကတည္း လာထိုင္ေနၿခင္းၿဖစ္သည္။) ကိုယ္လည္း စာရင္းတြင္ ၿမန္မာ အနာဂါတ္သမၼတ၏ နာမည္ ၀င္ေရးပီးေသာ္၊ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။ အခ်ိန္ၿဖဳန္းတက္သူမဟုတ္ေလေတာ့။ :D ဖုန္းထဲမွာပါတဲ့ဂိမ္းေလးကို ကစားလိုက္တာ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ ကုန္သြားသည္။ မဆိုး။ ပီးေတာ့ ဘာလုပ္ရမည္နည္း။ စာအုပ္လည္းပါမလာခဲ့။ သူမ်ားေတြလိုေဆာ့စရာ ဂိမ္းပေလယာလည္း မရိွ။ ေကာင္မေလးကို ေရွ ့တည္တည့္ကထိုင္ေနၿပီး အၾကာၾကီး ၾကည့္ေနလို ့လည္းမဟုတ္။ ရိွတာမွ ဒီ ၄၊ ၅ ေယာက္ေလာက္ဆိုေတာ့ နားလည္ေပးရမည္ေပါ့။ ေတာင္လွည့္ေၿမာက္လွည့္၊ ဖင္ကုတ္ ေခါင္းကုတ္ပီးေသာ အခ်ိန္ကေတာ့ မိုးစင္စင္လင္းပီ။ ဗိုက္ကလည္းစာသည္။ ေခြးမသားေတြ (ၾကိတ္ဆဲရံုတင္ပါ)။

၆ ခြဲေလာက္တြင္ ေရႊတို ့ ၿဖစ္ေနၾကမ်ား ၿဖစ္ၾကေလသည္။ လူတစ္ေယာက္က ေရာက္လာပီး သံပံုးေလးထဲမွာထည့္ထားသည့္ စာရြက္ကို ထုတ္လာကာ အဲဒီစာရြက္ကို အတည္လုပ္ေလသည္။ သူေၿပာသည္မွာ မေန ့ည ၁၁ နာရီကတည္းလာေရးပီး ၊ ပန္းၿခံထဲမွာ သြားအိပ္ေနသည္တဲ့။ ေကာင္းလိုက္ေလၿခင္း။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ ့စာရြက္ထဲမွာ လူ ၁၇ ေယာက္ေလာက္ရိွသည္။ ကိုယ္တို ့ေရးထားေသာ စာရြက္က အေယာက္ ၄၀ ေက်ာ္ေနပီ။ နံပါ ၂ ေကာင္မေလးက သူ ၂ နာရီထဲက လာေစာင့္ေၾကာင္း၊ ဒီစာရြက္ကိုမေတြ ့လို ့ ခံုေပၚတင္ထားတဲ ့ စာရြက္ေပၚမွာသာၿဖည့္ေၾကာင္း ေၿပာေလသည္။ ကိုယ္လည္း၀င္ေၿပာသည္။ ခင္ဗ်ားတို ့ အေစာၾကီးေရးထားတယ္ဆိုလည္း ထိုင္ေစာင့္ေပါ့။ အခုေတာ့ ဘယ္သူက သိမလဲလုိ ့။ ေကာင္မေလးကို သနားလို ့.. ဟိ။ ေနာက္ေတာ့ သူတို ့ဟာက ပိုၿပည့္စံုတယ္ စသည္ၿဖင့္ ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုေတြေၿပာၾကပီးေတာ့ အဲဒီလူၿပန္သြားသည္။ (သူတို ့ ကို မွားသည္မွန္သည္ မေၿပာပါ။) ကိုယ္တို ့ေရးထား တဲ့စာရြက္ထဲမွာပါတဲ့ အမေလးတစ္ေယာက္က စိတ္ၿမန္သည္ပံု။ သူတို ့ထဲက လူေတြကို ကိုယ္တို ့ စာရြက္ထဲ ကူးထည့္္ေပးလိုက္သည္။ ေအးေရာ။

ဒီလိုႏွင့္ ၈ နာရီ အေက်ာ္ေလးမွာ သံရံုးတံခါး (တံခါးေနာ္) ဖြင့္သည္။ အထဲ၀င္ပီးထိုင္လို ့၇တာေပါ့ေလ။ ၉ နာရီေလာက္မွာ တိုင္းၿပည္၏ ၀န္ထုတ္၀န္ပိုးမ်ား ကားတစ္စီးၿဖင့္ေရာက္လာၾကပီး အေတာ္ၾကာေသာ္ စတင္အလုပ္လုပ္ေလသည္။

ေၿခေညွာင္းေအာင္ ရပ္ေနရပီး (မေလာက္ငွေသာခုံကို အမ်ိဳသမီးမ်ားဦးစားေပးေသာအားၿဖင့္ မထိုင္ခ်င္၊ ကိုယ္က ႏိုင္ငံၾကီးသားမဟုတ္လား) နာမည္ေခၚသံၾကားသည္။

"ဟုတ္ကဲ့ အမ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ဒီဇင္ဘာအထိ အကုန္ေဆာင္မွာပါ။ သက္တမ္းလည္း တိုးမယ္။"

အေဒၚ၊ ဒါမွမဟုတ္ အန္တီဆိုေသာ စကားလံုးကို မေခၚၿဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားထိန္းေနရသည္။ ေတာက္.. ငါႏွယ့္။

"ဒီဇင္ဘာထိေဆာင္တာ ရတယ္။ EP ဆိုေတာ့ ၁၂၀ ေပးရမယ္။ ဒီေတာ့ ၁၀ လစာ ၁၂၀၀ ၊ သက္တမ္းတိုးခ ၃၀၀ ။ စုစုေပါင္း ၁၅၀၀။ ေဆာင္မွာလား။ "

ကုိယ္က သိပ္ပီးႏွေမ်ာတက္တဲ့သူမဟုတ္။ သံုးစရာရိွရင္ သံုးသည္။ ဒါေပမယ့္ ဒီတခါေတာ့ အေတာ္ ႏွေၿမာသြားသည္။ ေတာက္.. က်ေၿပာက္သြားတာမွ ငါေကာင္းေကာင္းေနသာႏိုင္ဦးမယ္။ စစ္လို ့လည္း ရမည္မဟုတ္။ စကားလည္း မ်ားမ်ားမေၿပာခ်င္။ ေရႊေခါင္းေတာ္သာ အသာ ၿငိမ့္ၿဖစ္သည္။ လုပ္ထားၾကႏွင့္ဦးေပါ့ကြာ။

