မြန်မာစကားသည် ကြွယ်ဝလွန်းသည်။ ဤကား ဂုဏ်ယူစရာပင်ဖြစ်သည်။



ကျောင်းဝင်းထဲသို့ မျက်မှန်ထူထူကြီးတပ်ပြီး၊ ဒါမှမဟုတ် ကြိမ်တုတ်ကြီးတကားကားနှင့်ဝင်လာသော ကျောင်းအုပ်ကြီး (သို့) ကျောင်းဆရာကြီးအား ကျွန်တော်တို့က ကြောက်စိတ်၊ ချစ်ခင်စိတ်များဖြင့် ဆရာကြီး ဟု ရိုသေစွာ ခေါ်ဝေါ်သုံးဆွဲကြသည်။ ထိုကဲသို့သော ဆရာကြီးကိုများကိုတွေ့လျှင် အပြုံးဆင်ထားသော မျက်နှာနှင့် ကိုယ်ကိုကိုင်းညွတ်ကာ၊ လက်နှစ်ဖက်ပိုက်ကာ ရိုသေလေးစားသမှု့ကို ပြသကြသည်။ ဆရာကြီးများကလည်း တပည့်ငယ်များကို သားနှင့်မခြား ချစ်ခင်သည်။ ကာကွယ်စောင့်လျှောက်သည်။ သင်ကြားပြသသည်။ သူတို့၏ ရိုးသားအနစ်နှာ ခံတက်သော ပုံရိပ်များက ရင်ဝယ်တွင် မပြောက်ပျက်။ ငယ်ငယ်က ကျောင်းဝင်းထဲမှ ချစ်သောထိုဆရာကြီးများကို လွမ်းမိသည်။ သတိရမိတိုင်း မှန်း၍ ကန်တော့မိစမြဲ။



ငယ်ငယ်က ဆရာကြီးဟုဆိုလျှင် ထိုကဲ့သို့သော ဆရာကြီးများကိုသာ သိခဲ့သည်။ အသက်အရွယ်အနည်းငယ်မျှပို၍ ကြီးလာသောအခါ အခြားအခြားသော ဆရာများနှင့်လည်း ထိတွေ့ရင်နှီးလာသည်။



မြန်မာနိုင်ငံသားအများစုသည် ယဉ်ကျေးမှှုမြင့်သောသူများဖြစ်ကြသည်။ လူတဖတ်သားကို နှိမ်၍ဆက်ဆံခြင်းကို တက်နိုင်သမျှရှောင်ရှားကြသည်။ မည်ကဲသို့သောအလုပ်ဖြစ်စေ၊ နှိမ့်နှိမ့်ချချ ခေါ်ဝေါ်သုံးစွဲခြင်းမျိုးကို ရှောင်ရှားကြသည်။ ကြီးမားသောအလုပ်များလုပ်သူများနှင့် တတန်းတည်းခေါ်ဝေါ်သုံးစွဲကြသည်။ တိုင်းပြည်ကိုအုပ်ချုပ်သော မင်း ၏ဆရာကို မင်းဆရာ၊ တက္ကသိုလ်မှ အဆင့်မြင့်ဘာသာရပ်များကို သင်ကြားပို့ချသော ဆရာကို တက္ကသိုလ်ဆရာ စသည်ဖြင့်ခေါ်ပြီးပြောဆိုသကဲ့သို့ ဆိုက်ကားနင်းသောသူကို ဆိုက်ကားနင်းရာတွင် ကျွမ်းကျင်သောသူဖြစ်သည့်အတွက် ဆိုက်ကားဆရာ၊ ကားမောင်းသောသူကို ကားမောင်းရာတွင် သူ၏ကျွမ်းကျင်မှုကို အသိအမှတ်ပြုသည့်အတွက် ကားဆရာ စသည်ဖြင့် ဆရာဟု တပ်ကာ ခေါ်ဝေါ်သုံးဆွဲကြသည်။ မြင်းလှည်းဆရာ၊ ပိုက်ပြင်ဆရာ၊ ရေဆွဲဆရာ စသည့်ဖြင့်လည်းရှိသေးသည်။ ဤကား သူအနေအထားအလိုက် လူတိုင်း၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို အသိအမှတ်ပြုတက်သော သဘောပင်။ ကောင်း၏။



