A heart that's full up like a landfill
A job that slowly kills you
Bruises that won't heal

Radiohead

ပျင်းတာဗျာ။

ပျင်းလိုက်တာ။

ပျင်းရမှာတောင် ပျင်း။

ပျင်းစရာကောင်းလောက်အောင်ကို ပျင်း။



ငပျင်း။

ဗုဒၶၿမတ္စြာဘုရား၏ တရားဦး
(ခရစ္ေတာ္မေပၚမီ - ၅၄၄ ႏွစ္)
BUDDHA'S FIRST SERMONS
544 BC.

------------------------------

ဧကံ သမယံ ဘဂါ၀ါ
ဗာရာဏသိယံ ၀ိဟာရတိ
ဣသိပတေန မိကဒါေယ။

တပါးေသာအခါ၌ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေသာ ၿမတ္စြာဘုရားသည္ ဗာရာဏသီ ေနၿပည္ေတာ္ၾကီး၏အနီး၌ ေရွးခါေခတ္ေဟာင္း ရေသ့သူၿမတ္အေပါင္းတို႔၏ သက္ဆင္းရာ၊ သားသမင္အေပါင္းတို႔ကို ေဘးမဲ႔ေပး၍ ေမြးရာၿဖစ္ေသာ မိဂဒါ၀ုန္ေတာၾကီး၌ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူ၏။

------------------------------

အဲဒီကေန အစခ်ီတဲ႔ ဓမၼစၾကာတရားေတာ္ကို နားခဲ႔ဖတ္ခဲ႔ဖူးတယ္။ ပါဠိဘာသာနဲ႔ ရြတ္ဖတ္ရတာက အရသာတမ်ိဳးပဲ။ နားမလည္ေပမယ့္ ၿမန္မာဘာသာနဲ႔တြဲဖတ္ရတဲ႔အတြက္ ကိစၥမရိွဘူး။ ငယ္ငယ္တုန္းကတည္းက အေမရြတ္တာကို ၾကားဖူးေနေတာ့ တခ်ိဳ႔ကို နားထဲရင္းႏွီးၿပီးသားပဲ။ စိတ္ေအးလက္ေအး ဖတ္ရတဲ႔အခါမ်ိဳးမွာ အရမ္းအရသာရိွတယ္။ ဒါေတြလည္း မဖတ္ၿဖစ္တာၾကာၿပီ။ မေလ့လာတာလည္း လခ်ီလာၿပီ။

ေမာဟေတြ၊ အတၱေတြမ်ားေနတာလည္း ၾကာေပါ့။ ဒီရက္ပိုင္း အနာဂါတ္ကိုအေလးထားလြန္းလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပစၥဳပါန္ေတြကို ဆံုးရွံဳးေနရတယ္လို႔ ေတြးေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြဟာ အနာဂါတ္အေၾကာင္း အရမ္းအေလးထားတဲ႔ကိစၥေတြကို ဒီရက္ပိုင္းပိုစ္တခုေတာင္တင္မယ္လို႔စိတ္ကူးမိတယ္။

ဒီညေတာ့ ေအးရာေအးေၾကာင္းပဲဗ်ာ။

-----------------------------------------------------------------------------------------

၀ါဆိုလၿပည့္ည။ လၿပည္ညကို ရိုက္မယ္လို႔ ေတြးထားတာၾကာၿပီ။ ဒီညေတာ့ နည္းနည္းရိုက္ၿဖစ္တယ္။ ၀ါဆိုလၿပည့္ညဆိုေပမယ့္ စိတ္ေတြက မည္းေမွာင္ေနလို႔လားမသိပါဘူး။ လ က လံုးလံုးၾကီး သာေနတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ မိုးရြာတယ္ေလ ဒီေန ့။






နတ္ဆိုး

** အေပၚဆံုးက ပံုက သာသနာေရး၀န္ၾကီးဌာနကထုတ္တဲ႔ ဗုဒၶ၏ တရားဦး ဆိုတဲ႔စာအုပ္ထဲက ပံုကို ဓာတ္ပံုရိုက္ထားတာ။

Vanessa Mae (Theme from Caravans)