အဲ.. ပီးသြားေတာ့ ေနာက္ထပ္ ၂ ခြဲ နာရီးနီးပါးေလာက္ ထပ္ပီးေစာင့္ရသည္။ ေၿခဖ၀ါးေတြ ပူလို ့။ ေနာက္ဆံုး ကိုယ္က ၁၅၀၀ ေပးေတာ့ သူကလည္း ၃ ႏွစ္သက္တမ္းတိုးေပးထားသည့္ တံဆိပ္တုံးထုထားေသာ ပတ္စပိုတ္နဲ ့ ေၿပစာကို ေပးသည္။ ႏွတ္မဆက္ပဲ ၿပန္ခဲ့သည္။ဒီလိုေနရာမ်ိဳး ၿပန္မလာခ်င္။

လမး္တြင္မိုးကလည္း ရြာသည္။ မိုးရြာထဲ လမ္းမေလွ်ာက္ရသည္ေတာင္ ၾကာပီ။ ေၿခေထာက္ေတြ စိုရြဲရြဲနဲ ့ ေဆးခန္း၀င္သည္။ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က ဘယ္ေဒါက္တာႏွင့္ ေတြ ့မလဲတဲ့။ နာမည္ဖတ္ၾကည့္ပီး ဘယ္သူႏွင့္ ေတြ ့ရမွန္းမသိ။ ၿမန္ၿမန္ပီးတဲ့သူနဲ ့ေတြ ့မယ္လို ့ေၿပာလိုက္သည္။ ခဏေနေတာ့ ဆရာ၀န္ခန္းမွ ေဒါက္တာမ ငယ္ငယ္ေလးထြက္လာသည္။ ခ်စ္စရာေလး။ :D ငါႏွယ္ ဒီေန ့ကံကို မေကာင္းဘူး။ ကိုယ့္ရဲ ့ေဒါက္တာက ေယာက်ၤားၾကီးၿဖစ္ေနမွန္း အထဲ၀င္ေတာ့သိလိုက္သည္။ ေနာက္ဆို စလံုး က်ားမ နာမည္ ကြဲတာေတြ ကို ေလ့လာထားဦးမွ။ ဒီလိုနဲ ့ အဲဒီ ေယာကၤ်ား ေဒါက္တာၾကီးကို ၀င္ပီး ညာသည္။ မတက္ႏိုင္ဘူးေလ ေယာကၤ်ားၾကီးဆိုလည္း ညာရမွာပဲ။ သူလည္း သိသိၾကီးႏွင့္ ၿပံဳးၿပံဳးၾကီး လက္ခံလိုက္သည္။ အိပ္ၿပန္ေရာက္ေတာ့ အိပ္ေမာက်သြားေတာ့သည္။

2008-11-08T23:13:00.016+08:00

မေန ့က သူငယ္ခ်င္း အသစ္ေရာက္ေတာ့ ဒီေန ့ ဘူးဂစ္(စ) ဖက္ ေလွ်ာက္သြာမိတယ္။ တိုက္ကို အေရာင္ခ်ယ္ထားတာ သူမ်ားနဲ ့ မတူလို ့ လွေနသလိုပဲ။

ဘယ္လိုကေနတာလဲမသိဘူး။

ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္.. စြဲလန္းခ်င္စရာေလး.. :D (နာဘူးလို ့ေတာ့ မေတြးနဲ ့.. ေနာက္ေတာက္ေတာက္ရယ္ပါ)

လေတာင္ၿပည့္ေတာ့မယ္။

MRT ေပၚ၊ လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ အခါမ်ိဳး မွာ အေတြးေတြ မ်ားၿပီး ေနေပမယ့္.. အိမ္ၿပန္ေရာက္တာနဲ ့ အာရံုမရေတာ့လို ့ ဘေလာ့ေပၚမွာလည္း ဘာမွေရးစရာမရိွဘူး။ ဒီေတာ့ ေပစုတ္စုတ္ ဘေလာ့ ဆိုေတာ့ ေပစုတ္စုတ္ ပံုေလးေတြပဲ တင္ပါတယ္။ ေပစုတ္စုတ္ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္လည္းပါတယ္ေပါ့။ ေအးေလ ေပစုတ္စုတ္ ဘ၀ေလးပဲကိုး။ ဒီေတာ့ ေပစုတ္စုတ္ လူေတြ ပဲ လာဖတ္ၾကမယ္။ (ဟိ..ဟိ.. ေနာက္တာေနာ္။ ဆြဲဆန္ ့စဥ္းစားလိုက္တာ ရွည္သြားတယ္။ :D) ေပစုတ္စုတ္ ၿဖစ္မွာေၾကာက္ပီး.. ေပစုတ္စုတ္ ကြန္မန္ ့ေလး မေပးပဲ ၿပန္မသြားနဲ ့ဦး.. :P

2008-11-01T15:25:00.001+08:00

သခၤ်ဳိင္း တစ္ခု
နတ္ဆိုးတစ္ေကာင္
ညတည၊ လတစ္စင္း
အိမ္မက္မက္ခဲ့
မနက္လင္းေတာ့ ၿပည္ေတာ္က စုန္းစုန္းပ်က္ေန။