သည်နောင်းပိုင်းတွင် မထင်မှတ်ပဲ ဆရာကြီးတမျိုးကို ထပ်တွေ့လာသည်။ မြန်မာစကား ကြွယ်ဝသည်ကို ပိုမိုသိရှိလာသည်။ ဘယ်လိုဆရာကြီးမျိုးလည်းတော့ အားလုံးသိရှိပြီးဖြစ်မည်။



"မင်းက ဆရာကြီးလား"

"ဒီကောင်က ဆရာကြီးကွ"

"ငါက ဒီနယ်ပယ်မှာဆရာကြီးကွ။ မင်းငါပြောတာနားထောင်"

"မင်းက ဘာမိုလို့လဲ။ ငါဒါတွေလုပ်လာတာ ၂၁ နှစ် ပြည့်တော့မယ်။ ဆရာကြီးကွ။ မင်းမသိပဲ ဆရာမလုပ်နဲ့။"



လားလား။ ဒီ ဆရာကြီးများကို နားလည်နိုင်စွမ်းရှိအောင်ကြိုးစားမိသည်။ တရက်တွင် ဆရာကြီးပုံပြင်ကိုကြားနာဖူးသွာသောအခါမှ အော် ဒီလိုကိုး ဟု သက်ပြင်းချ ပြုံးမိတော့သည်။ ကျောင်းသားကလေးဘဝတွင်သိသော ဆရာကြီးနှင့်လားလားမှ အဓိပ္ပါယ် မဆိုင်သော အခြားအဓိပ္ပါယ်ဆောင်သော ဆရာကြီး အကြောင်းကို ကောင်းကောင်းနားလည်သွားလေတော့သည်။



ဆရာကြီးပုံပြင် ဆိုသည်မှာ ဤသို့တည်း။



--------------------------------------------။



တခါက အဆိုးတကာ အဆိုးဆုံးဆိုသော၊ အယုတ်တကာ အယုတ်ဆုံးဆိုသော၊ အမိုက်တကာ အမိုက်ဆုံးဆိုသော၊ အမှောင်တကာ အမှောင်ဆုံး လူမိုက်များကို ထားရာ အကျဉ်းထောင်တခုရှိလေသည်။ (မြန်မာပြည်က ထောင်တွေမှာတော့ သူရဲကောင်းများလည်းရှိသည်။ ဤကား စကားချပ်။) တရက်တွင် ထောင်သားများ စုဝေးရင်း အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ဆွေးနွေးကြသည်။ သူတို့တွင် ခေါင်းဆောင်လုပ်မည့် သူမရှိသေး။ ထို့ကြောင့် ထောင်ထဲရှိထောင်သားများထဲမှ အားလုံးထက်ပိုပြီး ဆိုးမိုက်ယုတ်မာခဲ့သောသူအား ဆရာကြီးအဖြစ်ခန့်အပ်မည်။ ထိုသူက ထောင်သားအားလုံးကိုဦးဆောင်မည်။ လူမိုက်တွေဆိုတော့လည်း အမိုက်ဆုံးက ဆရာဖြစ်တာဆိုတာ သူ့ဟာနှင့်သူ ဂုဏ်ယူစရာပင်။ ဒီလိုနှင့် ထောင်သားများအမိုက်ပြိုင်ကြသည်။ သူတို့ အဘယ်ကြောင့် ဤ ထောင်တကာ ထောင်ကို ရောက်လာရကြောင်း၊ မည်သည့်အမှုများကို လုပ်ခဲ့ကြောင်း ပြောဆိုကြရသည်။ တယောက်က စ၍ -



"ဟေး. ဘယ်သူ လူဘယ်နှစ်ယောက်သတ်ဖူးလည်း" ဆိုသောအခါ၊



"ငါ လူ ၂ ယောက်သတ်ဖူးတယ်"

"ငါ ၇ ယောက်သတ်ဖူးတယ်"

"ငါ ၁၀ ယောက်"