ကၽြန္ေတာ္ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္အနည္းငယ္က အိမ္မွာ တေယာက္တည္း ပ်င္းပ်င္းနဲ႔ က်န္ခဲ့တဲ့အခါတိုင္း၊ သူငယ္ခ်င္းေတြမလာလို ့ အိမ္မွာပ်င္းတဲ့အခါတိုင္း၊ တကိုယ္တည္း ရိွေနတယ္လို ့ ခံစားရတိုင္း၊ အေဖၚေတြနဲ ့ ေ၀းတိုင္း ဒီလို ေတးသြားေတြ အက်ယ္ၾကီးဖြင့္ၿပီး ေနတက္တယ္။ လက္ေတြ ေၿမွာက္ခ်င္ ေၿမွာက္ေနမယ္။ ကိုယ္ခႏၵာက ယိမ္းခ်င္ယိမ္းေနမယ္။ မ်က္လံုးေတြ မွိတ္ထားခ်င္ မွိတ္ထားမယ္။ ေၿခေထာက္ႏွစ္ေၿခာင္း မိုးေပၚေထာင္ထားတာလည္း ၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္မယ္ေပါ့။ တေယာက္တည္းဆိုေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ပဲ။

ဒီေတးသြားကေတာ့ Theme from Caravans တဲ့။ တကယ္ေတာ့ ကမၻာၾကီးက အက်ယ္ၾကီးပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ စိတ္လြတ္လပ္သေလာက္ က်ယ္ပါတယ္။ ခံစားၾကည့္တာေပါ့။ တေယာထိုးထားသူကေတာ့ စလံုး(Singapore)မွာေမြးၿပီး လံုဒံု(London)မွာၾကီးတဲ့ ဗီေနဆေမး (Vanessa-Mae) ပါ။ ခ်စ္စရာ ေကာင္းတဲ့ ေကာင္မေလးေပါ့။

အလုပ္နဲ ့ ဆႏၵနဲ ့ လက္ေတြ က်လားဆိုရင္ ေခါင္းခါရမဲ့အထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ပါတာေပါ့။ မၿဖစ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့အခါ ေက်နပ္ဖို႔လည္း လိုအပ္တယ္ေလ။ သူမ်ား ဖန္တီးထားတာေတြကို ခံစားရလည္း မဆိုးပါဘူး။ :)

ဒီနေ့ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းမွေးနေ့။

ဖေဖေါ်ဝါရီ ၁၃ ဆိုတာ ငယ်ငယ်ကတည်း ငါစွဲလန်းခဲ့တဲ့ နေ့ရက်။ ဒီနေ့ဆို ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းဟာ အသက် ၉၄ နှစ်ရှိခဲ့ပြီ။ သူလိုလူမျိုးကို မြန်မာပြည်ဟာ ပြန်မရသေးဘူး။ သူ့ရဲ ့ ရိုးသားခိုင်မာတဲ့သဘောဟာ ငါ့ကို ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ထူးထူးခြားခြား ဆွဲဆောင်ခဲ့တယ်။ ငါ အကြိုက်ဆုံး အနှစ်သက်ဆုံး ရုပ်ရည်ရှိတဲ့ လူဖြစ်တယ်။ သူ ့ မျက်နှာဟာ ထူးထူးခြားခြား ရှင်းလင်း ရိုးသားတယ်။ ဇာတာကို ဘုရားစင်ပေါ်ကနေ ယူပြီး မကြည့်မိသေးတဲ့အချိန်ထိ သူမွေးခဲ့တဲ့ နေ့ရက်နဲ့လမှာ ငါကိုမွေးခဲ့တယ်ဆိုပြီ ၁၃ နှစ်သား လောက်အထိ ဂုဏ်ယူခဲ့တယ်။ ငါက သူ့ထက် ၁၀ ရက် နောက်ကျမွေးတယ်။ ဒါပေမယ့် အရည်အချင်းကျတော့ ၁၀ သန်း စာလောက်ကွာသွားတယ်။ သူ့ကို လေးစားတဲ့ ငါ့ရဲစိတ်တွေဟာ သေတဲ့အထိ ပျောက်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါ အလေးစားဆုံး လူသားတစ်ယောက်ပဲ။