2008-11-01T12:44:00.018+08:00

ဗုဒၵဘုရားရွင္က သူ ငါဟု၍ မရိွ၊ ရုပ္နမ္ သာရိွသည္။ သို ့မဟုတ္ ခႏၵာငါးပါးသာ ရိွသည္။ စိတ္ ၊ ေစသတိသ္ ေတြ သာၿဖစ္သည္။ ဒီလိုေဟာၾကားခဲ့သည္။ အ၀ိဇၨာ အေမွာင္မ်ားဖံုး လႊမ္းေနၿခင္းေၾကာင့္သာ ယံုမွား ၾကၿခင္းၿဖစ္ဟုဆိုသည္။ အက်ိဳးအေၾကာင္းဆက္ စပ္ၾကည့္ေသာအခါ ၿမင္မွဳ၊ ၾကားမွဳ၊ ထိေတြ႔မွဳ စသည္ အာရံု ၅ ပါး ေၾကာင့္ ႏွစ္သက္ၿခင္း၊ လိုခ်င္တက္မက္ၿခင္း စေသာ စိတ္မ်ား ၿဖစ္လာၾကသည္။ ထိုမွတဆင့္ ေစသတိသ္ေတြ ၿဖစ္သည္။ အၿမင္ေၾကာင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အသံကို ၾကားရေသာေၾကာင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ထိေတြ႔ရေသာေၾကာင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း ဒီေကာင္မေလးေတာ့ ငါခ်စ္သြားၿပီ။ ဒီေကာင္ေလးေတာ့ ငါႏွစ္သက္သြားၿပီ စသည္ၿဖင့္ သညာ အားၿဖင့္ မွတ္သား ေခၚဆိုၾကာသည္။ ထို သညာအားၿဖင့္ ေခၚဆိုၾကေသာ ခ်စ္ၿခင္းသည္လည္းေကာင္း၊ မုန္းၿခင္းသည္လည္းေကာင္း၊ တက္မက္္ၿခင္းသည္လညး္ေကာင္း အ၀ိဇၨာေၾကာင့္ ငါခ်စ္သည္၊ ငါလိုခ်င္တက္မက္သည္ ဟု၍ ၿဖစ္လာၾကရသည္။ အတၱဟုသည္ မရိွပါပဲလွ်က္ ရိွသည္ဟု ယံုမွားထင္ၿမင္လာၾကသည္။ ထိုအခါ အခ်စ္သည္လည္းေကာင္း တက္မက္ၿခင္းသည္လည္းေကာင္း အလြန္လႊမ္းမိုးေသာ အေနအထားၿဖင့္ လူသားတို ့၏ဘ၀တြင္ ပါ၀င္ပတ္သက္လာသည္။ ခ်စ္ေသာသူႏွင့္ ေကြးကြင္းရၿခင္းသည္ ဒုကၡ ဟု ဆိုၾကရသည္။ မရိွဟု ဆိုရမည္ၿဖစ္ေသာလည္း မသိသူေတြမ်ားလာေသာ အခါ ၿဖစ္လာေသာ အရာမ်ားကို လက္ခံ သိထားရသည္။ ေလ့လာရမည္။

အာရံုအမ်ိဳးအမ်ိဳးေပၚမူတည္၍ ၿဖစ္ေပၚလာေသာ ထိုစိတ္မ်ားသည္လည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲၿပားေနသည္။ ခ်စ္သည္ဟုပင္ ေခၚေစကာမူ၊ သူခ်စ္သည္ ႏွင့္ ကိုယ္ခ်စ္သည္ မတူ။ ကိုယ္ခႏၵာေပၚ တည္၍ ၿဖစ္လာေသာ ခ်စ္ၿခင္းမ်ိဳးလည္းရိွသည္။ အၿပဳအမူမ်ားေပၚ တည္၍ ၿဖစ္လာေသာ ခ်စ္ၿခင္း၊ အသံေပၚတည္၍ ၿဖစ္လာေသာ ခ်စ္ၿခင္း၊ ေလးစားေသာေၾကာင့္ ၿဖစ္လာေသာ ခ်စ္ၿခင္း၊ အေနၾကာ အၿမင္ၾကာလာေသာေၾကာင့္ တည္လာေသာ ခ်စ္ၿခင္း၊ စြမ္းရည္တခုခုကို ႏွစ္သက္ရာမွာ တည္လာေသာ ၿဖစ္ၿခင္း အမ်ိဳးမ်ိဳး အၿပားၿပား ရိွေလသည္။ ထိုအခါ ကြဲၿပားေသာ အခ်စ္မ်ားၿဖင့္ ကြဲၿပားေသာ လူတို ့နားလည္လက္ခံေနထိုင္ၾကသည္။ ခ်စ္ၿခင္း၊ ထိုစိတ္သည္ ေယာက်ၤား ၊ မိန္းမ သဘာ၀တြင္သာမဟုတ္၊ ကိုယ္ေနထိုင္ခဲ့ေသာ ေနရပ္၊ တိုင္းၿပည္၊ လူမ်ိဳး စသည္တို ့အေပၚတြင္လည္း ၿဖစ္ေလသည္။ အလွတရားေပၚတြင္လည္း ၿဖစ္သည္။ သဘာ၀တရားေပၚတြင္လည္းၿဖစ္သည္။ ပညာရပ္တစ္ခုေပၚတြင္လည္းၿဖစ္သည္။ သို ့ေသာ္ ေသခ်ာသည္မွာ ထိုသို ့ၿဖစ္ေစရန္အတြက္ ခိုင္လံုေသာ အေၾကာင္းတရား မ်ားစြာ ေပါင္းစပ္ထားသည္။ လူတဦးတေယာက္၏ ဆင္ၿခင္ႏိုင္စြမ္း၊ ပင္ကို မူလ စိတ္အခံ၊ အေတြ႔အၾကံဳ၊ ပတ္၀န္းက်င္၊ တန္ဖိုးထားမွဳ စသည္ မ်ားစြာေသာ အေၾကာင္းတရားတို႔ ၿဖင့္ဖြဲ႔စည္းထာသည္။ ထိုအေၾကာင္းမ်ား ကြဲလြဲလာသည္ႏွင့္အမွ် ခ်စ္ၿခင္းဆိုေသာ စိတ္မ်ားလည္း ကြဲလြဲလာသည္။ ဤနည္းၿဖင့္ အခ်စ္သည္ လူသားတို ့ အတြက္ ေၿပာၿပရန္ခက္ခဲေသာ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုၿဖစ္လာေတာ့သည္။

သို ့ေသာ္ ေနထိုင္ရွင္သန္ၾကသည္အခါ လူသားမ်ားသည္ အခ်စ္ စိတ္တခုတည္ၿဖင့္ ေနထိုင္ၾကသည္မဟုတ္။ ထို ့ၿပင္ အခ်စ္စိတ္ကို ၿဖစ္ေစေသာ အေၾကာင္းတရားမ်ားကုန္ဆံုးသြားေသာအခါ၊ နည္းပါးလာေသာအခါ သို ့တည္းမဟုတ္ လက္မခံႏိုင္ေတာ့ ေသာအခါ ထို ့ေၾကာင့္ၿဖစ္လာေသာ အခ်စ္သည္လည္း ေလွ်ာ့ပါးလာရသည္။ ကိုယ့္အေနအထားအလိုက္ ေပါင္းစပ္ညိွယူ လက္ခံေနထိုင္မွဳသည္ အခ်စ္စိတ္လိုပင္ အေရးၾကီးလာသည္။ ထိုအခါ နားလည္လက္ခံႏိုင္ၿခင္း၊ ႏူညံ့သိမ္ေမြ႔ ၿခင္း၊ သည္းခံၿခင္း၊ ေကာင္းၿမင္တက္ၿခင္း၊ အမွန္ၿမင္တက္ၿခင္း ၊ လိုက္ေလွ်ာ အေလွ်ာ့ ေပးၿခင္း၊ တဦးအေပၚတဦး ရိုးသားၿခင္း စသည္တို႔သည္လည္း အေရးၾကီးေသာ ကိစၥမ်ားၿဖစ္လာသည္။ ဘ၀တခုၿဖစ္သၿဖင့္ အေၿခအေန အခ်ိန္အခါႏွင့္ ေနထိုင္တက္ရန္ အေရးၾကီးသည္။