စသည်ဖြင့် အလုအယှက် ဖြေကြသည်။ အားလုံးမှာ သူ့ထက်သူလူပိုသတ်ဖူးကြသူများကြည့်ပင်။ ဆရာကြီးကားရွေးလို့မရ။ ဒါနှင့်-



"ဟေး ဘယ်သူ မုဒိန်း ဘယ်နှစ်ခါကျင့်ဖူးလည်း"



"ငါတခါကျင့်ဖူးတယ်"

"ငါ မိန်းကလေး ၅ ယောက်ကို ကျင့်ဖူးတယ်"

"ငါက ၁၀ ယောက်၊ ကျင့်ပြီးတော့ အားလုံးကို သတ်ခဲ့တယ်။"



ဒီတခါလည်း သူထက်ငါ အလုအယက်။ မည်သူကမျှ အလျှော့မပေး။ ဆရာကြီးဖြစ်မယ့် အရေးကိုး။ ထိုသို့ မည်ကဲသို့သော ယုတ်ညံ့မှု့မျိုးကိုမဆို အားလုံးက သူ့ထက်ငါ သာအောင်ဖြေနေကြစမြဲ။ ဆရာကြီးက ရွေးလို့မရသေး။ ခိုးမှု၊ ဓါမြမှု၊ လူကုန်ကူးမှု၊ ဘိန်းမှု စသည်ဖြင့် မကောင်းမှုများလည်း ကုန်သလောက်ရှိသွားလေသည်။ ဆရာကြီးဖြစ်မည့်သူက အဖြေမပေါ်သေးပေ။ အချိန်လည်းကုန်လှပြီ။ အခြေအနေလည်း တင်းမာနေသည်။ အားလုံးက ဆရာကြီးဖြစ်ချင်ကြသည်။ တိုက်မည့်ခိုက်မည့် ပုံရှိလာသည်။ တယောက်အနေအထား တယောက်စောင့်ကြည့်ကြသည်။ ဒီလိုအခြေအနေမှာ ဆရာကြီးမထားတော့၊ အတူတကွ ညီညီညွတ်ညွတ် နေထိုင်ကြမည် ဆိုလျှင်လည်း လက်ခံကြတော့မည်မဟုတ်။ ဆရာကြီးရောဂါက ရင့်သန်လျှက်ရှိနေပြီ။ ထိုအချိန်တွင် တယောက် စိတ်ပေါက်ပေါက်နှင့် ထပြောလိုက်လေသည်။



"ဟေး... ဘယ်သူ ဖင်ဘနှစ်ခါ ခံဘူးလဲကွ"



"ငါ ၁ ခါ ခံဘူးတယ်"



အားလုံးတိတ်ဆိတ်နေသည်။ မည်သူမျှတုတ်တုတ်မှမလှုပ်။ ယောင်၍အော်မိသောသူ တစ်ယောက်သာ ကြောင်တောင်တောင်နှင့်ဖြစ်နေလေသည်။ တယောက်မျက်နှာ တယောက်ကြည့်ကြသည်။ မည်သူမျှ ထပြောမည့်ပုံမပေါ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့သည် သူတို့နှင့်ထိုက်တန်သော အဆိုးတကာ့အဆိုးဆုံး၊ အယုတ့်တကာ အယုတ်ဆုံး၊ အမိုက်တကာ့ အမိုက်ဆုံး၊ အမှောင့်တကာ အမှောင်ဆုံး ဆရာကြီးတစ်ယောက်ကို ရရှိသွားလေတော့သည်။ ထိုသူအား ဦးဆောင်သူ ဆရာကြီးအဖြစ်တင်လိုက်ကြလေသည်။



----------------------------------------------။



အော်... ဆရာကြီးဆိုသည်မှာ တခါ ခံဖူးသူကိုး။





နတ်ဆိုး







။ ။ ဒီကောင် ရိုင်းလိုက်တာ ဟုဆိုလျှင် ရယ်နေပါမည်။

Today is April Fool day, 1st of April. Strange! I did not get any April Fool messages both on my mobile and in my email. I also did not have any ideas to fool others. In contrast to last year, it was just a silent day. No fun. No creative ideas for April Fool. Perhaps, everybody is sinking deeply in the current of popular global recession.