ကမ္ဘာ့နိုင်ငံခေါင်းတွေထဲမှာ သူ့ထက် ပိုပြီး နာမည်ကြီးတဲ့ သူတွေ ရှိတယ်။ ကြီးကျယ်တဲ့ကိစ္စတွေကို လုပ်ခဲ့သူတွေရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ ့ ရိုးသားမှု၊ ပွင့်လင်းမှုနဲ ့ အစွဲကင်းမှုမှာ သူဟာ ကျန်သူအားလုံးနဲ ့ ရဲရဲကြီး ရှင်ပြိုင် အနိုင်ယူနိုင်တယ်။ အတ္တ ထက် အကျိုးရှိမှုကို ရှေရူ ့လုပ်ခဲ့တယ်။ သူရဲ ့ခေါင်းဆောင်မှုမှာ အတုယူစရာတွေ များစွာရှိတယ်။ သူဟာ ငါတို ့ မြန်မာနိုင်ငံသား အားလုံးအတွက် သူရဲကောင်းသာ ဖြစ်တယ်။

အကယ်၍ မြန်မာနိုင်ငံသာ ကမ္ဘာ့မှာ တင့်တယ်နေရင် သူဟာလည်း ကမ္ဘာ့သူ ကမ္ဘာသားတွေရဲ ့ လေးစားရမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပဲ။ ဒါပေမယ့် လက်ရှိ ငါတို့ မြန်မာတွေဟာ သောက်သုံးမကျဘူး။ ဒီလောက်ပဲပြောချင်တယ်။ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းဆိုတာ မြန်မာတွေ လေ့လာရမယ့် စာအုပ်တစ်အုပ်ဆိုလည်းဟုတ်တယ်။ ဒီစာအုပ်ကို ငါတို့တတွေ စာအုပ်စင်ပေါ်တင်မထားသင့်တော့ဘူး။ စာအုပ်ရှိတာလေးကို ဂုဏ်ယူပြီး ပြောနေရုံသက်သက်၊ လူအထင်ကြီးရုံသက်သက် မဖြစ်သင့်တော့ဘူး။ ဒီစာအုပ်ရဲ ့ သက်တမ်းဟာ အခုဆို ၉၄ နှစ်ရှိနေပြီ။ ဖတ်သင့်ပြီ။ လေ့လာသင့်ပြီ။ ကျင့်ကြံသင့်ပြီ။ လေးစားစိတ်ကို စိတ်ထဲမှာ နက်နက်နဲနဲ ထားကြပါ။ ပြီးရင် ဖွင့်ထုတ်ပြကြပါ။ လူတွေသိပါစေ။



ဗိုလ်ချုပ်သို ့ အမှတ်ရလျှက်-

ရိုးသားခြင်းကို အရင်းခံ

ယုံကြည်ခြင်းကို ကိုးစား

ညီနှောင်များအကြား

မျှတမှု...တိုးတက်မှု...

စည်ပင်ဝပြောမှုတွေအတွက်...

ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက်...အနာဂါတ်အတွက်...

စည်းလုံးခြင်းသက်သေ

ပြည်ထောင်စုမြေ။





တနေ့နေ့တော့ ဒီလိုဖြစ်ပဲဖြစ်လာပါစေ။

( ဖေဖေါ်ဝါရီ ၁၂ ၁၉၄ရခု ပင်လုံစာချုပ် ချုပ်ဆိုနိုင်ခဲ့သော ပြည်ထောင်စုနေ့သို့)

တညနေ ကျွန်တော် ရုံးကနေ အိပ်ပြန်လာခဲ့တယ်။ ညို့နေတဲ့ မျက်ကွင်းနဲ့ အရာရာဟာ အားအင်ဖျော့လျှော့စွာ မြင်နေရတာမျိုးပေါ့။ တလမ်းလုံးလည်း အရူးမီးဝိုင်းနေကြတာဆိုတာ့ ပြောစရာလည်းသိပ်မရှိပါဘူး။ ခြေလှမ်းတွေကို တည်ငြိမ်အောင်ထိန်းလိုက်တယ်။ လမ်းတလျှောက်မှာ နောက်ကောက်ကျကျန်နေခဲ့မှာ စိုးလိုထင်ပါရဲ့ ဘေးနားကဖြတ်သွားသူတွေကတော့ အရှိန် အမြန်တင်လို့ ။ အဖြေကသိပြီးသားပဲ။ သွားနှင့်ကြပါစေ။ တစ်.... နှစ်......... သုံး.......... လို့ စိတ်ထဲက တိတ်တိတ်လေး ကြိတ်ရေလိုက်ပြီးတော့ ခေါင်းမော့လိုက်တယ်။ ညောင်းညာနေတဲ့စိတ်က ဇတ်ကို အလိုလိုပြန်ငိုက်စင်း လာစေခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ တဘဝလုံး တစ်၊ နှစ်၊ သုံးလို့ ရေခဲ့ရပေါင်းလည်းများပြီ။ ဆက်ပြီးလည်း ရေတွက်နေရဦးမှာပဲ။ လိုအပ်ချက်ဆိုတာ အကြိမ်းများစွာလုပ်ပြီးတိုင်း မလုပ်သင့်တောဘူးလို့မှ မဟုတ်ပဲလေ။ အထပ်ထပ်အခါခါ လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ စွမ်းအားတော့ ရှိမပေါ့။