အခ်စ္ဆိုသည့္ ထိုစိတ္ေၾကာင့္ ၿဖစ္ေသာ ၿပသာနာမ်ားသည္လည္း ေနစဥ္ေနထိုင္ၾကသည္ ဘ၀တြင္ အလြန္လႊမ္းမိုးလြန္းသည္။ အမ်ားစုမွာ အ၀ိဇၨာေၾကာင့္၊ မသိမွဳေၾကာင့္ ၿဖစ္သည္။ အခ်စ္ၾကီးလို ့ အမ်က္ၾကီးသည္။ ခ်စ္သူႏွင့္ ကြဲကြာသြား၍ ဘ၀၏အခ်ိန္အေတာ္မ်ားမ်ား အဓိပၸါယ္မရိွၿဖစ္ရသည္။ အခ်စ္ေၾကာင့္ အသက္ဆံုးရသည္။ အခ်စ္ေၾကာင့္ စစ္ၿဖစ္ရသည္။ မည္သို ့ ဆိုေစ မသိမွဳသည္ အဓိက ၿပသာနာၿဖစ္သည္။ တကယ္တကယ္ ခ်စ္တက္ရန္၊ ထိုသို ့ ေသာ စိတ္ၿဖစ္ေပၚရန္ အသိ လိုသည္။ အသိရိွမွ အခ်စ္ စစ္မွန္ ေသာ စိတ္ကို ၿဖစ္ေစမည္။ ထိုအခါ ပူေလာင္မွု နည္းေစမည္။ ခ်စ္ခင္ စိတ္ရိွေသာ္လည္း စြဲလန္းမွဳကို နည္းေစမည္။ ၿဖစ္ပ်က္ေနသည္မ်ားကို သိေသာအခါ ၿပသာနာမွာ မၾကီးက်ယ္ေတာ့။ အမွန္တကယ္ ခ်စ္ၿခင္လွ်င္ မွန္ကန္စြာ စိတ္သြင္းႏိုင္ဖို ့လိုသည္။

ေယာနိေသာ မနသီကာရ

မွန္ကန္စြာ ႏွလံုးသြင္းၿခင္း ၿဖစ္ရမည္။ ထိုအတြက္ အသိလိုသည္။ အသိရိွရန္အတြက္ ၀ိရိယ ႏွင့္ သတိလို သည္။ [ကၽြန္ေတာ္က requirement referential circle ဟုေခၚသည္။ ]ထိုသို ့လူသားတိုင္းအတြက္ ၿဖစ္ရန္မွာ စိတ္ကူးမွ်သာ ၿဖစ္ႏိုင္သည္။ လူတိုင္းမက်င့္ၾကံႏိုင္။ ထိုအခါ လူတို ့သည္ ထိုၿပသာနာမ်ားႏွင့္ ပါ၀င္ပတ္သတ္ေနဦးမည္သာၿဖစ္သည္။ ေရွာင္လႊဲ၍ မၿဖစ္ႏိုင္။ တရားတခုအေနနွင့္ လက္ခံရန္သာၿဖစ္သည္။ ကိုယ္ လုပ္ႏိုင္လွ်င္ လုပ္ရန္သာၿဖစ္သည္။

စိတ္တခုၿဖစ္တၿဖင့္ တရားတခုသာၿဖစ္သည္။ မလြန္ဆန္ႏိုင္။ ၿဖစ္ေပၚသည္။ ေပ်ာက္ပ်က္မည္။ တစ္ေယာက္တည္းကို ခ်စ္ႏိုင္သည္။ ႏွစ္ေယာက္လည္း ၿဖစ္ႏိုင္သည္။ တစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ၿပီး ေနာက္တစ္ေယာက္ ေၿပာင္းခ်စ္သည္လည္း ၿဖစ္ႏိုင္သည္။ ခ်စ္ၿပီးမွ မုန္းသြားၿခင္းမ်ိဳးလည္း ၿဖစ္ႏိုင္သည္။ မည္သို ့ပင္ ၿဖစ္ေစကာမူ အခ်စ္စိတ္တစ္ခုတည္းၿဖင့္ မဆံုးၿဖတ္သင့္။ သူမပါ၀င္ပဲႏွင့္လည္း မဆံုးၿဖတ္သင့္။ မည္သို ့ ၿပဳမူၿခင္းသည္ အေကာင္းဆံုးၿဖစ္သည္ကိုေတာ့ ပိုမိုၿပည္စံုလာေသာတေန ့ ပိုမိုသိလာမည္။

ရိွရိွသမွ်ေသာ လူမ်ားအတြက္ အခ်စ္ကို ဆိုရန္မွာ မည္သို ့မွမၿဖစ္ႏိုင္။ အေၾကာင္းတရားတို ့ မတူေသာေၾကာင့္ၿဖစ္သည္။ ခက္ခဲ ရွဳပ္ေထြးလြန္းေသာ ပုဒ္စာ မဟုတ္။ သို ့ေသာ္ ကိုယ္ဖသာ သာ ေၿဖရွင္း၍ ရႏိုင္သည္။ အေၿဖတို ့သည္နီးစပ္တူညီႏိုင္သည္။ ၾကိဳးစားၾကပါေလ။ဘ၀သည္ အခ်စ္တခုတည္းႏွင့္ ဖြဲစည္းထားၿခင္း မဟုတ္ေၾကာင္းကိုလည္း သတိၿပဳၾကသင့္သည္။ အေရးၾကီးသည္လည္း မဟုတ္၊ မၾကီးဘူးလည္း မဟုတ္၊ အစိုးမရေသာ အေသ မဟုတ္ေသာ ေလာကတြင္ အရွင္ ေနထိုင္၊ ေတြးေတာ၊ က်င့္ၾကံဖို ့လိုသည္။