Last Monday, our project PM asked us for showing the situation of learning Microsoft Sharepoint - you won't know how stupid that product is - to him on this day. At today afternoon presentation session, he did not satisfied with my result. We have been running with self-study for nearly a month. To me, learning and mastering the basic is the most important. After getting the strong basic, the rest, all the advance things, will not be hard to understand. Despite the Sharepoint is new technology for us, he wanted us to implement the advance features by asking continuously for it. I said more than one time that BASIC is more important. He said that he accepted but still blindly asking for advance features. Something might be misunderstood between us. I do not like Microsoft Sharepoint though it is getting popular. I am a C# .Net developer. I have many things to learn about new features of C#, SQL and, also, I have to find the beautiful mystery of Design Pattern. However, I will have to make him satisfied with Sharepoint next week. Bullshit!

Last year, NCS, my company, bought more than a 90% stake of SCS (Singapore Computer System), and today is the first day of actual combining of the two companies. It started from 4:30 pm and ended at 6:00 pm. CEO was giving a speech; people were busy with talking. As I did not listen carefully, I got only a few words like the Company is still strong. Good news! Isn't it? After it, a group of staffs and then all the NCS leaders, including CEO, sang a song, named 'Hand in Hand'. Of course, it was not good to listen. :) It seemed like everybody was waiting for the buffet session. As feeling tired of walking around, I went up to my room and read the articles on the internet.

At 28th Feb, I made a rule that I would not visit to the blogs and news sites for one month, and I did it. Gtalk had got the same rule. It had ended yesterday. So, I visited to some of my friends' blogs this morning, but as the benefit of staying away the whole month from them, I did not have a passion for going to many other blogs and news sites. Good news too, right? :P I did it with hoping to improve my skills in English by using the time in learning English instead. I went to the NLB (National Library) at early days of last month, took several kinds of How-to books - 6 or 7. Among them, the book - 'Perfect Written English' by Chris West - gave me a lot of lessons. It made me to feel that I came to know something about English. I do not think my writing skill is good, but now, I feel more comfortable despite of still having errors.

OK, let's go on.

Life is not about others, it is about you, and, me. :)

NattSoe

It was just after raining, a boy was at the age of 12, and his dad was reading a book, sitting on a chair on the corridor. The rain was just stopped. Because of the sunset, the world was really like a haven of pleasant. Everything was fresh, green, and the fragrant of rained soil, the garish sky made his mind soft. As he walked by, saw a small puddle occurred by the heavy rain, and a group of red ants, usually seen in highland areas, trying to across it. Some of them were running rashly on both sides of the puddle. He was not sure at that time that some other ants were swimming in the puddle or they were struggling to survive in it. As in total, the ants were not less than a thousand. As he closed and looked carefully, than realized they were suffering a big natural disaster.

At first, he was wondering why these small creatures were not choosing the other way because the puddle was just as big as 12 inches in wide and nearly 7 feet long. Several ants were not even stirred anymore and realized he did not have much time to rescue them. After running quickly to a tree near by, and getting several leaves, he was deeply emphasizing to save the poor ants. One, or two, at a time by touching with the leaves and drawing them back to the soil. But there was several numbers of ants in the puddle still, and seemed like they were going to die before the rescuing. A lot of their Ant Society members were also trying eagerly to across the puddle. He then closed the eyes, had to run his brain quickly, effectively, about what to do for them. Finally, his eyes opened with an idea of building a bridge for that poor creatures. A brilliant idea.

But, the first template that he imagined was really like a actual bridge with the bars and the poles. He searched then several sticks and small pieces of ropes to set up to build a bridge. No one could stop, but exactly he. Because, later, he came to realize it would not be easy and quick enough to built in time. He had another factor to consider: hundreds of ants lives. As a clever boy running around the yard, it was easy for him to cope with this kind of problems. He ran to the back of the house and took a broken wood, nearly 8 inches in wide, from a old wooden-box, then placed it across the puddle, and let the ants went over it. A perfect bridge: quick; strong; safety first - for those ants from Singapore; reliable - though no insurance plan from AIG for passer-by. As soon as he had put it in place, a lot of red ants were coming onto and going around. After that he was able to save happily the rest - who were still enjoying in the puddle. At the end of that day, despite there was small amount of causalities, he could manage a perfect resettlement to the victims.