အမှန်ဆို အဲဒီီညနေဟာ လေလည်း ဖြူးဖြူးတိုက်တယ်။ နေဝင်ချိန်ကလည်း လှတယ်။ အလုပ်တွေလည်း ကောင်းကောင်းပြီးခဲ့တယ်။ ရုံးပြန်ချိန်ဆိုတာလည်း လန်းဆန်းနေရမယ်လေ။ ဘာလို့လဲ။ တခါတလေ မေးခွန်းတွေ မေးပြီး ၊ အဖြေတွေ ဖြေနေတာမျိုးဟာ အဓိပါယ်မရှိဘူး။ ပေးချက်တွေ ပေးပြီး အဖြေရှာရတာ ပျင်းစရာကောင်းတာမျိုး။ အကြောင်းအရာတွေဟာ ပစ်ပစ်ခါခါရော လုပ်ကောင်းရဲ့ လား။ ဒါမှမဟုတ် တဘဝလုံး သက်သက်သာသာပဲ နေခဲ့မိတာများလား။ မျက်နှာတွေရော အများကြီးရှိခဲ့တာလား။ စိတ်တွေပဲ ထွေပြားခဲ့တာလား။ မျော်လင့်ချက်တွေ တင်းထားခဲ့တာလား။ လုပ်ခဲ့သမျှပဲ အချီးအနှီးဖြစ်ခဲ့တာလား။ မေးမိပြန်ပြီ။ ဟန်ဆောင်ရာ ကမ္ဘာမြေ ဆိုတော့လည်း။ ခေါင်းတွေလည်း လေးလာတယ်။ လှမ်းနေတဲ့ ခြေထောက်တွေလည်း နွမ်းလာတယ်။ သေချာတာကတော့ ဟိုအဝေးမှာ ငှက်တအုပ် ပျံသန်းသွားခဲ့တယ်။



လမ်းဒေါင့်ကို ချိုးလိုက်တော့ ထိုင်သူမရှိတဲ့ ခုံတွေ စီတန်းနေတာကိုမြင်လိုက်ရတယ်။ ရှေ့မှာတော့ ကွင်ပြင်ကျယ်ကျယ် ကုန်းစောင်းလေးတစ်ခု။ ကုန်းစောင်းမြက်ခင်းပေါ်သွားလှဲလိုက်ပြီးတော့ လှပလန်းဆန်းနေတဲ့ ကောင်ကင်ကိုကြည့်မိတယ်။ နေဝင်ချိန်ဆိုတော့ အရောင်တွေ စုံတာပေါ့။ ပြုံးမိသေးသလားပဲ။ဒီမျက်လုံးတွေ မှိတ်ဖို့ တန်ပြီ။ တစ်.... နှစ်......... သုံး.......... လို့ စိတ်ထဲမှာ ရေလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မျက်လုံးတွေကို အသာအယာမှိတ်ပြီး အသက်ကို မှန်မှန်ရှူနေလိုက်တယ်။ အရာရာဟာ တဖြည်းဖြည်းချင်း ငြိမ်သက်ကျဆင်းသွားသလိုပဲ။