---

ကၽြန္ေတာ္အတြက္ေတာ့ အခ်စ္သည္ ၿပသာနာ မၿဖစ္ခဲ့။ ကိုယ္တြင္ ကိုယ့္အၾကိဳက္ရိွသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ေသာ ေကာင္မေလးမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳက္ေသာ အေနအထား၇ိွသူမ်ားသာၿဖစ္မည္။ ေသခ်ာသည္။ ရုပ္ကိုသာေၿပာသည္မဟုတ္၊ စိတ္ပိုင္းကိုလည္းေၿပာသည္။ စိတ္ကို ဘယ္လိုသိသလဲဆိုသည္ကေတာ့ ေၿပာၿပရန္ခက္ခဲသည္။ ကိုယ္အေလ့အက်င့္ ႏွင့္ ကိုယ္သာၿဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္သက္ေသာ အေရအေသြး၊ စိတ္ေနစိတ္ထား၊ သေဘာထား၊ ရုပ္ရည္ ရိွသူမ်ားကို သာ ခ်စ္ၿခင္းဆိုတဲ့ စိတ္ၿဖစ္ေပၚသည္။ ေခ်ာေမာလွပၿခင္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ၾကည့္လိုစိတ္ရိွေသာ္လည္း ခ်စ္လိုစိတ္ ၿဖစ္ဖို ့မေသခ်ာ။ ေခ်ာေသာ္လည္း မခ်စ္ၿဖစ္သည္ကိုေတြ ့ ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ေသာ ေကာင္းမေလးသည္ ကၽြန္ေတာ္ကို ၿပန္ခ်စ္မည္ဆိုတာကို လည္း အေသအခ်ာ ယံုသည္။ (မခ်စ္ဘူးဆိုရင္လည္း မတက္ႏိုင္ဘူးေပါ့ေလ) :P

နတ္ဆိုး။

(အေဒၚၾကီး ၀၀ ပန္ဒိုယာ တက္လို ့ ေရးရတာ ၿဖစ္သည္။)

2008-10-28T10:02:00.024+08:00

One morning last September, I was sitting in front of the computer, surfing the internet, reading the blogs and was feeling angry at the article written by a famous Burmese blogger, when I saw her on the street walking toward the bus stop, and I started aware of my quick heart-beating. She was going to pass through under my house. I ran to the back window, looking forward with an excitement. A moment later, she appeared elegantly to my view - not noticing that someone was looking interestingly at her. Nice height. And great shape! She was wearing a blouse, a mini-skirt and a pair of one or two inches high-heel. She is different from the others in this country that she is always walking so gently, attracting all the people while the rest are rushing for their uncertainty.

I did feel shy for looking a girl passionately from the back - but somehow it was stubbornly refused to turn back till she disappeared from my sight. When I sat back, I could feel my warm and quick circulation twisting turning with several images of her. Several questions in my brain too. What is she doing? Where she is going to? Is she a Burmese or a girl born in this land? I got no answer and at the end, I did not want to do anything except carelessly laid down on the sofa, and was watching a Chinese martial art movie to get away every thought of her. Given the state of my situation loving, interesting or having a desire for a beautiful girl like her is totally imprudent as I am an ugly guy. Fortunately, or unfortunately, I never see her again at that place since then.

I saw it was 4 minutes, shown on the Station’s TV, to wait for the next train going to the east while I was walking up to the Station. I heard a voice calling my name and a guy was coming over to me quickly, and seemed happily. It was my friend migrated to this country nearly 1 year earlier than me - now he is settling in here with a good earning. After greeting each other with the big smiles, and friends-say-words, I noticed that a girl was standing after him, at a near distance. She was looking at us with curious and nearly smiling eyes. I took aback for a few seconds as she was the one giving me the dreams for days ago. I simply thought that I was going to be a lucky guy and all the destinies were helping well to me to see her again.

*[update for learning English: put some commas, dashes, semi-colons, colons, and little changes for better reading.
11Mar2009

(ကလားၿဖဴဘာသာၿဖင့္ေရးခ်င္လုိ ့ စိတ္ကူးေပါက္ရာ ေလွ်ာက္ေရးထာတာၿဖစ္သည္။)

2008-10-27T00:32:00.010+08:00

စီးပြားေရးက်လို ့လားမသိ၊ သေဘၤာေတြ အရင္ကထက္ နည္းေနသလိုပဲ။

တညလံုးမအိပ္ခဲ့ရ၊ (ဖဲရိုက္ေနလို ့ :D)
မနက္ေရာက္ေတာ့ ေနထြက္ခ်ိန္ေလးကို ေထာက္တိုင္ေလး ေထာင္ပီးေစာင့္သည္။

သို ့ေသာ္ ေနက ထြက္မလာခဲ့။ ေအာ္သူတို႕လို ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူးဆိုလည္း အေကာင္းသား။ (အခုေတာ့ အိပ္ခ်င္မူးတူး)။ ဘာပံုမွ ထက္မရိုက္ပဲ စန္ ့စန္ ့ၾကီး အိပ္ခဲ့သည္။ (တေယာက္တည္း)

ႏွစ္ဘူးေတာ့ ႏွစ္ဘူးပါပဲ။ စိတ္ကူးယွဥ္စရာ ေတာ့ မပါ။

ကိုယ္နဲ ့ေတာ့ မဆိုင္။ ဒါေပမယ့္ ေက်းဇူး။ အလုပ္တရက္ ပိတ္သည္။

2008-10-23T21:43:00.009+08:00

အေမ....
ဒီ စကားလံုးႏွစ္ခုတည္းနဲ ့တင္ အရာရာ ၿပီးၿပည့္စံုေနေသာ...