Years later...

That young boy was not a child any more, but a happy, lovely, and bravery man. **[believe it or not]

A very large scale cyclone entered to his country. Thousands of people lost their lives, millions of people lost their homes, and resettlement was an urgent, extremely important and vital needs for them. No foods. No drinking-water. No shelters. No medicine for dying people. People were floating in the water: exactly there were not swimming. Children were crying for starving; looking for their mothers, fathers and siblings. Mothers were feeling heartbroken for seeing their child's starving, but nothing to feed them. All were really emotional. Everyday was full of tragedies, bravery stories, and surprisingly - believe that no one would expect about it - full of upset feeling in all the people mind for being negligible: although the victims had escaped luckily from the killer cyclone.

ံHe was away from his country and expected for a hero - UN, US, FRENCH, UK, ASEAN, whoever even CHINA, the only requirement for them was - had to able to save the people of his country. He prayed, despise he knew it would be impossible, or had too little chances to happen.

Along the human history, people say that truth wins in the end, or, good beats the bad. But now, everywhere, everybody can see evil wins all the time. An obvious example is: all the heroes , expected for help by the people, gave a look with a spark of compassion, and, turned away - because the evil did not allow them to help in. No doubt that more lives were lost. From that time on, he decided he would never expect the heroes at all. He also hoped for that his people would do too. And he deeply understood that to become a good haven for the people, evil will have to be demolished first, and people must be united for doing it. After holding strong base at the certain positions, then they have to try to build a peace, happy and free society in the free land.

More years later....

What will happen to him, his people, and his country?


*[update for learning English: put some commas, dashes, semi-colons, colons for better reading. 12Mar2009

NattSoe

စိတ္ကူးယဥ္ထားၿခင္း မဟုတ္ပါ။ အၿဖစ္အပ်က္ ႏွင့္ ခံစားခ်က္ မ်ားသာ ၿဖစ္သည္။
**[believe it or not] ဒီစာေၾကာင္းမွလြဲ၍။

၁၆ ဇန္န၀ါရီ ၂၀၀၉

ဒီနေ ့ ပက်စ်ပိုတ့်သက်တမ်းက ၅ လကျန်သေးသော်လည်း သက်တမ်းတိုးဖို ့ သွားခဲ့သည်။ မသွားခင် သွားနှင့်ပီးသော သူငယ်ချင်းများထံမှ သတင်းစုသည်။ အမျိုးမျိုးဖြစ်နေ သည်မဟုတ်ပါလား။ တပတ်တမျိုးလောက် ပြောင်းနေကြတော့။ ပြင်ဆင်စရာရှိတာ ပြင်ဆင်ပီး ၄ နာရီ သံပတ်ပေးလိုက်သည်။ သံပတ်ကတော့ အချိန်မှန်စွာ အော်သည်။ လူက အချိန်မမှန်လို ့ မထချင်။ သို ့သော်မဖြစ် - မသွားမပီး၊ မတီးမမည် - ဆိုတဲ့ စကားလည်း ရှိသေးသည်ဆိုတော့။ (ဟီး.. ရှိမရှိမသိဘူးနော်။ လာပီး မရစ်နဲ ့။ ) ဒီလိုနဲ ့မျက်နှာသစ်၊ သွားတိုက်၊ ပလုပ်ကျင်း၊ မျက်နှာသုတ်၊ အိပ်ရာသိမ်း ၊ သမ်းဝေ (အမှန်တော့ အဲဒီ မူလတန်းကျောင်းဖတ်စာမှာ သမ်းဝေပါထည့်ရမှာ) ဘောင်းဘီလေး၊ အကျင်္ ီလေးလည်း အဝတ်ဟောင်း တောင်းထဲကနေ ပြန်ထုတ်ပီး ဝတ်တာလည်းပါသည်ပေါ့၊ နောက် တက်ကစီခေါ်ပီးသကာလ၊ ငိုက်စိုက်ငိုက်စိုက် နှင့် သွားသည်ပေါ့။