အဆုံးမရှိတဲ့ လွတ်လပ်နယ်ဟာ တသားတည်းပဲလေ။

တစ်နှင့်တစ်ပေါင်းလျှင် နှစ်ရသည်ဟု ဆိုကြသည်။ တချို ့ကလည်း တစ်ပဲရသည်ဟု ဆိုပြန်သည်။ ဆရာကြီး (၀ါ) လူတက်ကြီးလုပ်ချင်လျှင်တော့ ဘယ်သချင်္ာမျိုးနဲ ့ ပေါင်းပြရမှာလည်းဆို ခပ်ဝင့်ဝင့်လေး မေးကြနိုင်သည်။ တကယ်တော့ အခု တစ်နှင့်တစ် ပေါင်းလို့မရတာာချည့်ပဲ မြင်နေရခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သီးခြားစီ “တစ်” နေကြသည်။ မပေါင်းကြပါ။ ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ တစ်နှင့် တစ်ပေါင်းခြင်းလည် လွယ်ကူလွန်းသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ အတန်းထဲမှ ဆရာမကသော်လည်းကောင်း၊ ထမင်းစားဆင်း စစ်တိုက်တန်းကစားသည့် အခါတွင် သူငယ်ချင်းများကသော်လည်းကောင်း တစ် များပေါင်းစည်းဖို ့ အလွယ်တကူ ဖြစ်ခဲ့လေသည်။ နှာရည်များကို လက်ဖြင့်သုပ်၍ ကျောင်းလွယ်အိပ်ကို စာအုပ်အပြည့်အသိပ်ဖြင့်လွယ်လာသော ကလေးငယ်များသည် တစ်မျာကို ကောင်းစွာပေါင်းတက်ခဲ့သည်။ သံပရာပေါင်း တစ်ချောင်းကို ၀ိုင်းစုပ်ကြရင် တစ်များကိုပေါင်းခဲ့သည်။ ကျောင်းအဆင်း လက်ဆွဲပြေးကြရင်း တစ်များကိုပေါင်းခဲ့ကြသည်။ ဆရာမရိုက်တာကို တစ်ယောက်မျာနှာတစ်ယောက် ကြည့်ရယ်ရင်း တစ်များကို ပေါင်းခဲ့ကြသည်။ ထိုကြောင့် ကျောင်းဝင်းသည် ပျော်စရာနေရာဒေသ ဖြစ်ခဲ့သည်။ အသက်ကြီးလာသောအခါ နေထိုင်ရာအရပ််သည် နေစရာကောင်းသည်ဟု လက်ခံယူဆသူကို ရှာဖွေချင်ခဲ့ပါသည်။တက်ဖက်တွင် နေချင့်စဖွယ်လုပ်မည်ဟု အာမဘန္တဒေခံသူများ၊ ကြွေးကြော်နေသူများ၊ လုပ်ကိုင်နေသည်များကို တွေ ့ခဲ့သည်။ ထိုသူများသည် တစ်များကို ပေါင်းတက်ဖို ့တော့လိုလိမ့်မည်။ ရိုးရှင်းသော ဒီပေါင်းခြင်းကို သူတို ့တက်မြှောက်မည်ဟု ရိုးရိုးသားသားယုံကြည်ခဲ့သည်။ ယခုမူ တစ်များကို အပေါင်းမတက်သောကြောင့် တစုတစည်း၊ တစည်းတလုံး ဆိုတာတွေပင်် ပြန့်ကျဲလို ့နေကြသည်။ ဒီသံသရာသည် ဘယ်တော့ရပ်မလဲမေးဖို ့ လူလိုက်ရှာ နေခဲ့တာကြာပြီဖြစ်သည်။ ဖြေဆိုနိုင်သူကို သမိုင်းစာအုပ်ထဲတွင် တွေ ့သောအခါ၊ ခြံစုတ်စုတ်လေးအတွင်းမှာ တွေ ့ရသောအခါ၊၊ ခိုင်မာသော အုပ်ရိုးကြီးတွေအတွင်းမှာ တွေ့သောအခါ ရင်မောရတော့သည်။ မွေးခါစကလေးငယ်တစ်ဦး၊ သူကိုယ်တိုင် အခြားမွေးခါစကလေးငယ်ကို ပုခက်ဆွဲပေးနေရသည်ဆိုလျှင်၊ (၀ါ) ချစ်သူကို အနမ်းချွေပေးနေတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် ၊ ဆံပင်ဖြူတွေနှင့် ထုတ်ထောက်သွားနေရသည် ဆိုပါလျှင် အချိန်တွေသည် မများသေးပါဟု ဖြေဆိုမည့်သူကို တအံ့တသြကြည့့်ချင်ပါသေးသည်။ (ဝဖြိုးလာသောလူများကို မမေးပါ)။ ရိုးသားမည်ဆိုပါက၊ စွန်လွတ်မည်ဆိုပါက၊ ငါတကော မကောတော့ပါဟုဆိုပါက တစ်များပေါင်းစည်းကြစေချင်သည်။ တစ်များမပေါင်းစည်းပဲနှင့် ၊ တစ်ကွဲတစ်ပြား လုပ်နေကြခြင်းအားဖြင့်၊ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန် နေကြမည်ဆိုလျှင် ယုံကြည်မှုဆိုတာကို ဆုံးရုံးရလိမ့်မည်။ ထိုအခါ အရာအားလုံး အဆုံးအရှုံးဖြစ်မည်။ အသုံးမကျခြင်းသည် မှတ်တမ်းတင် ကျန်ရစ်မည်။ နောင်တချိန်မှာ နှောင်းလူတို ့ရဲ ့ နာကျင် ခေါက်ခက် တောက် ခေါက်ခြင်း မခံရကြစေနဲ ့။ ဆုတောင်းပေးပါသည်။