အေမ စာအုပ္ေဘးမွာခ်ကာ ေနၾကာေစ့ စားေနသည္။

2008-10-14T08:49:00.003+08:00

သီတင္းကၽြတ္ၿပီ

ေကာင္းကင္ေပၚမွာ မီးပုန္းပ်ံလည္း မေတြ ့ဘူး။
အိမ္ေတြေပၚမွ ဆီမီးလည္းမေတြ ့ဘူး။
သာသာ ထိန္ေနတဲ့ လမင္းလည္းမရိွဘူး။
ေပ်ာ္၀င္ေနတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြလည္း မေတြ ့ဘူး။
မီးပုန္းတြန္းေနတဲ့ ကေလးေတြရဲ ့ အသံလည္း မၾကားရဘူး။
မီးသရဲဆိုတာလည္း မၿမင္ရဘူး။
သီခ်င္းဆိုသံ၊ ေပ်ာ္ရြင္ေအာ္ဟစ္သံေတြ မၾကားရဘူး။
ၾကည္ႏူးစရာမရိွဘူး။ လြတ္လပ္မွဳမရိွဘူး။

တကယ္ပါ။ ငါတိုင္းၿပည္ကို ငါခ်စ္တယ္။ ငါဓေလ့ေတြကို ငါ ႏွစ္သက္တယ္။
ငါယဥ္ေက်းမွဳ ့ေတြကို ငါၿမတ္ႏုိးတယ္။ ငါတို ့လူမ်ိဳးကို ငါအထင္ၾကီးတယ္။
ငါ့တိုင္းၿပည္မွာ ရွင္သန္ခြင့္ ရခဲ့တဲ့အတြက္ ငါ ဂုဏ္ယူတယ္။

2008-10-07T14:49:00.006+08:00

2008-10-06T18:12:00.004+08:00

ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုး မွိဳင္းညိုေနသည္။ ကားလမ္းမၾကီးတစ္ေလွ်ာက္ လူေတြ၊ ကားေတြလည္း ရွင္းလာသည္။ ေလကလည္း တိုက္လို ့ လာသည္။ မိုးသည္းေသာ မိုးမ်ားေသာ အရပ္မဟုတ္ေပမယ့္လို ့ ေတာင္ေပၚမိုး က တခါတေလ သည္းၾကီးမဲၾကီး ရြာတက္သည္။

သားအမိႏွစ္ေယာက္ ကားလမ္းမအတိုင္း စက္ဘီးကိုတြန္းရင္ သုတ္သုတ္ ေလွ်ာက္လာၾကသည္။ မိခင္ေရာ သားငယ္ကပါ မိုးမိမည္ကို စိုးရိမ္ေနၾကသည္။

"သားေရ၊ သြက္သြက္ေလွ်ာက္ မိုးက ၾကီးမယ္ထင္တယ္"
"ဟုတ္တယ္ အေမ"
"ဒီ သားၾကီးတစ္ေယာက္လည္း ဘယ္ေလွ်ာက္သြားေနမွန္းမသိဘူး။ မိဘကို လာၾကိဳခိုင္းလိုက္ရင္ ေပၚမလာေတာ့ဘူး"

ေကာင္းကင္က ေမွာင္သည္ထက္ ပိုေမွာင္လာသည္။ တိမ္မည္းမည္းေတြက ေကာင္ကင္ေနရာ အႏွံအၿပား ေရႊလွ်ားေနၾကသည္။ လွ်က္စီး ေတြလည္း တခ်က္တခ်က္ လင္းသည္။ သည္ မိုးေၾကာင့္ပဲ ေစ်းေစာေစာ သိမ္းခဲ့ၾကသည္။

"အေမ၊ သားတို ့နင္းသြားတာေကာင္းမယ္" ၄ တန္းေက်ာင္းသား သားငယ္က လူၾကီးစီး မိန္းမစီး စက္ဘီးကိုတြန္းရင္ သူ ့အေမကို ေၿပာလိုက္သည္။

"ေအး၊ ဟုတ္တယ္ အေမ့ကို တင္ၿပီးေတာ့ သားနင္းႏိုင္ပမလား"

စိုးရိမ္ေပမည္။ သူဖသာဆိုလွ်င္ ေကာင္းေကာင္း စီးနင္းႏိုင္ေပမယ့္ အေမကိုတင္ၿပီးေတာ့ နင္းႏိုင္ပလား။ ေတာင္ေပၚေဒသႏွင့္ ေလွ်ာ္ညီစြာ အတက္အဆင္းက ရိွေသးသည္။ အသက္ကလည္း အေတာ္ကို ငယ္ေနေသးသည္။ စက္ဘီးေတာင္ အိမ္နီးနား ပတ္၀န္းက်င္တြင္သာ စီးဖူးေသးသည္။
မိခင္ကလည္း စက္ဘီး မစီးတက္။

"ရမယ္ထင္တယ္။ စီးၾကည့္မယ္ေလ အေမ"
"ေအး၊ ဒါဆိုလည္း ဧရိပ္သာ ကုန္းေက်ာ္သြားမွ စီးၾကမယ္။ လာ..သား"

ဧရိပ္သာကုန္းေပၚေရာက္ေတာ့ သားငယ္က စက္ဘီးကို ခြၿပီး စနင္းသည္။ ယိုင္တုိင္တိုင္ႏွင့္ နည္းနည္း သြားၿပီးေတာ့ သူအေမကို လွမ္းေခၚသည္။

"အေမ တက္ေတာ့ ရၿပီ"
"ေအး၊ သားၿဖည္းၿဖည္းနင္းေနာ္၊ အေမ တက္ၿပီ"

စက္ဘီးက ယိုင္ထြက္သြားသည္။ သံုးေလးခါေလာက္ ဘယ္ညာရမ္းသြားေတာ့ မိခင္က စိုးရိမ္စိတ္ ႏွင့္ ခုန္ဆင္းလိုက္သည္။

"အဲ... သားရပမလား"
"ရတယ္အေမ၊ ၿပန္တက္ .. ခုန္မဆင္းနဲ ့ .. သားထိန္းႏိုင္တယ္"

မိခင္က စက္ဘီးေပၚ ၿဖည္းၿဖည္းတက္လိုက္သည္။ သံုးေလးခါေလာက္ ထပ္ရမ္းသြားၿပီးေတာ့ သူ စက္ဘီးကို ၿငိမ္ေအာင္ ထိန္းလိုက္ႏိုင္သည္။ သားငယ္က အားထည့္ၿပီး စက္ဘီး ကို စနင္းသည္။ သူမွာ ထိုင္ခံုေပၚမွာေတာင္ ထိုင္ဖို ့မမွီ။ သူမ်က္ႏွာက စက္ဘီး လက္ကိုင္ကို ေက်ာ္ရံု။ သူ မတ္တပ္ရပ္ၿပီးနင္းသည္။ မိခင္ မိုးမိမွစိုးေသာေၾကာင့္နင္းသည္။ စက္ဘီးေလး ဟိုယိမ္း ဒီယိမ္း ႏွင့္ လမ္းမၾကီးအတိုင္း သြားေလသည္။ မိုး မရြားေသး။ လွ်က္စီမ်ားေတာ့ လက္လို ့ ေနသည္။