၄ နာရီခွဲကျော်တွင့် သံရုံးရှေ ့သို ့ ရောက်သွားသည်။ ခပ်ချောချောကောင်မလေး တစ်ယောက်အပါအဝင် လူ ၄၊ ၅ ယောက်လောက်ထိုင်နေကြသည်။ နံပတ်အစဉ်ကိို ကြည့်တော့ ၂၄။ (နောင်မှသိရသည်မှာ ထိုကောင်မလေးက နံပါတ် ၂ ဖြစ်ပီး၊ မနက် ၂ နာရီကတည်း လာထိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။) ကိုယ်လည်း စာရင်းတွင် မြန်မာ အနာဂါတ်သမ္မတ၏ နာမည် ဝင်ရေးပီးသော်၊ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ။ အချိန်ဖြုန်းတက်သူမဟုတ်လေတော့။ :D ဖုန်းထဲမှာပါတဲ့ဂိမ်းလေးကို ကစားလိုက်တာ ၄၅ မိနစ်လောက် ကုန်သွားသည်။ မဆိုး။ ပီးတော့ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ စာအုပ်လည်းပါမလာခဲ့။ သူများတွေလိုဆော့စရာ ဂိမ်းပလေယာလည်း မရှိ။ ကောင်မလေးကို ရှေ ့တည်တည့်ကထိုင်နေပြီး အကြာကြီး ကြည့်နေလို ့လည်းမဟုတ်။ ရှိတာမှ ဒီ ၄၊ ၅ ယောက်လောက်ဆိုတော့ နားလည်ပေးရမည်ပေါ့။ တောင်လှည့်မြောက်လှည့်၊ ဖင်ကုတ် ခေါင်းကုတ်ပီးသော အချိန်ကတော့ မိုးစင်စင်လင်းပီ။ ဗိုက်ကလည်းစာသည်။ ခွေးမသားတွေ (ကြိတ်ဆဲရုံတင်ပါ)။



၆ ခွဲလောက်တွင် ရွှေတို ့ ဖြစ်နေကြများ ဖြစ်ကြလေသည်။ လူတစ်ယောက်က ရောက်လာပီး သံပုံးလေးထဲမှာထည့်ထားသည့် စာရွက်ကို ထုတ်လာကာ အဲဒီစာရွက်ကို အတည်လုပ်လေသည်။ သူပြောသည်မှာ မနေ ့ည ၁၁ နာရီကတည်းလာရေးပီး ၊ ပန်းခြံထဲမှာ သွားအိပ်နေသည်တဲ့။ ကောင်းလိုက်လေခြင်း။ ကြည့်လိုက်တော့ သူ ့စာရွက်ထဲမှာ လူ ၁၇ ယောက်လောက်ရှိသည်။ ကိုယ်တို ့ရေးထားသော စာရွက်က အယောက် ၄၀ ကျော်နေပီ။ နံပါ ၂ ကောင်မလေးက သူ ၂ နာရီထဲက လာစောင့်ကြောင်း၊ ဒီစာရွက်ကိုမတွေ ့လို ့ ခုံပေါ်တင်ထားတဲ ့ စာရွက်ပေါ်မှာသာဖြည့်ကြောင်း ပြောလေသည်။ ကိုယ်လည်းဝင်ပြောသည်။ ခင်ဗျားတို ့ အစောကြီးရေးထားတယ်ဆိုလည်း ထိုင်စောင့်ပေါ့။ အခုတော့ ဘယ်သူက သိမလဲလို ့။ ကောင်မလေးကို သနားလို ့.. ဟိ။ နောက်တော့ သူတို ့ဟာက ပိုပြည့်စုံတယ် စသည်ဖြင့် ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုတွေပြောကြပီးတော့ အဲဒီလူပြန်သွားသည်။ (သူတို ့ ကို မှားသည်မှန်သည် မပြောပါ။) ကိုယ်တို ့ရေးထား တဲ့စာရွက်ထဲမှာပါတဲ့ အမလေးတစ်ယောက်က စိတ်မြန်သည်ပုံ။ သူတို ့ထဲက လူတွေကို ကိုယ်တို ့ စာရွက်ထဲ ကူးထည့််ပေးလိုက်သည်။ အေးရော။