ဒီနေ ့ နေကောင်းကောင်းပူသည်။ လေလည်းတိုက်လေသည်။ နွေဦး ဝင်ခါနီးမို ့ထင်။

လွတ်လပ်ခြင်းတို့ နှစ်မြော ပျံ့လွှင့်စေ..

စည်းလုံးခြင်းတို့ ခိုင်မြဲ တည်ရှိစေ..

ရိုးသားခြင်းတို့  စွဲမြဲ ကိန်းဝပ်စေ..

တိုးတက်သော လူသားများ..

ပျော်ရွင်ခြင်းအပြည့် နေရက်များ..

ကောင်းသော အနာဂါတ်.. ကောင်းသော ဗမာပြည်အတွက်.. ... ..



(၆၁ နှစ်မြှောက် လွတ်လပ်ရေးနေ့)



တေးမွန်

ဇန်နဝါရီ ၄၊ ၂၀၀၉။

Obstacles? Difficulties? ....?
You all are welcomed.
I am kind of trying to use my skills only by the time you are around me.

အမေ....

ဒီ စကားလုံးနှစ်ခုတည်းနဲ့တင် အရာရာ ပြီးပြည့်စုံနေသော...



အမေ စာအုပ်ဘေးမှာချကာ နေကြာစေ့ စားနေသည်။

သီတင်းကျွတ်ပြီ



ကောင်းကင်ပေါ်မှာ မီးပုန်းပျံလည်း မတွေ့ဘူး။

အိမ်တွေပေါ်မှ ဆီမီးလည်းမတွေ့ဘူး။

သာသာ ထိန်နေတဲ့ လမင်းလည်းမရှိဘူး။

ပျော်ဝင်နေတဲ့ ခံစားချက်တွေလည်း မတွေ့ဘူး။

မီးပုန်းတွန်းနေတဲ့ ကလေးတွေရဲ့ အသံလည်း မကြားရဘူး။

မီးသရဲဆိုတာလည်း မမြင်ရဘူး။

သီချင်းဆိုသံ၊ ပျော်ရွင်အော်ဟစ်သံတွေ မကြားရဘူး။

ကြည်နူးစရာမရှိဘူး။ လွတ်လပ်မှုမရှိဘူး။



တကယ်ပါ။ ငါ့တိုင်းပြည်ကို ငါချစ်တယ်။ ငါ့ဓလေ့တွေကို ငါ နှစ်သက်တယ်။

ငါ့ယဉ်ကျေးမှုတွေကို ငါမြတ်နိုးတယ်။ ငါတို့လူမျိုးကို ငါအထင်ကြီးတယ်။

ငါ့တိုင်းပြည်မှာ ရှင်သန်ခွင့် ရခဲ့တဲ့အတွက် ငါ ဂုဏ်ယူတယ်။

မကြည့်ပါနဲ့ ကောင်မလေးရေ

အလို မျက်ဝန်းမျိုးနဲ့

ငါရဲ့ စိတ်တွေ... လွင့်မျော





နတ်ဆိုး

တစ်ခုခုတော့ တင်ချင်တယ်ဗျာ။ သီချင်းတစ်ပုဒ်ကလည်း မပြီးဘူး။



အနှစ်နှစ်ဆယ်တောင် ရှိသွားပြီဗျာ။



စကော်ပီယံ ဂီတအဖွဲရဲ့မျိုးဆက် အသစ် ဆိုတဲ့ သီချင်းထဲက ပထမဆုံး စာသားတချို့ကို သတိရနေတယ်။