--------------------------------------------------------

အကိုလတ္ မဂၤလာ ေဆာင္ေတာ့မည္။ ငယ္ငယ္က ငါ့ကို အေမေၿပာၿပဖူးတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလး အမွတ္တရေပါ့။ အဲေန ့က မိုးမမိခဲ့ၾက။

2008-10-04T17:13:00.009+08:00

F1 ဓာတ္ပံုေတြေပါ့။
ဒီလို အားရပါးရ အားေပးၾကတယ္။

ဒီေလာက္ၿမန္တဲ့ ကားေတြကို မရမက ၾကိဳးစားရိုက္ယူၾကတယ္။

စင္ေပၚမွာေကာ၊ စင္ေအာက္မွာေကာ အံုလို ့

အေနာ္ကေတာ့ ဒီလို ေလးေတြ ပဲ လိုက္ရွာေနတာ.. ဟိ

သူေလးလညး္ ပင္ပန္းမွာပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ဟိုဟိုဒီဒီ သြားၿပီးတဲ့ အထိ ဒီကေလးမက ဒီမွာပဲ.. ေၿခသလံုးေလးေတြေတာ့ ေညာင္းေနဦးမွာပဲ.. :D

ဖာရာရီကေတာ့ ေနရာတကာပါပဲ .. သူကား တစ္စီေလာက္ေတာ့ အိမ္မက္မက္လိုက္ဦးမယ္.. အဟိ.

ေနာက္ဆံုး.. ေရအိမ္မွာ နတ္ဆိုး တစ္ေကာင္းေတြ ့တာ.. လက္ကလည္း မေနဘူး။

2008-10-04T10:56:00.009+08:00

Today, I am not feeling well. I got cold two days ago and felt sick at yesterday morning. As very lazy to go to the doctor, I went to the office, instead, and working, finishing my jobs with huge efforts to against the running hot eyes, the running nose, and rough and painful throat . Keying two lines of code, wiping out the streaming liquid from the nose with a tissue, trying to clear my throat with a husky sound, thinking and keying again. I was really busy the whole day. The nostril started to feel hurt as teared by rushing so many time with the tissues. Every time I sneezed, I reluctantly said sorry in whisper, and everybody pretended as it was nothing. I felt the whole body was cold for a second or two then went normal.

Though it was sunny outside and the temperature was around 20° C inside by the air conditioner. I was very cold like 5° C, seemingly my hand were going to freeze. This kind of cold is totally different from the one we enjoy in winter. I had to drink several cup of hot water to make the body warmed. Among the worse, it was one that the air conditioner was right above my head. I opened the Winamp player, chose some of my favorite songs randomly, and followed them to be looked like I was fine. It is a Friday and I did not want it to be a bad day. But sadly it did.

Every time I feel sick, I am thinking of making exercise with a good understanding of the value of health, just like others. I am thin but healthy and robust originally, but after years of careless living for the health and getting older, now my body is starting to change to be weak. Since I got a job as a programmer few months after the final year exam in UCSM, most of my time was used in front of the 14", 15", 17" computer screens. As I have been living in Virtual World for 4 years now I almost forget about hiking, making unsmooth trips around the rural areas, playing energetic games with my friends. All these are just a sweet memory for me now. All what I am doing is typing, keying, reading, chatting, and thinking during these 4 years. Additionally, I have come to wear a glass to be clear my vision on the world. So sad? Absolutely.

It seems like the time in Singapore is faster than in Burma. Months pass before you notice then years come to us silently. I do not feel sad as it is out of our hands and we have to enjoy every moment - whatever it is 16 years old or 40 years old.

Well, it is better of doing than saying - let's avoid wasting the time.
Be a great day! :)

NattSoe

*[update for learning English: put some commas, dashes, semi-colons, colons, and little changes for better reading.
11Mar2009

2008-09-24T21:37:00.005+08:00

ငါ့စြန္ေလး ေကာ့သြားၿပီ

အခုေတာ့ ငါလည္း ေၿပာင္းလည္းခဲ့ၿပီပဲ။
လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ အနည္းငယ္ကဆို ငါစိတ္ကူးေတြက လန္းဆန္းလို ့. တက္ၾကြလို ့..
စိတ္ကူးနဲ ့ငါ့ၾကားမွာ ငါ့ခ်စ္သူေတာင္မရိွခဲ့ဘူး။
လကၻက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ရင္း၊ ၿမိဳ ့ထဲပလက္ေဖာင္းေတြေပၚလမ္းေလွ်ာက္ရင္း...
တိမ္ေတြၾကည့္ရင္း၊ ေတာင္ေတြတက္ရင္း...
ယူကလစ္ပင္ၾကီးမွီရင္း..
ေလတံခြန္လႊတ္ရင္းနဲ ့
ငါ့အေတြးေတြကို ဆန္ ့ထုတ္ဖို ့လုပ္ေနခဲ့တယ္။
၀ါးပင္ေလးခိုးလာ.. ၀ါးရံုေလးၿဖစ္တဲ့အထိပ်ိဳးရင္း
၀ါးရံုရဲ ့အလွတရားကို အၾကားၾကီးငါ ၾကည့္ခဲတယ္။
ဘာမွမဟုတ္ေပမယ့္ သြားတိုက္ေဆးနည္းနည္းကို ေရကန္ထဲထည့္
ပတ္ခ်ာလည္ေနတာကိုလည္း အခါမ်ားစြာ စြဲစြဲလမ္းလမ္းၾကည့္ခ့ဲတယ္။
အဲဒီတုန္းကဆို..
လတ္ဆတ္တဲ့ စိတ္ကူးေတြနဲ ့ငါ့ေန ့ရက္ေတြကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ၿဖတ္သန္းလို ့..
ႏွစ္ေတြအနည္းငယ္ၾကာလာ.. အခု ငါဟာ မအ္ိုေသးပါဘူး.
စိတ္ကူးေတြကသာ အုိးမင္းသြားခဲ့တာ
ေကာင္းကင္ၾကီးကို ၾကည့္မိေတာ့..
ငယ္ငယ္တုန္းကေကာင္းကင္နဲ ့အခု ေကာင္းကင္ အတူတူ ပဲေနာ္... ဆိုေရာ
လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြက၀ိုင္းရယ္ၾကတယ္။
တကယ္ဆို သူတို ့ကမသိတာပါ။
ငါ့အတြက္ေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းကေကာင္းကင္နဲ ့. အခုေကာင္းကင္
အတူတူပဲ။
တခုပဲေလ...........။ ငါ့ စြန္ေလးကို မၿမင္ရေတာ့ဘူး။