ဒီလိုနှင့် ၈ နာရီ အကျော်လေးမှာ သံရုံးတံခါး (တံခါးနော်) ဖွင့်သည်။ အထဲဝင်ပီးထိုင်လို ့ရတာပေါ့လေ။ ၉ နာရီလောက်မှာ တိုင်းပြည်၏ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးများ ကားတစ်စီးဖြင့်ရောက်လာကြပီး အတော်ကြာသော် စတင်အလုပ်လုပ်လေသည်။



ခြေညှောင်းအောင် ရပ်နေရပီး (မလောက်ငှသောခုံကို အမျိုသမီးများဦးစားပေးသောအားဖြင့် မထိုင်ချင်၊ ကိုယ်က နိုင်ငံကြီးသားမဟုတ်လား) နာမည်ခေါ်သံကြားသည်။



"ဟုတ်ကဲ့ အမ ၊ ကျွန်တော် ဒီဇင်ဘာအထိ အကုန်ဆောင်မှာပါ။ သက်တမ်းလည်း တိုးမယ်။"



အဒေါ်၊ ဒါမှမဟုတ် အန်တီဆိုသော စကားလုံးကို မခေါ်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားထိန်းနေရသည်။ တောက်.. ငါနှယ့်။



"ဒီဇင်ဘာထိဆောင်တာ ရတယ်။ EP ဆိုတော့ ၁၂၀ ပေးရမယ်။ ဒီတော့ ၁၀ လစာ ၁၂၀၀ ၊ သက်တမ်းတိုးခ ၃၀၀ ။ စုစုပေါင်း ၁၅၀၀။ ဆောင်မှာလား။ "



ကိုယ်က သိပ်ပီးနှမျောတက်တဲ့သူမဟုတ်။ သုံးစရာရှိရင် သုံးသည်။ ဒါပေမယ့် ဒီတခါတော့ အတော် နှမြောသွားသည်။ တောက်.. ကျပြောက်သွားတာမှ ငါကောင်းကောင်းနေသာနိုင်ဦးမယ်။ စစ်လို ့လည်း ရမည်မဟုတ်။ စကားလည်း များများမပြောချင်။ ရွှေခေါင်းတော်သာ အသာ ငြိမ့်ဖြစ်သည်။ လုပ်ထားကြနှင့်ဦးပေါ့ကွာ။



အဲ.. ပီးသွားတော့ နောက်ထပ် ၂ ခွဲ နာရီးနီးပါးလောက် ထပ်ပီးစောင့်ရသည်။ ခြေဖဝါးတွေ ပူလို ့။ နောက်ဆုံး ကိုယ်က ၁၅၀၀ ပေးတော့ သူကလည်း ၃ နှစ်သက်တမ်းတိုးပေးထားသည့် တံဆိပ်တုံးထုထားသော ပတ်စပိုတ်နဲ ့ ပြေစာကို ပေးသည်။ နှတ်မဆက်ပဲ ပြန်ခဲ့သည်။ဒီလိုနေရာမျိုး ပြန်မလာချင်။



လမး်တွင်မိုးကလည်း ရွာသည်။ မိုးရွာထဲ လမ်းမလျှောက်ရသည်တောင် ကြာပီ။ ခြေထောက်တွေ စိုရွဲရွဲနဲ ့ ဆေးခန်းဝင်သည်။ ကောင်မလေးတစ်ယောက်က ဘယ်ဒေါက်တာနှင့် တွေ ့မလဲတဲ့။ နာမည်ဖတ်ကြည့်ပီး ဘယ်သူနှင့် တွေ ့ရမှန်းမသိ။ မြန်မြန်ပီးတဲ့သူနဲ ့တွေ ့မယ်လို ့ပြောလိုက်သည်။ ခဏနေတော့ ဆရာဝန်ခန်းမှ ဒေါက်တာမ ငယ်ငယ်လေးထွက်လာသည်။ ချစ်စရာလေး။ :D ငါနှယ် ဒီနေ ့ကံကို မကောင်းဘူး။ ကိုယ့်ရဲ ့ဒေါက်တာက ယောကျင်္ားကြီးဖြစ်နေမှန်း အထဲဝင်တော့သိလိုက်သည်။ နောက်ဆို စလုံး ကျားမ နာမည် ကွဲတာတွေ ကို လေ့လာထားဦးမှ။ ဒီလိုနဲ ့ အဲဒီ ယောင်္ကျား ဒေါက်တာကြီးကို ဝင်ပီး ညာသည်။ မတက်နိုင်ဘူးလေ ယောင်္ကျားကြီးဆိုလည်း ညာရမှာပဲ။ သူလည်း သိသိကြီးနှင့် ပြုံးပြုံးကြီး လက်ခံလိုက်သည်။ အိပ်ပြန်ရောက်တော့ အိပ်မောကျသွားတော့သည်။