ငြိမ်းချမ်းမှုကင်းမဲ့တဲ့ နောက်ထပ်နေ့ရက်

အဖြေဆိုတာ ဘယ်မှာ

စစ်တပ်ကတော့ တိုက်ပွဲတွေ နိုင်အောင်တိုက်ဆဲ

မင်းနဲ့ငါတို့ အတွက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာတော့ အသေအချာ



မျိုးဆက်တွေ ဘယ်နှစ်ဆက် ကျဆုံးရမလဲ

ဒီ သွေးစီး ချောင်းတွေကို ပြက်တောက်စေဖို့

ခေါ်သံတွေ က ငါ့ခေါင်းထဲမှာ ချာချာလည်

မင်းရဲ့အသံက အဆိုးဆုံးခံစားရစေတယ်



ဒီမှာ ငယ်ရွယ်နုပျိုတဲ့ ရဲ့ရင်တဲ့ မျိုးဆက်တွေ လာပြီ

မင်းတို့ငါတို့သာ

မင်းတို့ငါတို့သာ အပြောင်းအလဲ တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့ သူတွေ..



??????



နတ်ဆိုး

တခါတလေ လုပ်ချင်ပေမယ့် လုပ်ခွင့်မရှိဘူး

တခါတလေ လုပ်ချင်ပေမယ့် မလုပ်နိုင်ဘူး

တခါတလေ လုပ်ချင်ပေမယ့် မလုပ်ရဲဘူး

တခါတလေ မလုပ်ချင်ပေမယ့် လုပ်ရတယ်

တခါတလေ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိသလို ့

တခါတလေ ဘာမှမလုပ်ချင်ဘူး

တခါတလေ ဘဝကြီးက ပျော်စရာကောင်းသလို

တခါတလေ ကျတော့လည်း ပျင်းစရာ

တခါတလေ တက်ကြွပြီး

တခါတလေ စိတ်ဓာတ်တွေကျလို ့

တခါတလေ ငါကို ဘယ်ကောင်မလေးမှမချစ်ရင်ကောင်းမယ်လို ့တွေးတယ်

တခါတလေ အဲဒီကောင်မလေးတွေကို ငါ့ကို ချစ်စေချင်တယ်

တခါတလေ ငါက အဲဒီကောင်မလေးတွေကိုချစ်တယ်

တခါတလေ ဘယ်သူကိုမှ မချစ်တော့ဘူးလို ့တွေးတယ်

တခါတလေ စိတ်ကူးတွေနဲ ့ပျော်တက်သလို

တခါတလေ အပေါင်းအဖော်များနဲ ့ ပျော်တယ်

တခါတလေ ကမ္ဘာကြီးကို ကူညီချင်တယ်

တခါတလေ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကူညီတယ်

တခါတလေ စွန် ့ကျဲ ့တက်ပြီး

တခါတလေ ကပ်စီးနည်းတက်တယ်

တခါတလေ အောင်မြင်ကျော်ကြားချင်ပြီး

တခါတလေ ငြိမ်းချမ်းချင််တယ်

တခါတလေ မိဘတွေကို သတိရတယ်

တခါတလေ ကောင်မလေးတွေကိုသတိရ

တခါတလေ ငါ့ကိုယ့်ငါ သတိရတယ်

တခါတလေ အတိတ်ကိုလွမ်းတက်ပြီး

တခါတလေ အနာဂါတ်မှာ ကျက်စား

တခါတလေ ပစ္စုပန်မှာ နေဖို ့ကြိုးစားတယ်

တခါတလေ ဘယ်မှာ နေရမှန်းမသိ

တခါတလေ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူးလို ့တွေးတယ်

တခါတလေ အဟုတ်ကြီးလုပ်ပြီး နေတယ်

တခါတလေ မထီတရီပြုံးတက်ပြီး

တခါတလေ ရိုးရိုးသားသားရယ်တက်ပြန်ရော

တခါတလေ ...

တခါတလေ ...

တခါတလေ ...