နတ္ဆိုး

Thursday, 7 June 2007 21:28

မႏွစ္ က တင္ထားခဲ့တဲ့ ဟာပါ။ ဘာလိုလိုနဲ ့ ၁ ႏွစ္ေတာင္ ေက်ာ္သြားၿပီ။ ဒီ ေလာကနဲ ့ရင္းနီးတာ၊ ဒီလူတခ်ိဳ ့နဲ ့ ခင္မင္တာ။ ဒါေပမယ့္ စြန္ေလးကေတာ့ အခုအခ်ိန္အထိ ၿပန္မရေတာ့ဘူး။ တေန ့တေန ့ အလုပ္ေတြၾကား၊ တာ၀န္ေတြၾကား လူးလား ရွဳတ္ရွပ္ခက္ရင္း၊ emotional ဆန္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ professional ဆန္ေအာင္ မရမက လုပ္ရင္း.. ရွဳပ္ေထြးစြာေတြးလာတက္တဲ့ အေတြးေတြကို မရွင္းႏိုင္သမ်ွေတာ့ ဒီလိုပဲ ဆက္သြားေနဦးမွာပဲ။
တေန ့ေတာ့ လို ့ ယံုၾကည္ၿပီး အသက္ဆက္ရမွာပဲေလ။ ၿငင္းဆန္ရုန္းကန္ေနသမွ်ေတာ့ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာ ရွင္သန္ေနဦးမွာပဲ။

ပံုက ပန္ဒုိယာ ဆီက ေတာင္းၿပီး တင္ပါတယ္။

2008-09-23T19:24:00.008+08:00

မၾကည့္ပါနဲ ့ ေကာင္မေလးေရ
အလို မ်က္၀န္းမ်ိဳးနဲ ့
ငါရဲ ့ စိတ္ေတြ... လြင့္ေမ်ာ

နတ္ဆိုး

2008-09-20T13:48:00.010+08:00

တပြင့္လည္း ပန္း..
ႏွစ္ပြင့္လည္း ပန္း..
သံုးပြင့္လည္း ပန္း..
ႏွစ္ပြင့္က ၾကီးၾကီး.. တစ္ပြင့္က ေသးေသး
အေရာင္စံုအရြက္၊ အခက္အဖူးနဲ ့ဆိုေတာ့
ရွင္သန္ၿခင္းလို ့ ေၿပာရင္လည္းေၿပာမယ္
ဖြင့္ၿဖိဳးၿခင္းလို ့ ၿမင္ၾကဦးမယ္
မိသားစုလို ့ ေတြးရင္လည္း ေတြးမယ္
ဒါေပမယ့္ ပန္းဆိုမွေတာ့ ပန္းပဲေပါ့ေလ
ဘာၿဖစ္ရဦးမွာလည္း
ဖူးမယ္၊ ပြင့္မယ္၊ ၀င့္မယ္၊ လြင့္မယ္
ၿပီးေတာ့ ေၾကြမယ္
သေကၤတေတြဆိုၿပီး
ေလးစားခ်င္လည္း ေလးစားၾက
အလွတရားရယ္လို ့ ဆိုခ်င္လည္း ဆိုၾက
သံေ၀ဂတရားေတြလည္ ရခ်င္ ရၾက
ကၽြတ္ကၽြတ္၀ါးတိုင္း ေၾကတယ္လို ့ေတာ့ မထင္ၾကေလနဲ ့
ကၽြန္ေတာ္ေၿပာတယ္ အဲဒါ ပန္းပြင့္ပဲ
ခင္ဗ်ားတို ့ သိလား
ေလာကဆိုတာ…. မာယာ…. မ်ားတယ္။

နတ္ဆိုး

2008-09-18T09:34:00.001+08:00

2008-09-17T21:53:00.011+08:00

I incur the downfall as the result of lacking concentration through out the previous period at work. Since last September, I have been looking for more on my country than myself. I woke up with the thought of what happened the previous night to Burma. I ate with the news of arresting, protests, and prediction about Burmese's future. I stared at the computer screen the whole day and thought about what would be right; what would be wrong; which would be the best way; what would be the meaning of the most famous and popular words 'DEMOCRACY' for us;whose words were the most dramatic and realistic way for the freedom of my homeland; how to built a free and equal, develop physically mentally and multinational republic nation along with some kinds of big open and best mind, etcetera etcetera. I did it emotionally, hopefully and enthusiastically. I even dropped some of my long-lost tears for the photo shots and videos of the events. I listened the songs of Ga Bar Ma Khay, Do BaMar, and 8888 with big voraciousness of the freedom for my homeland.

As a young man, my opinion fall onto the area of revolution by any means as our National Father Bo Gyote Aung San did though I still believe in people power as the only possible way so far. I wanted to be a part of it. But I knew that something was not right for me. I didn't have enough courage for going back to the home and doing it. I am sure if I were in Yangon last September, I would be at the front line and no one would be able to predict my life now. I sorrowfully come to know and accept as many young Burmese like myself do not have enough courage or enough knowledge to do it, to risk their life or, more than that to risk their family members life. They also do not believe in the current environment of fighting for democracy. True words hurt us sometime.

"It's not enough to care about the world. Caring and feeling emotions is a waste of time and energy. Unless we get up and do something about the things we care about, it would be irrelevant."
[1997 Nobel Peace Laureate, Jody Williams]

The above words clean me a lot of my confusion. I got this from a famous Burmese blog, The One Whose Name Gyittu's odds and ends. It is absolutely right to me. We may get some advantages for caring others or worrying about them without going through with any exercise. Nobody doubts it will be definitely better and more productive if we exercise it.But knowing and exercising is still a bit, perhaps a big, different to me. I am not a hero. Sadly, I understand that without the young Burmese active efforts there will not be any freedom to our future as the only way to effect change is to participate by all Burmese. I also do feel it like my responsibility though, honestly, I am still afraid of picking it up to my shoulders. At last, I have to accept I am still an ordinary Burmese who does not have anything enough to fight from the front line and being like this is also a main reason of full of oppression in Burma instead of freedom. But I believe strongly that our bad era will surely come to demise one day in which we all boldly united and now I am trying to be there.

++++++++++++++ +++++++++++++++

(NOTE: I am just practicing to improve Ka Lar Phyu language and inject some of my feeling and opinion in it. Neglect my primary student style writing. :D )

NattSoe

*[update for learning English: put some commas, dashes, semi-colons, colons for better reading. 10Mar2009