ဒီနေ ့ အလုပ်မှာ စကားပြောကြရင်းနဲ ့ တရုတ်နိုင်ငံသား တစ်ယောက်က အိုလံပစ်အကြောင်းစပြောဖြစ်တယ်။ သူတို ့ တရုတ်က ရွှေအများဆုံးရထားတာဆိုတော့၊ သူက ပြုံးပြုံး ၊ ပြုံးပြုံးနဲ ့ပေါ့။ ဘယ်လိုဘယ်ဝါကောင်းကြောင်း၊ မနေ ့က စပိန်ကို ရှုံးသွားတဲ့ အရှည်ကြီးယောင်မင်တို ့ဦးဆောင်တဲ့ တရုတ်ဘက်စဘောအကြောင်း မကျေမချမ်းပြောပါတယ်။ ဟုတ်လည်းဟုတ်ပါတယ်။ အချိန်ပိုထိကစားခဲ့ရပြီး အဲဒီမှာမှ ရှုံးသွားတာကိုး။ အီတလီသားကလည်း သူတို ့ အီတလီကို ဂွတ်(good) နေတာပဲ။ သူလည်း ပြုံးပြုံးနဲ ့ပဲ။ ဟုတ်တယ်လေ။ အီတလီက လက်ရှိ နံပါတ်လေးနေရာမှာကိုး။ ရွှေ ၄ ခုနဲ ့လေ။ ပြောကြရင်းနဲ ့ ဟေး နိုင် မြန်မာကော မပါဘူးလားတဲ့။ ကျွန်တော်က ပါတယ် ၆ယောက်လောက်ပါတယ်ဆို တော့ ဆုမရဘူးလားတဲ့။ အားငယ်သွားမိသလိုပဲ။ မရဘူးဆိုတော့။ မဟုတ်ဘူးလေ၊ ရွှေတံဆိပ်ပြောတာမဟုတ်ဘူး။ ငွေတို ့၊ ကြေးတို ့ကော မရဘူးလားတဲ့။ တော်တော်စိတ်ညစ်စရာကောင်းတဲ့ မေးခွန်းဗျ။ သူတို ့ဖသာလည်း စာရင်းမှာကြည့်လို ့လည်းရရဲ ့သားနဲ ့။ မရပါဘူးဆိုနေမှ။ တကယ်ပဲ။ မြန်မာက လူကြီးမင်းများကိုလည်း ရတဲ့ အချိန်လေး ကျိန်ဆဲလိုက်သေးတယ်။ တခုခု နိုင်ငံမှာ နှိမ့်ကျနေတာဖြစ်ရင် သူတို ့ကိုပဲ သွားသွားမြင်နေတော့တာပါပဲ။

အပင်တစ်ပင်မှာ အမြစ်မကောင်းရင် အပင်နေရောင်ဘယ်လောက်ရရ အသုံးမဝင်ပါဘူးလေ။ ပုတ်နေတဲ့ အမြစ်မရှိမှဖြစ်မှာပဲ။ သန်စွမ်းပြည့်ဝတဲ့ အမြစ်နဲ ့အစားထိုးဖို ့လိုအပ်တယ်။ တပင်လုံး မပြိုလဲခင် အစားထိုးနိုင်ကြမလား။



နတ်ဆိုး