တော်ပြီ။။ တော်ပြီ။။



တခါတလေ ဒီ လို ပဲ အူကြောင်ကျားတွေးတယ်။





နတ်ဆိုး

အား...။

ရင်ထဲမှာ အသံက ပဲတင်ထပ်သွားသည်။ သူ ဆက်ပြီး မခံစားနိုင်တော့။

ကိုယ်မှာ လုပ်ပေးနိုင်စွမ်းမရှိပဲ စိတ်ကောင်းရှိနေခြင်းဟာ ဒုက္ခတစ်မျိုးလား။ အလိုမကျမှုတို ့က စိတ်ထဲတွင် တရစ်ပြီးတရစ် တိုးဝင်ရစ်ပတ်လာသည်။ မွန်းကျပ်မှုက သူမျက်နှာတစ်ခုလုံးကို တင်းမာနေစေသည်။ လည်ချောင်းတစ်ခုလုံး ဝမ်းနည်းမှုတို ့နဲ ့ပိတ်ဆို ့နေသလို ခံစားရသည်။ သည်းမခံနိုင်သည့် အဆုံး မြင်မြင်သမျှအရာအားလုံးကို ပိတ်ချလိုက်သည်။ ကွန်ပြုတာ မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး အနက်ရောင်ပြောင်းသွားတဲ့အထိ သူ မျက်လုံးပိတ်ထားခဲ့သည်။ ခေါင်းငိုက်စိုက်၊ လက်များက ဆံပင်များကြားထိုးလျှက်။ ကွန်ပြုတာပုံးထဲက ပန်ကာသံရပ်သွားတော့မှ ပြုတင်းပေါက် ရှေ ့ရပ်ပြီး အပြင်ကိုကြည့်မိသည်။ ပုံရိပ်တွေက အာရုံမှာ စွဲထင်ဆဲ။

ကောင်းကင်ကို ကြည့်မိသည်။ နေညိုလေပြီ။ ငှက်တွေကတော့ အပူပင်ကင်းကင်း အနောက်အရပ်ကို ပျံသန်းသွားကြသည်။ သူ ပင်ပန်းနွမ်နယ်နေသည်။ ကိုယ့်အားကို ကိုးဖို ့လိုအပ်နေပြီဆိုတာကို သေသေချာချာ ခံစားသိရှိလိုက်သည်။ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရူသွင်းနေလိုက်သည်။ သွေးသားတို ့ ရဲရဲ လည်ပတ်လာသည်။ မနက်ခင်းအတွက် ဒီည ဒီအမှောင်တွေကို သူကြောက်လို ့ မဖြစ်တော့။ ကောင်းကင်မှာ ကြယ်တွေလင်းလာသည်။ သူ စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်နေသည်။



နတ်ဆိုး

စွဲလမ်းတက်လာတဲ့စိတ်ကို လွတ်လပ်ခြင်းက ဖယ်ခွာသွားတော့တယ်။

ဘလော့လည်း မဝင်ဖြစ်တာတောင် ကြာနေပြီ။ လာလည်တဲ့ သူရှိရင် ဝမ်းနည်းပါတယ်ဗျာ။

သူငယ်ချင်းတွေ အလုပ်ရှာနေကြတော့ သူတို ့ကို ဦးစားပေးပြီး ကွန်ပြုတာကို မကိုင် ဖြစ်ဘူး။



ဒါနဲ ့ နောက်ခံ ဘက်ဂရောင် မိုက်တယ်မလားဗျ။ အဲဒါ ကျွန်တော် စကုတ်လေးလေ။ ဆံပင်တွေ ရှည်တဲ့ ကျွန်တော်က စကုတ်တစ်ခုတော့ လိုတာပေါ့ဗျာ။ ပုံလည်း ကိုယ်ဟာ့ ကိုယ်ရိုက်ထားတာနော်။ ဒီနေ ့ကနေစပြီး google image ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပါပြီ။ ဟိ..ဟိ.. ။ ဟိုနေ ့က IT show မှာ NIKON D60 သွားဝယ်လာတယ်လေ။ မျောက်လက်ထဲ ဘာရောက်တာလဲတော့ မသိဘူး။



ဒီရက်ပိုင်း ဝမ်းနည်း နေသလို ပဲဗျာ။ အနာဂါတ်တို ့၊ ကံတို ့ ဆိုတာကလည်း ပြောလို ့မှ မရတာ၊။

ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဘာမှ မဖြစ်ခင်အထိတော့ ပျော်ပျော်ပါးပါး အေးအေးချမ်းချမ်းပေါ့ဗျာ။





နတ်ဆိုး

18 မတ် ၂၀၀၈